Verpleeghuizen in de media.

Berichten over 'kwaliteit zorg, keurmerk en tevredenheid'

Om 4.30 uur gewassen worden in verzorgingshuis

Gisteren kreeg ik, als reactie op mijn blog, een alarmerend bericht van iemand die bij Amsta* in een verzorgingshuis in Amsterdam werkt.

Ze vertelde dat ze met twee personen in de nacht voor 220 bewoners moet zorgen. Eigenlijk moet ze van de inspectie 's nachts op het kantoor van de (gesloten) afdeling (van demente bejaarden**) zitten, maar dat is onmogelijk omdat ze continu bezig zijn door het huis te rennen in verband met bellen, rondes, medicijnen en dingen doen waar de vorige diensten niet aan toe zijn gekomen.

Nu wil het management ook nog dat ze om 4.30 uur de bewoners gaan wassen. Dat noemt men 'een redelijke tijd'. Niet te geloven! Je zal daar toch wonen en om 4.30 u gewekt worden. Daarna doe je geen oog meer dicht, lijkt mij.

Toch mag ook hier een familielid van een bewoner zijn/haar ouder niet elke ochtend komen wassen. Bang dat men ziet hoe het er in werkelijkheid aan toe gaat?

Zoals vaker hoor ik dat de directie en het management de zaken beter voorstellen dan de werkelijkheid is. Met recht zegt ze 'dat het werkelijk schandalig is wat hier gebeurt' en dat 'de grens allang bereikt is'. Wanneer wordt Nederland (en de politiek) eens wakker?

* Amsta is een grote organisatie in Amsterdam, waaronder ook het Jan Bonga Verpleeghuis valt, wat eerder in de publiciteit was.
** Bewoners stappen nog weleens uit bed en gaan dan dwalen op de afdeling. Er moet dan iemand aanwezig zijn om ze weer naar bed te brengen.

Zie ook: Zorginstellingen zijn de grootste beleggers

(Demio, 12-09-2010)

Er wordt over, maar niet met de patiënt gesproken

staat vandaag in de Volkskrant (p.20, Opinie & Debat, do 24-06-2010, door Elke de Quay).

'Bezuinigingen in de gezondheidszorg zijn onontkoombaar. Daarbij moet de patiënt als ervaringsdeskundige geconsulteerd worden.' Zo begint het artikel.

'[...] minister Klink wil [...] nog snel voor het zomerreces 1,4 miljard euro aan bezuinigingen in de zorg er doorheen drukken.'

Halverwege het artikel vraag ze zich af of de patiënt werkelijk centraal staat. En haar conclusie is van niet. Als de patiënt 'de regie inderdaad zou hebben, dan zou met hem en niet over hem gesproken worden, zoals nu telkens weer gedaan wordt.'

Ze roept Klink op om vast te houden 'aan de visie van de patiënt als regisseur [...], 'stel de patiënt nu daadwerkelijk centraal, vraag wat hij nodig heeft [...]'

Ik steun haar oproep voluit. Maar helaas is Klink iemand die, naar mijn mening, niet kán luisteren. Hopelijk komt er snel (!) een opvolger die dat wél kan.

Overigens meldt de Volkskrant in een ander artikel (Economie, p. 26, Nederlandse zorg hoort bij Wereldtop') dat de Nederlandse zorg op het gebied van patiëntgerichtheid bijna onderaan eindigt.

(Demio, 24-06-2010)

'Familieleden moeten meer doen'

'zegt directeur Wil Koopmans van Groningse verzorgings- en verpleeghuizen' (Volkskrant, do 10 juni, p. 14)

Dat bewoners moeten gaan betalen voor extra douchebeurten en een wandeling is van de gekke (en geeft een tweedeling in de zorg), maar dat men zegt dat familieleden geprikkeld moeten worden om meer te doen, ergert me mateloos. Elke keer lees ik in de krant dat familieleden hun vader of moeder bij het verpleeghuis afleveren en dan alles maar aan het verpleeghuis overlaten. Wil Koopmans zegt 'er is ook jarenlang op die manier gewerkt' [...] 'Wij willen dat omdraaien'.

Deze uitspraken ergeren me mateloos omdat ik denk dat de verpleeghuizen de truc van de omdraaiing gebruiken. Wij, als familie, wilden juist van alles doen, maar het werd ons potjandorrie gewoon verboden en bij zoveel families blijkt dat het geval. Onze bemoeienis met de zorg wilde het verpleeghuis niet. Ze vonden het zelfs te vermoeiend voor mijn moeder dat we haar elke keer meenamen.

In mijn boek zeg ik dat het verpleeghuis de zaken elke keer omdraait. En dat gebeurt hier, in de krant, dus ook weer. Directeur Koopmans zegt dat niet het verpleeghuis een probleem heeft, maar de familie. (Slimme truc. Dat zullen ze wel weer geleerd hebben op de managementopleiding.)

Ze doet voorkomen alsof de minimale zorg al geleverd wordt en men moet betalen voor de extra's. Was het maar zo. Als 25 procent van de bewoners van een verpleeghuis niet zelf kan bepalen wanneer ze naar de toilet gaan, waar hebben we het dan over?

Trouwens, welke familieleden zullen meer moeten doen? De vrouwen, de dochters, de minst verdienenden, de parttimers? Biedt ze een (gedeeltelijk betaalde) baan aan, zou ik zeggen.

