Hoi Demio, tijd geleden dat ik je gesproken heb. Hoe gaat het met je?
Dat is inderdaad een tijd geleden. De laatste keer was in juli 2008. Dat is meer dan 1,5 jaar geleden. Met mij gaat het goed hoor.
Ik hoorde dat je boek af is. Is dit boek anders dan het vorige?
Ja heel anders. Dat is een lang verhaal.
Vertel, vertel (zoals Bert Visscher dat kan zeggen)
Nadat de voormalige teamcoach van mijn moeders afdeling in de zomer van 2008 had gereageerd op mijn webpagina wilde ik het hele verhaal over mijn moeders verblijf in het verpleeghuis voor mezelf opschrijven. Ik had het gevoel dat niemand begreep hoe ik me voelde. En ik begon te begrijpen hoe een paar personen in het verpleeghuis voortdurend negatief over ons hadden gepraat. En hoe dat iedereen had beïnvloed. Ik heb toen mijn moeders dossiers opgevraagd en ben gaan schrijven en schrijven en schrijven. Net zo lang tot mijn verhaal af was en ik alle details had verwerkt en opgeschreven.
En was dat anders dan wat je eerst had geschreven?
Ja en nee. Een deel van ‘mijn verhaal’ bleef natuurlijk hetzelfde. Het vorige boek is eigenlijk een bundeling van mijn Volkskrantblogs. Dit* is, zoals ik het noem, mijn hele verhaal. Ik ontdekte in de dossiers ook merkwaardige dingen. Zoals een afspraak tussen de verpleeghuisarts en de dermatoloog en een gesprek tussen de psycholoog met mijn moeder. Hoewel ik altijd mijn moeders dingen regelde, probeerde men steeds weer afspraken met mijn moeder te maken omdat ze, zoals dat heet, ‘wilsbekwaam’ was. Maar mijn moeder zei overal ja op. Zo was die generatie vrouwen, denk ik.
(*boek 'Alleen de werkelijkheid is erger')
En toen was het af, of is het ingewikkelder?
Ja ietsje ingewikkelder. Rond de zomer (2009) had ik mijn verhaal opgeschreven en af. Toen ben ik met wat mensen gaan praten over wat me nog dwars zat. Omdat ik alles op een rijtje had, lukte me dat beter. En daarna dacht ik, dat veel mensen mijn verhaal wel zouden herkennen. Ik heb wat mensen gevraagd mijn verhaal te lezen en gevraagd wat zij ervan vonden. Daarna ben ik gaan schrappen en schrappen. En eind van dat jaar heb ik iemand gevraagd gedetailleerd met me mee te lezen en me adviezen te geven. En dat was weer schrappen en herschrijven.
Dus nu ligt er een fantastisch boek?
Haha, ja. Maar om dat te beoordelen moet je het zelf lezen, haha.
De laatste tijd schreef je weinig op het VKblog, heeft dat iets met je boek te maken
Ja, uiteraard. Ik was zo geconcentreerd bezig, dat er weinig tijd overbleef voor andere dingen.
En hoe voel je je, nu het af is?
Ik had gedacht dat ik me opgelucht en prettig zou voelen, maar het voelt meer als een inzinking. En ook wel vervelend is dat mijn vader in het ziekenhuis ligt. Na een heupoperatie heeft hij een infectie gekregen. Ik maak me wel bezorgd om hem. Het laatste wat hij wil is in een verpleeghuis belanden. Hij heeft van nabij meegemaakt hoe dat is.
Ik heb nog een laatste vraag. Hoe is het om eindelijk onder je eigen naam iets te schrijven?
Daar heb ik lang over gedaan. Tot vervelens toe vroegen mensen waarom ik onder de naam Demio schreef en waarom ik niet onder mijn eigen naam schreef. Maar als je mij op internet zoekt ben ik makkelijk traceerbaar, dat voelde toch als erg kwetsbaar. Nu maakt het om de een of andere reden niet meer uit.
----------------------------------------------------------------terug naar BOVEN-----
© DEMIO (Dochter En Mantelzorger In Opstand)