Berichten over 'kritiek, klachten, incidenten en sancties' in verpleeghuizen
Hoezo incident?
Ik was nog zo van plan het rustiger aan te gaan doen met schrijven :-). Maar als ik een bericht tegenkom van een dochter die een bezoekregeling krijgt omdat ze 'wat misstanden' in een verpleeghuis aankaart, word ik zo ontzettend boos dat ik in de pen 'moet' klimmen.
Wat is het geval? Monique van Loon heeft meegewerkt aan tv uitzendingen en heeft geklaagd over te oud brood en hagelslag. Nu mag ze haar moeder alleen nog onder begeleiding en op afspraak bezoeken.
(Lees klagende dochter tehuis uitgezet, Telegraaf 6 oktober 2010) 'Ouderenbescherming' interviewde de vrouw en ook zijn er kamervragen gesteld door kamerlid Leijten.
Om een lang verhaal kort te maken: Staatssecretaris Mw. Veldhuijzen van Zanten-Hyllner heeft, naar aanleiding van de vragen in de Tweede Kamer, de zorginstelling en de Inspectie voor de Gezondheidszorg gebeld. En haar is gebleken dat er 'dreigend en ongeremd gedrag door de dochter werd vertoond naar het personeel toe.' (werkelijk, mijn handen trillen van boosheid, nu ik dit schrijf)
De staatssecretaris heeft niet 'de indruk dat klagen leidt tot repercussies. Er was al langer sprake van een onrustige relatie tussen de dochter en de zorginstelling. En dit is een incident en zegt niet over de andere zorginstellingen'.
En nee, ze is niet van plan een onderzoek te starten, aangezien ze vooralsnog geen signalen heeft ontvangen dat het creëren van een bezoekregeling voor familie een veelvoorkomend probleem is.
Toen ik onlangs hoorde dat in het verpleeghuis van mijn moeder nog dezelfde klachten bestaan, heb ik dit aan de Inspectie gemeld. Na 2,5 maand (!) kreeg ik een reactie van de Inspectie te horen dat 'de accounthouder' op de hoogte was van de feiten en dat het signaal werd meegenomen in hun toezichthoudende taak.
Een tijdje daarvoor had ik van de Inspectie vernomen dat het verpleeghuis niet meer zou worden bezocht omdat 'er geen meldingen van dit verpleeghuis zijn binnengekomen'. Helaas wil dat, volgens hen, niet zeggen dat alles 'in orde' is.
Hoe komt het toch dat ik van verpleeghuizen altijd hetzelfde hoor. Altijd is het de dochter (of zoon) die slecht gedrag vertoont. Altijd roepen ze iets over 'grenzen' die gesteld moeten worden. Altijd roepen ze dat de betreffende dochter/zoon de verzorg(st)ers in de weg loopt. En altijd 'dreigen' ze met moeder/vader overplaatsen. En altijd is de situatie verbeterd of wordt niet herkend. En natuurlijk is het vooral en altijd 'een incident'.
Ik kan het woord niet meer horen !!
Wie belt de dochter om haar verhaal te horen? Niemand. Ook als je er een boek over schrijft krijg je te horen dat het een 'persoonlijk verhaal' is. Niemand wil horen hoeveel mensen zo'n verhaal herkennen.
(Demio, 25-11-2010)
Alleen de waarheid is erger
Gisteren verscheen in 'Delft op Zondag' een interview met mij.
Helaas gaf de journalist mijn boek de titel 'Alleen de waarheid is erger' in plaats van 'Alleen de werkelijkheid is erger'. (Een rectificatie zal geplaatst worden). En dan vraag ik me natuurlijk gelijk af wat de journalist denkt als hij zo'n vergissing maakt.
Niet dat ik tevreden ben over het interview. Maar ik mocht het helaas niet van tevoren lezen. Anders had ik er een paar grote fouten uit kunnen halen. Voor mijn gevoel worden in het interview veel vooroordelen bevestigd (o.a. over 'therapie', 'problemen' en over 'klagen'). En dingen die ik er niet in wilde hebben zijn toch opgenomen. Daarom is het ook de laatste keer dat ik een interview heb gegeven zonder dat ik vooraf de tekst kon lezen/corrigeren.