PS. Natuurlijk vind ik dat familieleden van alles moeten doen, maar de toon en de arrogantie van verpleeghuisdirecteuren ergert me.

(Demio, 11-06-2010)

Hoge scores verpleeghuizen

Op www.zorgkaartnederland.nl kun je je mening kenbaar maken over verpleeghuizen.

Maar toen ik mijn mening, over het verpleeghuis van mijn moeder, kenbaar maakte, werd mijn reactie afgewezen. Ongelooflijk.

Ik kreeg de volgende reactie:
'Reden van afkeuring:
Hartelijk dank voor uw waardering.

Hiermee helpt u andere bezoekers in de keuze voor een zorgverlener. Ook geeft u zorgverleners en -instellingen suggesties voor het verbeteren van hun zorg. Kunt u dan aangeven wat uw (slechte) ervaringen zijn! Graag willen wij niet alleen uw cijfers, maar ook uw ervaring noteren. Dan komt uw verhaal overeen met de cijfers die u geeft. Zo levert u een bijdrage aan een transparant overzicht van het zorgaanbod in Nederland.'

NU SNAP IK WAAROM DE VERPLEEGHUIZEN ZO HOOG SCOREN.

Ik ben benieuwd of meer mensen deze ervaring delen. Ik kan moeilijk mijn hele verhaal in een paar zinnen doen. Een score van 10 wordt overigens wel geaccepteerd met als enige verklaring 'Niks hoeft wat mij betreft te veranderen. Het gaat al jaren goed.'
(Het is wellicht de directeur die dat schrijft )

(Demio, 31-05-2010)

'Keurmerk garandeert nog geen goede zorg'

Met de kop 'Keurmerk garandeert nog geen goede zorg' start de Consumentengids (mei 2010) een artikel over keurmerken in de gezondheidszorg.

Ik citeer: Keurmerken in de zorg zeggen meer over de organisatie en de processen dan over de kwaliteit van de arts en de behandeling.'
en ... 'Een keurmerk kan door iedereen worden ingesteld.'
en ... 'Zelfs een nepkeurmerk wekte vertrouwen' (Consumentengids, april 2010)

In verpleeghuizen wordt het HKZ keurmerk gehanteerd. De Volkskrant publiceerde al eerder over het 'keurmerkencircus '.

Ruim driekwart van de 1450 verpleeg- en verzorgingshuizen hanteert dit keurmerk, of is bezig het te halen. 'Toch zijn er volgens het Volkskrantonderzoek ook instellingen die ondanks het keurmerk slecht presteren.'

'Volgens de Stichting Harmonisatie Kwaliteitsbeoordeling in de Zorg (HKZ), die het keurmerk uitgeeft, moet het toekennen van het certificaat op den duur wel degelijk tot betere zorg leiden. De kosten voor het keurmerk kunnen oplopen tot ruim 13.000 euro voor drie jaar.'

Ongelooflijk toch? Ik denk dat ik ook maar eens een keurmerk ga instellen. Dat levert lekker veel geld op.

(Demio, 25-04-2010)

Relatie klanttevredenheid en kwaliteit zorg

Vanmorgen stond in de Volkskrant 'Geen relatie klanttevredenheid en kwaliteit zorg - hoe kan dat?' **

'Pas sinds 2007 zijn aanbieders verplicht cijfers te openbaren over de kwaliteit van hun zorg en het oordeel daarover van cliënten of familie. In een ideale wereld leidt die transparantie tot kritische consumenten en concurrerende aanbieders. Maar zover is het nog lang niet.' Daarna volgt, in de krant, een verklaring en uitleg van de verschillende ranglijsten.
Uit de cijfers van vorig jaar bleek al dat 'de geleverde (medische) zorgkwaliteit vrijwel geen relatie heeft met de klanttevredenheid'. Uit de ranglijst van dit jaar komt dat nog explicieter naar voren.

Vervolgens vragen Jeroen Trommelen en Ellen de Visser zich af 'waarom deze prestaties vaak niet in balans zijn'. Hun antwoord daarop is een andere dan de mijne.

Ik vraag me af of men het ooit eens zal worden over ‘waar een goed verpleeghuis aan moet voldoen’. Ook voor de Volkskrantranglijst worden de vragenlijsten van de inspectie gebruikt, die de verpleeghuizen zelf invullen.

Maar bij klanttevredenheid gaat het vaak ergens anders over. Misschien zijn de maaltijden uitstekend, de verzorgenden buitengewoon vriendelijk en wordt er naar bewoners geluisterd? Kwaliteit van leven zit, zeker als je ziek bent, vaak in kleine dingen. Volgens sommigen draait het allemaal om interesse, aandacht, tijd en bejegening en niet om protocollen.

De mensen die wel kritisch zijn over de zorg van hun vader, moeder of familielid zijn voor de verpleeghuizen nog steeds een probleem. Als ze erg kritisch zijn wordt hen een beperkte toegang opgelegd of wordt hen de toegang tot het verpleeghuis ontzegd. Dat is nog steeds de werkelijkheid.

En last but not least, in hoeverre kun je zulke (volkomen) afhankelijke mensen vragen stellen over de zorg die hen geboden wordt? In hoeverre kun je hun antwoorden geloven?