Op 25 augustus verscheen een kort interview met mij over mijn boek in de rubriek 'Even vragen aan' in het Algemeen Dagblad/Den Haag, met de titel 'Liever dood dan in een verpleeghuis'. Ook daarin stond een fout. Het verpleeghuis werd in Delft gesitueerd, wat niet klopt. Een rectificatie zal volgen.
PS. Op 28 augustus las ik 'Vraag en antwoord' van Remco Campert (helaas kan ik het niet op de site van de Volkskrant vinden), waarin hij schrijft: 'De dag van het interview (echt het laatste dat ik geef, neem ik me voor) komt dichterbij. [...] Ik moet examen doen in een vak waar ik niet voor geleerd heb. Ik probeer de vragen voor mijn geest te roepen die de interviewer me zal stellen. [...] Als een drenkeling neem ik mijn hele leven door.'
Ik heb van dat stukje genoten, zo herkenbaar :-)
(Demio, 06-09-2010)
'De klachtencommissie is een farce'
 |
"Achteraf, zegt Gonny van Werkhoven (59) uit Delft, is ze tijdens de drie jaar dat haar moeder in het verpleeghuis verbleef, "in veel dingen getrapt. "Ze is de naïviteit voorbij, zelfs cynisch geworden na jaren van strijd voor voldoende zorg en inspraak." "Ze begon aan het boek om de machteloosheid van zich af te schrijven." (Zie interview)
(Demio, 15-05-2010) |
Zoon en dochter halen moeder uit tehuis
En ‘Ombudsman acht klacht over verzorging moeder gegrond’ lees ik in BN de Stem (zie ook Provinciaalse Zeeuwse Courant
Volgens Hans Gericke werd de zorg voor zijn moeder zo slecht dat er sprake was van verwaarlozing.
Zoals altijd is het verhaal van Hans Gericke en zijn zus te lang om te vertellen. Zijn moeder verbleef 12 jaar in het verpleeghuis in Ter Schorre. Veel details in zijn verhaal herken ik.
Wij werden, als familie, een voorbeeld voor een casus lastige familie. De familie Gericke kreeg een bezoekregeling en mochten hun moeder nog maar een uur per dag bezoeken. Het verpleeghuis heeft zelfs geprobeerd hun moeder uit de zorg te zetten, maar kreeg daarvoor niet de vereiste papieren bij elkaar.
Na wat incidenten hebben ze hun moeder naar huis gehaald, waar ze zienderogen opknapt.
Ik wens ze veel sterkte met het verzorgen van hun moeder. En sterkte met hun strijd tegen de instanties.
(© Demio, 09-06-2009)
Diep triest
Triest word ik van het bericht in de Volkskrant van afgelopen dinsdag. Daarin staat dat de echtgenote van een 71-jarige man wordt overgeplaatst naar een ander verpleeghuis omdat hij zijn onvrede over de geboden zorg op een agressieve manier zou uiten.
Laat ik voorop stellen dat ik tégen elke agressieve bejegening ben van verplegend of verzorgend personeel (en anderen). Maar ik kan me zó goed voorstellen dat iemand verschrikkelijk boos en gefrustreerd is door de ondermaatse zorg die, nog steeds, in veel verpleeghuizen wordt geleverd.
Natuurlijk weet ik niets van de beschreven situatie. Maar ik hoor te vaak dat aan familie bezoektijden worden opgelegd en/of de toegang tot een verpleeghuis wordt ontzegd om soortgelijke redenen. De 71-jarige man is nog maar 1,5 uur per dag welkom bij zijn vrouw in het verpleeghuis. Diep triest dat er geen andere oplossingen mogelijk zijn.
Op 3 december doet de rechter uitspraak over de bezoekregeling.
(© Demio, 20-11-2008)
Hoe groot kan een doofpot worden
of hoeveel kan er in een doofpot. Erg veel dat is zeker.
Na drie tv uitzendingen (Een
Vandaag, Rondom 10 en Zembla), en duizenden klachten van
familieleden van bewoners van
verpleeghuizen, beweren bestuurders nog
steeds met droge ogen dat ze niet
begrijpen waarom we de kleine 'wonderen' in het
verpleeghuis niet zien.