** alleen in te zien voor abonnees Volkskrant, helaas

(Demio, 21-12-2009)

Onderzoek verpleeg- en verzorgingshuizen in Nederland

Gisteren stond in de Volkskrant het jaarlijkse onderzoek van verpleeg- en verzorgingshuizen in Nederland.

'Mijn moeders' voormalige verpleeghuis stond gelukkig weer in de onderste helft. Op elk van de onderwerpen: informatie, inspraak en overleg, maaltijden, sfeer, betrouwbaarheid en beschikbaarheid van personeel, scoren ze minder dan (of gelijk aan) een 6. Wat dat betreft is er dus niet veel veranderd.

Dan vraag ik me toch af hoe het er in andere verpleeghuizen, die nog lager scoren, toe gaat.

Binnenkort is het alweer drie jaar geleden dat mijn moeder overleed. Wat gaat de tijd hard.

Zie ook : welzijn tehuis los van kwaliteit

(Demio, 20-12-2009)

Wijziging AWBZ

Heeft iemand een idee hoe vaak de AWBZ is gewijzigd de laatste 10 jaar? Ik kan het niet meer bijhouden in ieder geval. Vandaag stond in de Volkskrant ‘Wijziging AWBZ stille revolutie'.

“Staatssecretaris Bussemaker geeft de mondige burger keuzevrijheid bij langdurige ‘onverzekerbare’ zorg” (NB. AWBZ dekt zorg die niet door de ziektekostenverzekering wordt gedekt, zoals verpleeghuiszorg)

Terwijl de zorg al 13 jaar de kwaliteitswet schendt, denkt Bussemaker dat het goed is dat we meer zeggenschap krijgen.

“Wie een indicatie krijgt voor langdurige zorg, mag van Bussemaker voortaan kiezen voor een ‘voucher’ ofwel tegoedbon. Die is dan goed voor bijv. een plek … naar eigen keuze …

Ongelooflijk, je mag zelf je eigen slechte zorg kiezen en inkopen. En zelf afspraken gaan maken. Wat een vrijheid! Welke verpleeghuis, waarvan je geen idee hebt of het slechte of goede zorg levert, ga jij kiezen?

De rol van ziektekostenverzekeraars wordt groter. Bussemaker denkt dat zorginstellingen door haar maatregelen klantgerichter zullen gaan werken. Goh, vijf jaar geleden heb ik ook zoiets gehoord. Ik heb van het klantgericht werken niets gemerkt.

Terecht vraagt de Volkskrant zich af of het helpt om de kosten te beheren. Ik wed van niet. Dit lijkt weer zo’n maatregel die gedoemd is te mislukken. Alles omgooien, en weer een doolhof creëren, lijkt me het enige wat bereikt zal worden.

zie ook: hoe groot kan een doofpot worden

(Demio, 15-06-2009)

Ik maak me boos om de zorg die al 13 jaar kwaliteitswet schendt

‘Zorg schendt al 13 jaar kwaliteitswet’ las ik woensdag in de Volkskrant. “De zorg slaagt er niet in objectieve kwaliteiteisen vast te stellen. Ziekenhuizen, … verzorgings- en verpleeghuizen overtreden daarmee de wet.” “Burgers, de inspectie en het ministerie van VWS hebben geen zicht op risico’s die patiënten lopen”

Ik had in 2005 en 2006 heel goed zicht op de risico’s die mijn moeder in het verpleeghuis liep. Maar onze klachten werden afgewezen. Toen mijn moeder was overleden werden onze klachten gedeeltelijk gegrond verklaard. Ongelooflijk.

Nu men eindelijk op de hoogte is van de risico’s zou het inspectie en het ministerie sieren als ze (familie van) verpleeghuisbewoners eindelijk eens serieus zouden gaan nemen. En hun klachten niet meer af doen als ‘incidenten’ of ‘persoonlijke situaties’ die ingrijpen van de inspectie of de politiek niet rechtvaardigen.

‘Klink verwijst naar de internetpagina kiesbeter.nl.’ ‘De rekenkamer vindt die site niet voldoende’ Ook dat weten we al jaren. De instellingen leveren namelijk zelf hun gegevens.

Ik kan nog bladzijdes doorschrijven, maar ik heb alles al opgeschreven en wil niet in eindeloze herhalingen vallen. Het is triest dat een rapport over de Wet kwaliteit zorginstellingen door de Algemene Rekenkamer zaken aan het licht brengt die wij al jaren constateren.

Maar naar ons wordt niet geluisterd. Wij zijn maar familie.

(© Demio, 12-06-2009)

'Onderzoek naar sterfgevallen in verpleeghuis'

las ik vanmorgen (16-04-2009) in de Volkskrant
Dit is niet de eerste keer dat verpleeghuisartsen opstappen 'uit onvrede met de gebrekkige zorg'.

"Artsen van verpleeghuizen krijgen soms van de Nederlandse Vereniging van Verpleeghuisartsen [NVVA] het advies om maar op te stappen omdat de omstandigheden in een tehuis te belabberd zijn. Dat zei voorzitter Roelie Dijkman ... in het televisieprogramma Nova."(Bericht Voeding en Gezondheid in de Media 2005)

Het verpleeghuis laat een aantal sterfgevallen door onafhankelijke verpleeghuisartsen onderzoeken.

Volgens een van de verpleeghuisartsen is het kernprobleem "dat in Nederland goede zorg niet gegarandeerd is, met als gevolg onnodig lijden van patienten en mogelijk sterfgevallen". Een uitspraak waar ik het alleen maar mee eens kan zijn.

Net als bij het verpleeghuis van mijn moeder, weet de inspectie al langere tijd van de problemen in het verpleeghuis. Maar, zegt de inspectie, "de leiding heeft steeds de wil te laten zien de zaken te verbeteren".
Ik zou bijna willen zeggen "dat moest ik op mijn werk eens proberen, zo weg te komen".

De inspectie had liever gehad "dat de verpleeghuisartsen naar de Inspectie waren gestapt in plaats van naar de pers". Maar de verpleeghuisartsen zeggen dat ze dat vorig jaar juli al gedaan hebben.

Tja, de geschiedenis herhaalt zich keer op keer.

Zie ook artikel Trouw

(© Demio, 16-04-2009)

Keurmerkencircus

Wat wij, als familieleden, van verpleeghuisbewoners allang weten is nu onderzocht.
Vanmorgen stond in de Volkskrant "Keurmerk zorg zegt weinig over kwaliteit " (*). Dat ik het daar volstrekt mee eens ben, mag duidelijk zijn.

Jaarlijks besteden verpleeg- en verzorgingshuizen 10 tot 15 miljoen aan het verkrijgen en behouden van keurmerken. 'Driekwart van de 1.450 huizen heeft een keurmerk, of is bezig dat te halen'. Per huis kost dat jaarlijks rond 10.000 euro. Controleurs kosten tot 1.100 per dag.

Stef Groenewoud, die afgelopen maand op dit onderwerp promoveerde, vindt het zonde van het geld."De kwaliteitskenmerken die voor een keurmerk worden getoetst, blijken volgens hem niet van belang voor de bewoners van verpleeg- of verzorgingshuizen of hun familie"

Ook huizen die onderaan de ranglijst van de Volkskrant (vk.nl/verpleeghuizen) bungelen, hebben vrijwel allemaal zo'n kwaliteitscertificaat. "Keurmerken toetsen vooral of systemen, processen en protocollen op orde zijn" zegt Stef Groenewoud. "Dan heeft een instelling mappen vol procedures, maar de vraag is of het ook tussen de oren van de medewerkers zit. In veruit de meeste gevallen geloof ik daar niks van" (Een zin naar mijn hart, dank je Stef Groenewoud)
"Kwaliteitsmanagers zijn soms een jaar fulltime bezig om een instelling klaar te maken voor het behalen van een certificaat." "Maar de keuringsinstanties geven hun positie niet zomaar op".

Wie houdt wie nu aan het werk, denk ik bij het lezen van dit artikel. En allemaal ten koste van de handen aan het bed.

Alsjeblieft Volkskrant of wie dan ook. Nu graag een onderzoek naar de klanttevredenheidonderzoeken in verpleeghuizen. Ik hoor van verschillende kanten dat ontevreden familieleden niets invullen omdat ze er geen vertrouwen in hebben. Enquêteformulieren worden gecodeerd, zodat men kan achterhalen wie het ingevuld heeft. En onder welke omstandigheden en door wie worden de enquêtes afgenomen. Zelfs tegen een onbekende enquêtrice had mijn moeder gezegd dat ze tevreden was.

Zie ook 'Meten is weten'
en 'Je mag alleen praten over de goede verpleeghuizen'

Lees ook 'Transparantie’ als zoethoudertje van dwalende marktsamenleving' (NRC)

(*) is alleen te lezen voor Volkskrantabonnees

(© Demio, 26-01-2009)

Kleinschalig wonen is niet iets voor alle ouderen

las ik in de Volkskrant.
In mei 2007 schreef ik over een reportage op de TV:
"De oudjes, allemaal vrouwen, mochten met z'n zessen of achten meehelpen bij het eten koken. De een sneed een aardappel, de ander wat groente. Het ging allemaal heel moeizaam.
De helpsters (geen idee of het vrijwilligsters of verzorgsters waren) vertelden dat de vrouwen zich weer huisvrouw voelden, net als vroeger. De oudjes zaten er echter bij met een gezicht van 'als het moet dan moet het'
Die betutteling. Ik zou er angstaanvallen van krijgen op mijn oude dag."

En wat lees ik gisteren tot mijn vreugde, in de Volkskrant:
'The* vindt dat in de ouderenzorg meer ruimte moet komen voor verschillen tussen bewoners. Gedurende hun hele leven zijn mensen verschillend, doen ze andere dingen. Als je dan oud en behoeftig wordt, kom je allemaal in hetzelfde systeem terecht. Dat is eigenlijk merkwaardig'.
(Over kleinschalig wonen) 'Het klinkt huiselijk maar het heeft ook iets dwingends', zegt The. 'Wat als je niet zo te spreken bent over de groep waarin je bent ingedeeld? De mogelijkheden zijn kleiner dan in een verpleeghuis. En aan huishouden als activiteit zitten nadelen. Een bewoner zei me over helpen met de was: daar heb ik geen zin in, ik heb m'n hele leven de was al gedaan.'
'Of mini-verpleeghuizen altijd beter zijn, is onduidelijk. Omdat ze zo klein zijn, hoefden ze vaak geen gegevens te leveren en is het merendeel niet opgenomen in de ranglijst.'