Ik heb op tv of in de krant nog geen
enkele bestuurder horen zeggen dat hij
de klachten enigszins begrijpt en/of dat
hij de families wil spreken die deze
klachten uiten. Wanneer ze wél met de
familie praten beweren ze achteraf
gerust dat de inhoud anders was dan de
familie zegt.
Ik geloof niet in complottheorieën, maar zo langzamerhand begin ik wel te geloven dat er ergens een enorme macht en kracht huist die wil voorkomen dat de vuile was écht buiten wordt gehangen.
Aanstaande donderdag, 29 mei, is er een rondetafel gesprek over de verpleeghuiszorg in Den Haag. Dat gaat vooraf aan het debat in de tweede kamer over de verpleeghuiszorg. Iedereen lijkt uitgenodigd behalve, inderdaad, (vertegenwoordigers van) familieleden van (ex)verpleeghuisbewoners.
Inmiddels heeft de V&VN een meldpunt geopend waar medewerkers hun klachten kwijt kunnen over hun dagelijkse werk. Dat lijkt natuurlijk een vooruitgang. Maar wie garandeert de medewerkers dat ze anoniem blijven en hun klachten niet bij het verpleeghuis zelf terecht komen? Dat doet me denken aan IGZ (Inspectie voor Gezondheidszorg) waar onze klachten een aantal jaren terug ook bij de verpleeghuizen gemeld werden. Vaak konden de verpleeghuizen aan het soort melding zien wie er geklaagd had.
Niet voor niets hebben we in Nederland steeds meer anonieme meldpunten. Uit onderzoek is gebleken dat veel mensen hun nek niet willen uitsteken. Mensen blijken het prima te vinden als een ander klaagt, maar zelf klagen kost te veel energie en kan averechts werken. Denk aan de klokkenluiders.
Ik voel me machteloos. Ik zie mensen
lijden onder de slechte zorg. En toch
komt er na elke storm aan publicaties
weer een teleurstelling.
Zelfs het verpleeghuis, waar Zembla in
2004 gefilmd heeft, is daarna van de
regen in de drup geraakt. De inspectie
heeft gereageerd en ze zijn onder
verscherpt toezicht geplaatst. Maar is
er iets veranderd?
Daar lijkt het niet op. De laatste
uitzending van Zembla was in hetzelfde
huis, maar er mocht niet meer gefilmd
worden.
Ik weet niet meer waartoe ik iedereen op moet roepen. Gaan we demonstreren, starten we een handtekeningenactie of wat? Hoe laten we, ontevreden familieleden van (ex)verpleeghuisbewoners horen dat we bestaan?
(© Demio, 27-05-2008)
Je mag alleen praten over goede verpleeghuizen
zegt Anne-Mei The vandaag in de
Volkskrant (Betoog, We leggen ons neer bij natte-luier-gaarkeukenzorg).
Omdat ik al zoveel over dit onderwerp heb geschreven, wil ik wat fragmenten
aanhalen die me erg aanspreken:
'... om hun verhaal te vertellen over hun ouders. Stil verdriet, waarover ze niet durven klagen uit angst voor repercussie en 'omdat de meisjes zo hun best doen''
'Kritiek wordt gemarginaliseerd tot incidenten en van tafel geveegd met het argument 'dat het niet overal slecht is'.
'Mijn moeder zou ongelukkig zijn in het zo geprezen kleinschalig wonen: in een huiskamer gezinnetje spelen met zes wildvreemden en activiteiten als aardappels schillen en de was doen. ...'
'Medewerkers zeggen er zelf last van te hebben te gaan lopen snauwen, omdat ze geen tijd hebben om aardig te zijn. Ze voelen hoe ze afglijden, hoe het eeuwige gevoel van tekortschieten uitmondt in onverschilligheid'
'Wat er ook veranderd is, is de enorme toename van normen, keurmerken en protocollen. .... Het bezwaar is dat dit weinig bijdraagt aan een wezenlijke verbetering. ... En de valkuil is dat we denken met deze instrumenten de problemen aan te pakken. Het sust ons geweten .... het vertroebelt de werkelijke problemen en geeft een excuus daarmee niet bezig te hoeven zijn.'