Ze gaan, zoals gewoonlijk, onderzoek doen naar de kwaliteitsverschillen. Laat ik maar niets zeggen over het geld.

* Anne Mei The is auteur van het boek 'In de wachtkamer van de dood'

(© Demio, 29-12-2008)

Kwaliteit verpleeg- en verzorgingshuizen

De Volkskrant heeft voor de tweede keer de kwaliteit van de verpleeg- en verzorgingshuizen onderzocht. In december 2007 gebeurde dat voor de eerste keer.

Het beste verpleeghuis anno 2008 is een kleinschalige voorziening en heeft minder dan veertig bewoners. "De menselijke maat die je aantreft in kleinschalige voorzieningen maakt dat er aandacht is voor de mens, dat men zich kan inleven in de bewoners"

Ondanks het (zogenaamde) positieve bericht dat het elk jaar een beetje beter gaat met de ouderenzorg, zijn de panelleden verontrust over het gebrek aan harde cijfers.
Vorig jaar waren "de gegevens volgens de branchevereniging Actiz en de Inspectie voor de Gezondheidszorg verouderd. Pas dit jaar zouden de cijfers, die volgens een nieuwe meetmethode waren vergaard, serieus genomen mogen worden". "Maar de nieuwe kwaliteitsgegevens die de verpleeg- en verzorgingshuizen hebben aangeleverd bij het ministerie van Volksgezondheid leiden in de ogen van het panel juist tot minder transparantie. Harde cijfers over doorligwonden, valincidenten of medicatiefouten ontbreken bijvoorbeeld." ."Wat gebeurt er dan precies in die huizen dat we de echte cijfers niet mogen weten?"

Eén positief puntje: Het verpleeghuis waar mijn moeder verbleef is, door dit meetsysteem, met stip gestegen. Het bungelt niet meer onderaan de lijst. Terwijl de inspectie nog steeds kritiek heeft op dit verpleeghuis is het in de ranglijst fors gestegen. De betrouwbaarheid van de lijst betwijfel ik zeer.
Valincidenten en doorligwonden schijnen in het tehuis van mijn moeder nauwelijks voor te komen. Een jaar geleden werden doorligwonden niet eens geregistreerd. Ook een protocol ontbrak toen nog. Over valincidenten kan ik iedereen genoeg vertellen. Misschien worden die ook niet geregistreerd?

(© Demio, 28-12-2008)

Zembla over verpleeghuizen 'wie verschoont moeder'

Ik ben verbijsterd. Niet om wat ze in de uitzending aan de kaak stellen, maar omdat het zo herkenbaar is.

Zembla mocht in geen enkel verpleeghuis filmen. Personeel durfde niet te praten. Alleen ex-werknemers en familie van een paar cliënten/patiënten durfden te praten. Hen overkwam hetzelfde als ons overkwam, namelijk dat men 'dreigde' met de samenwerking opzeggen. Ik heb zelfs de klachtencommissie op de hoogte gesteld van dit 'dreigement', maar zoals gewoonlijk maakte dat niets uit.

Ook ik heb foto's genomen van mijn moeders vervuilde rugkussen, slecht liggende arm, maar niet van de poepluiers die in de badkamer op de grond lagen. Ik begrijp nu dat het niets had uitgemaakt als ik ze gepubliceerd had.

De directie ontkende weer alles. Ze zegt 'nee, ik herken het niet' 'We leveren goede zorg'. Na twee jaar klagen kreeg ik 'die perfect uitgesproken zin' ook te horen van een manager die ik nog nooit gesproken had en die ook niet op de hoogte bleek van mijn klachten.
Hoewel 1/3 van de verpleeghuizen matig presteert, ofwel nog risicovolle zorg verleent, vond de Inspectie het wederom niet nodig om in te grijpen of zonder voorafgaande aankondiging te controleren. Men controleert tenslotte op basis van vertrouwen, zei Mw van Veen van de inspectie.

Een ex-verpleger vertelde hoeveel lapjes men mocht gebruiken om iemand schoon te maken. Hoewel ik dat niet heb meegemaakt in mijn moeders verpleeghuis, weet ik wel dat afdrogen uit den boze was. Mijn moeder had dan ook voortdurend smetplekken en jeuk. Vooral de jeuk was verschrikkelijk.
Onze eerste klacht ging over deze jeuk die, door ons ingrijpen, bijna onder controle was, maar door de vervangend verpleeghuisarts weer werd verwaarloosd. Helaas werd onze klacht ongegrond verklaard.

Bert Keizer, die eerder openheid van zaken gaf, vertelde dat het meldpunt van de inspectie geen enkel effect heeft gehad. Hij had een leuke uitspraak over de Inspectie: 'wanneer je de inspectie meldt dat je 1 patiënt uit het raam hebt gegooid, krijg je een brief ... '

Ik herkende het verhaal van een familielid dat haar moeder ging helpen. Ik ging drie keer per week mijn moeder naar bed brengen, mijn zus 1 keer per week. Gewoon omdat ze niet goed werd gewassen, niet goed werd ingesmeerd tegen de jeuk en alles snel snel ging wat mijn moeder niet prettig vond. Maar dat insmeren werd ons verboden na onze 1e klacht.

Ook klachten over tilliften heb ik bij de inspectie gedeponeerd. Helaas geen reactie.

Men gaf aan dat het ontbrak aan leiding die controleert. Dat is precies wat ik denk dat er loos is in de verpleeghuizen. Geen leidinggevende of manager controleert de werkvloer. De directie zegt notabene dat er genoeg handen aan het bed zijn. Niet te geloven ! Terwijl die werkvloer (terecht) klaagt dat er geen tijd is om mensen goed te helpen.

Wat ik het ergste vond was de uitspraak van het directielid dat het moeilijk was om je vader/moeder dement te zien, en de zorg over te laten ... Wat een lulkoek.
Ook dat hebben wij te horen gekregen bij de klachtencommissie. Bij ons zei men dat we de jaren ervoor mijn moeder zelf verzorgd hadden en het nu moeilijk was die verzorging uit handen te geven. Terwijl mijn moeder notabene voor haar herseninfarct gewoon gezond was ! Waar halen ze het vandaan.

Men noemde het, terecht, tegen de bierkaai vechten. Ik noem mijn blog niet voor niets 'van het kastje naar de muur'

Conclusie van het programma, en conclusie van mij: er is weinig veranderd de afgelopen jaren !
Het ontbreekt aan enige zinnige controle (bv van Inspectie) en verpleeghuizen kunnen zonder sancties gewoon slechte zorg leveren.

Jullie zullen hopelijk begrijpen dat ik met veel emoties naar de uitzending gekeken heb. Boos en verdrietig ben ik om zoveel herkenning. Soms besef ik dat ik de helft nog niet verteld heb. En dat, wat ik heb verteld , meer voor komt dan ik ooit heb gedacht.

NB. Ik wil toch niet onvermeld laten dat de journalist van Zembla mijn boek heeft gelezen en als achtergrondinformatie heeft gebruikt.

Zie ook: Bekijk de uitzending van Zembla

(© Demio, 11-05-2008)

'Zorg verpleeghuis verbetert traag'

schrijft de De Volkskrant vandaag (09-05-2008).
'De kwaliteit van de zorg in verpleeghuizen verbetert, maar dit proces verloopt te langzaam. Dat constateert de Inspectie voor de Gezondheidszorg na onderzoek van 149 van de 640 instellingen voor verpleeghuiszorg.'
'De inspectie bezocht de 149 verpleeghuizen en verpleeghuisafdelingen waarvan bij bezoeken in 2005 en 2006 was geconstateerd dat de zorg er op onderdelen nog risicovol was. Uit het hernieuwde onderzoek blijkt dat de achterblijvers de goede kant op gaan.'
'Toch schrijft inspecteur-generaal Gerrit van der Wal zich zorgen te maken.'

Het verpleeghuis van mijn moeder blijkt tot de 149 achterblijvers te horen. In die verpleeghuizen is het hoogste risico op onverantwoorde zorg aanwezig, ofwel dat verpleeghuis behoort tot de meest risicovolle instellingen voor verpleeghuiszorg in 2006/2007.

En daar was mijn moeder dus! Niet te geloven.
Je zou er achteraf nog een schuldgevoel van krijgen.
Ik word er zo onnoemelijk triest van.

Het meest onbegrijpelijk vind ik dat onze klachten werden afgewezen terwijl men dus wist dat dit verpleeghuis niet goed presteerde. Pas toen mijn moeder was overleden heeft men een aantal klachten gegrond verklaard.

Rapport verpleeghuiszorg op de goede weg

(© Demio, 09-05-2008)

'Wie verschoont moeder'

"Overvolle luiers, te weinig hulp bij het eten en drinken en ongewenst vastzetten. Dat is het beeld dat familie- en personeelsleden van meerdere verpleeghuizen schetsen over de zorg voor demente ouderen. In 2004 werd er groot alarm geslagen toen bleek dat een zeer groot aantal verpleeghuizen niet kon garanderen dat er verantwoorde zorg werd geleverd.

Volgens de Inspectie voor de Gezondheidszorg is de situatie sindsdien wel verbeterd, maar hoofdinspecteur Van Veen is verontrust over de zorg aan minimaal 10.000 demente mensen in Nederland. In 30% van de verpleeghuizen gaat het nog steeds niet goed. Dat zegt Van Veen in de uitzending van ZEMBLA ‘Wie verschoont moeder?’, zondagavond 11 mei 21.45 uur op Nederland 2."

Aldus volgens Zembla.

(© Demio, 08-05-2008)

Rondom Tien over verpleeghuizen

Rondom Tien had duidelijk zijn best gedaan om directeuren van diverse verpleeghuizen bij elkaar te krijgen. Ook was er een arts en een oud-verpleeghuisarts aanwezig. Eén directeur leidde een kleinschalig huis waar mensen met een persoonsgebonden budget zaten. Hij vertelde dat verzorgsters 90/95% van hun tijd bij bewoners waren. Dat hield echter wel in dat er weinig overdracht en weinig geschreven werd. Dat klinkt mooi, maar wanneer je een klacht wilt indienen, betekent dat ook dat je nooit een poot hebt om op de staan. Er staat tenslotte niets genoteerd. Twee directeuren (Egmondshof en Slotervaart) waren van grote verpleeghuizen.