'Er is een moeheid over negatieve berichtgeving over ouderen en ouderenzorg'
'Om sommige oude verhalen kunnen we helaas niet heen. Ik zal het blijven vertellen tot er ouderenzorg is waaraan ik mijn ouders met een gerust hart kan toevertrouwen, en tot de omstandigheden zo zijn dat verzorgenden hun werk naar behoren kunnen doen.'
Ik heb hier
niets aan toe te voegen. Lees het hele
artikel in de Volkskrant, het is de moeite waard.
Lees ook haar boek "in de wachtkamer van de dood'
(© Demio, 19-04-2008)
Genoegdoening medische tuchtprocedure beperkt
stond er op 5 maart jl. in BN/de Stem. Huisarts Ben Wensing uit Chaam zit sinds 1990 in het Regionaal Medisch Tuchtcollege.
In het interview zegt hij, op de vraag 'Het tuchtcollege bepaalt of fouten verwijtbaar zijn?'
"... dat zeggen we alleen als iemand aantoonbaar onzorgvuldig
gehandeld heeft en ongemotiveerd afwijkt van de in de beroepsgroep gebruikelijke
regels."
Tot slot zegt hij: "Ik hoop dat mensen meer gebruik gaan maken van de gewone
klachtenregelingen. Veel klachten hebben geen tuchtprocedure nodig en kunnen in
overleg tot een oplossing worden gebracht. Een 'overwinning' bij ons
geeft de patiënt vaak helemaal niet de gewenste genoegdoening. Onverwerkt
verdriet kunnen wij niet oplossen."
Na me jaren bezig te hebben gehouden met klachtprocedures, verbaas ik me er elke keer weer over hoe makkelijk klachtcommissies zich over zaken uitspreken. Alsof ze werkelijk niet begrijpen wat mensen, die een klacht indienen, raakt en bezig houdt. Is dat beroepsdeformatie of -blindheid of gewoon een tekort aan inlevingsvermogen?
Natuurlijk maken dokters en verpleegkundigen fouten. Maar waarom is het toch zo moeilijk om sorry te zeggen of een fout toe te geven? Hangt daar een prijskaartje aan? Als dat zo is, zeg het dan, zeg dan gewoon 'sorry mevrouw/meneer ik mag niet toegeven dat ik een fout gemaakt heb, omdat dat consequenties heeft'. Dat zou duidelijk zijn. Nu verschuilt men zich achter smoezen, rechtvaardigingen die niet geloofwaardig zijn.
Maar het ergste vind ik eigenlijk dat men zegt dat je als patiënt voor jezelf
op moet komen. Natuurlijk is dat gedeeltelijk waar. Maar in feite zegt
men dan tegen mij (en dat heeft de klachtencommissie niet letterlijk
gezegd, maar wel gesuggereerd) 'waarom bent u niet bij uw moeder blijven staan
en heeft geëist dat de arts langs kwam?'
'Waarom heeft u die hele week niet voor elkaar gekregen dat de arts uw moeder
onderzocht.' Want daar komt het uiteindelijk op neer.
Niemand vraagt zich hardop af of de klachtenprocedures misschien veranderd moeten worden. Ook de voorlichting (wat bekijkt een klachtencommissie en op grond waarvan) zou duidelijker moeten zijn. Want wat weet een leek van 'de in de beroepsgroep gebruikelijke regels'? Niets.
Nog even, dan ligt de schuld bij de onmondige en ongeïnformeerde patiënt.
(© Demio, 04-04-2008)
Falende zorgbestuurder niet privé aansprakelijk
stond vanmorgen in de Volkskrant (d.d. 27-03-2008, Ellen de Visser, Volkskrant, pag 2).
'De bestuurders van een .. verpleeghuis kunnen niet persoonlijk aansprakelijk worden gesteld voor de enorme verliezen van de zorginstelling'. 'De reddingsoperatie van het .. verpleeghuis kostte elf miljoen euro, grotendeels gemeenschapsgeld uit de AWBZ.' 'Door de uitspraak van de rechtbank komt het niet tot de precedentwerking waarop het ministerie hoopte. Met een gunstig vonnis .. hadden in de toekomst meer falende zorgbestuurders kunnen worden aangeklaagd'
Natuurlijk zou ik het heel fijn gevonden hebben als men had kunnen aantonen hoe maatregelen 'tot een kleiner verlies voor het verpleeghuis hadden kunnen leiden.'