Het vreemdst vond ik de keuze van de verzorgsters, Nadija en Houria. Twee dames uit een andere cultuur die hun werk als een roeping beschouwden, maar hun moeder nooit in het verpleeghuis zouden laten wonen. Zij waren mbo opgeleid, dus wel een typisch voorbeeld van de laag opgeleide verzorgster, helaas. Volgens hen heerste in hun verpleeghuis een 'ja-cultuur'.

Zoals gewoonlijk (het wordt saai) was ik het volledig eens met de man (Rob Fabrie) die over zijn schoonmoeder sprak. Hij beweerde dat klachten werden gebagatelliseerd, dat mensen werden gevoederd en de hokken werden schoongemaakt, dat 40 to 50% van de mensen smetplekken hebben in verpleeghuizen. Dat laatste is ook mijn ervaring. (Smetplekken krijgt men bv. van vochtige luiers, niet goed afdrogen).
Gebit niet poetsen, medicijnen van een ander krijgen, bloedverdunner toch hebben gegeven ... het zijn allemaal bekende zaken. De klachten werden in het verpleeghuis wel erkend, maar er werd niets mee gedaan. Zijn slotopmerking was: de meest elementaire zorg ontbreekt. En daar ben ik het volledig mee eens.

De CDA man (Jan de Vries) vond ik nog het ergste. Hij kwam op de werkvloer van verpleeghuizen, maar dat was niet te merken. Een echte politicus. Hij vond overigens wel dat de naam van het verpleeghuis aan de inspectie moest worden doorgegeven. (Alsof dat wat uit zal maken.)

Grappig was dat bijna niemand zijn eigen moeder in een (huidig) verpleeghuis zou willen hebben. De interviewer suggereerde nog even dat veel problemen misschien ontstonden omdat familie de zorg moest overdragen en daar moeite mee had. (Waar heb ik dat ook al weer te pas en te onpas gehoord?)

De zinnigste opmerking vond ik 'deskundigen zijn de kinderen van de ouders', van de directeur van het kleinschalige huis.
De meest reële opmerking vond ik: 'zorg dat je nooit in een verpleeghuis terecht komt' van de arts.

Zie ook: Brabants Dagblad

(© Demio, 03-05-2008)

'Een dode bejaarde is het goedkoopst'

las ik afgelopen week in de Volkskrant . Het was de kop van een artikel van Pieter Hilhorst over warme maaltijden in verzorgingstehuis De Poort in Amsterdam.

Omdat veel bewoners zo weinig eten dat een op de vier patiënten ondervoed bleek, heeft het verzorgingshuis ervoor gekozen om de warme maaltijden 's avonds te serveren, aan een gedekte tafel. 'Sommige verzorgers vonden het knap lastig aan tafel te blijven zitten tot de laatste bewoner klaar was met eten' schrijft hij.

'Toch is het wel degelijk een innovatie. Met meetbare resultaten bovendien. Het aantal ondervoede patienten is gedaald van 24 procent naar 8 procent.'Het aantal patiënten dat gemalen eten tot zich neemt is ook fors gedaald' lees ik vervolgens.
Zo'n uitspraak vind ik nogal vreemd. Het verpleeghuis van mijn moeder deed ook mee aan het 'verbeterproject eten en drinken'. Helaas kreeg mijn moeder geen gemalen vlees meer omdat dit niet meer tot het 'standaard' geleverde eten behoorde.
Op ons uitdrukkelijke verzoek werd onderzocht of mijn moeder 'niet-gemalen' vlees mocht eten. Er was ons verteld dat dat waarschijnlijk nooit meer tot de mogelijkheden zou behoren. Maar toen de nieuwe maaltijden kwamen mocht het ineens wél. Ongevaarlijk was dat niet, want door een lichte verslikking kunnen mensen met een verslechterde slikfunctie (na een CVA) gemakkelijk een longontsteking krijgen.

Uit het artikel begrijp ik dat het om een verzorgingshuis gaat, maar als ik De Poort in Amsterdam opzoek, blijkt het een gecombineerd verpleeghuis- en verzorgingshuis te zijn. De meeste mensen zullen het verschil niet weten, maar dat is er wel degelijk. (In het hier gelinkte artikel heeft men het zelfs alleen over verpleeghuis De Poort,)
Dan komt de zin 'Opeens bleken bewoners nog een keertje extra op te scheppen' in een ander daglicht te staan. In verpleeghuizen kan men dat gewoonlijk niet, dat zelf opscheppen. Dat wordt voor ze gedaan. Om het simpele feit dat veel bewoners in een rolstoel zitten en niet bij de schalen kunnen. Of omdat ze dement zijn en het eten slecht gaat.

Maar één ding in dit artikel geloof ik zeker, namelijk dat ze in verpleeghuizen denken dat een dode bejaarde het goedkoopst is. Gewoon omdat ze mensen daar zo makkelijk dood laten gaan.

Zie ook 'Verbetertraject eten en drinken'.