Maar laten we eerlijk zijn, als je een bestuurder en/of manager in de zorg, in Nederland, niet eens kunt 'aanklagen' voor de slechte zorg, waar hebben we het dan over?
Laten we klein beginnen, zou ik zeggen. Zorg eerst eens dat we überhaupt ergens over die bestuurders en managers kunnen klagen.
NB. Ik heb mijn laatste klacht gericht tegen het bestuur en management van het verpleeghuis van mijn moeder. ('Mijn klachten, aan de Directie van .., en anderen, die verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van een verantwoorde en goede (basis)zorg van mijn moeder, luiden als volgt: ....') Maar men bekeek alleen de klachten tegen arts en verpleging.
(© Demio, 27-03-2008)
Met een nieuw kluitje het riet in?
Vandaag las ik in DAG, de gratis krant, het volgende artikel 'Schuldgevoel over ouders in tehuis'.
Voor het artikel van vandaag heeft de journalist, Ivo van der Woerden, twee mensen om commentaar gevraagd. Namelijk Francis Bolle van beroepsvereniging Verpleegkundigen en Verzorgenden Nederland (V&VN) en Hans Campfens, voorzitter van het Netwerk Cliëntenraden in de Zorg (NCZ). De laatste roept ons op klachten te melden bij NCZ.
Ik maak me hier eigenlijk ontzettend boos over. Dit is de
zoveelste instantie die ons oproept om slechte ervaringen te melden.
Eerst was er het meldpunt Inspectie voor de Gezondheidszorg (1 mrt - 1 sept
2005). De IGZ bracht in februari 2006 een Eindrapport uit naar aanleiding van
de meldingen. Zij concludeerden dat er veel mis was in verpleeghuizen.
Als je een melding maakt van slechte zorg verwijst IGZ je echter naar de
klachtencommissie van het verpleeghuis. Verder gebeurt er ogenschijnlijk niets
met je klacht.
Daarna bracht de Volkskrant in december 2007 een ranglijst uit met
verpleeghuizen. Iedereen kon weer missstanden melden, wat ook veelvuldig
gebeurde. Kort daarop verscheen in DAG bovenstaand undercoververslag. Er werd
een website geopend voor meldingen.
Het NCZ is een organisatie voor
cliëntenraden in ziekenhuizen. De cliëntenraden van verpleeghuizen zijn
aangesloten bij het LOC. Een totaal andere organisatie dus.
En het belangrijkste: cliëntenraden
komen, net als de Inspectie, niet op voor de belangen van
individuele personen. Het is volkomen zinloos om bij een cliëntenraad je
klacht neer te leggen !
Ik kan je garanderen dat ik inmiddels bij alle instanties al een keer een klacht heb neergelegd, maar nooit een inhoudelijke reactie heb ontvangen. Al deze instanties lijken hun eigen subsidies en werkgelegenheid hoog in het vaandel te hebben staan, maar zich weinig gelegen te laten liggen aan de consument/cliënt/patiënt of familie van een verpleeghuisbewoner. Niemand lijkt echt geïnteresseerd in de "klager". (Ik vind klager een vreselijke benaming, maar dit is nu eenmaal de naam die je krijgt als je in ons rechtssysteem ergens ontevreden over bent).
We worden wederom van het kastje naar de muur gestuurd.
Meld je klachten vooral niet bij NCZ, want een organisatie van clientenraden behandelt geen individuele klachten! Bovendien richt deze organisatie zich op ziekenhuizen en niet op verpleeghuizen of verzorgingshuizen.
(© Demio, 06-02-2008)
PS. Natuurlijk mag u een link naar deze website aan iedereen doorsturen, maar u mag, net als bij het gedrukte boek, niets verveelvoudigen en/of openbaar maken door middel van druk, fotokopie of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande toestemming van mij (de auteur).
© copyright: DEMIO - Gonny van Werkhoven