Kwaliteit van de ouderenzorg onder druk

kopt de Volkskrant vandaag op de voorpagina. 'Tientallen verpleeghuizen kampen met zulke ernstige financiële problemen dat de zorg aan bewoners erdoor in gevaar komt. Dat zeggen bestuurders van AbvaKabo en Nu'91, de twee grootste vakorganisaties in de zorg. De bestuurders noemen zeker vijftien instellingen die miljoenen euro's te kort komen.'
In sommige verpleeghuizen 'moeten bijna alle verpleegkundigen en ziekenverzorgenden plaats maken voor lager gekwalificeerde medewerkers'. 'Kramer van de FNV schat dat 95 procent van de problemen in de ouderenzorg te maken heeft met mismanagement. Fusies leiden niet vanzelf tot meer efficiency en een betere concurrentiepositie.'

Het tweede artikel Blauwe plekken en ruzies * is schrijnend, maar zo afschuwelijk herkenbaar en waar. Iedereen die een beetje geïnteresseerd is moet het hele artikel lezen.
Het begint met een verhaal van een man die alleen in zijn kamer gelaten wordt, vergelijkbaar met het verhaal waarover ik eerder schreef. Alleen in dit geval heeft men alles in de doofpot proberen te stoppen en maken ze de familie gewoon iets wijs.

In datzelfde tehuis wordt later door twee onderzoekscommissies onderzoek gedaan naar misstanden. De inspectie, na een ander incident ingelicht, adviseert de Raad van Bestuur zelf een onderzoekcommissie aan te stellen. Familieleden van bewoners schrijven 'de situatie loopt volledig uit de hand'.
De bejegening van bewoners is bedroevend: 'U denkt zeker, ha nu zit ik in een verzorgingshuis en nu hoef ik niets meer te doen' of 'je moet je mond houden en je eens leren te gedragen' tegen een bewoner die door een hersenbloeding alleen nog kan roepen.

Nog een paar citaten: 'Blauwe plekken en ruzies mogen niet in het dossier worden genoteerd, evenals ernstige medicatiefouten'; 'bewoners worden door twee personeelsleden mishandeld en afgebekt en zijn soms doodsbang'. Later komen die twee, bij de externe klachtencommissie weg met de beschuldiging dat ze 'fouten in de bejegening hebben gemaakt'.

De Volkskrant meldt dat ze na de plaatsing van de ranglijst van verpleeghuizen veel reacties kreeg. Ook vertrouwelijke rapporten en gespreksverslagen, informatie over falend management.
'De dochter van een verpleeghuisbewoner ('mantelzorger in opstand') maakte een gebundeld boekwerk van klachten die ze had ingediend, bij in- en externe commissies en bij de Inspectie, alsmede de correspondentie die daaruit was voortgevloeid. De klachten hadden nergens toe geleid.'

Het haalt bij mij weer veel herinneringen boven. Mijn moeder had blauwe plekken, mijn moeder vertelde ons alles, maar zei ook dat de verpleging tegen haar zei 'dat ze alles doorbriefde'. Ze vond het vreselijk als sommige verzorgsters in de nacht stonden, want dan werd ze gewoon niet geholpen, of de bel werd uitgezet. Er zijn zoveel zaken die ik niet eens heb gemeld omdat ik bang was dat mijn moeder daar de dupe van zou worden. 'Sommige familieleden zeggen dat zij iedere dag uren langs gaan, omdat zonder hun inbreng de basiszorg in gevaar komt', staat in de krant. Wij brachten mijn moeder vier keer per week naar bed, in het verpleeghuis, om dezelfde reden.

Maar wat zegt een lid van de Raad van Bestuur in de krant. 'Alleen verwachten sommige familieleden en mantelzorgers meer van de basiszorg; bijvoorbeeld dat er de hele dag iemand bij vader of moeder kan zitten. Een ander durft beter los te laten en merkt dan dat het ook goed gaat.'
Jaja dat zeiden ze in het verpleeghuis van mijn moeder ook. Maar als je niet overal achter aan zat, gebeurde er niets. Dan zat ze ook zonder bel op haar kamer te roepen en te wachten, in plaats van in de huiskamer waar ook anderen zaten.

Wij zijn ervan overtuigd dat mijn moeder jaren eerder dood was gegaan zonder onze zorg. Dat had lekker goedkoop geweest.

NB. Vanaf vandaag op de website van de Volkskrant: Volkskrant ranglijst voor Verpleeghuizen. Je kunt een reactie plaatsen, ook anoniem, onder het verpleeghuis waar je moeder/vader of familie verblijft.

* Alleen te lezen voor Volkskrantabonnees

Kwaliteit van leven in de V&V sector

is een onderzoek door het NIVEL (Nederlands Instituut voor onderzoek van de gezondheidszorg), gesubsidieerd door Actiz (organisatie van zorgondernemers, dus o.a. verpleeg- en verzorgingshuizen).

Volgens onderzoekster Sandra van Beek zijn ouderen in verpleeghuizen 'gelukkiger' dan altijd gedacht. 'Een deel van de bewoners deed niet mee aan het onderzoek, omdat deze mensen dementerend zijn.'
'De ouderen gaven hun woon- en leefsituatie het rapportcijfer 7,6'. 'We hebben niet de kwaliteit van zorg onderzocht, maar de kwaliteit van leven zoals de ouderen dat ervaren. Ze zijn tevreden over de wijze waarop ze worden verzorgd, maar als je doorvraagt dan blijkt dat ze ontevreden zijn over de tijdstippen waarop ze worden geholpen. Ze willen graag zelf bepalen wanneer ze gewassen worden en hoe laat ze eten. Maar dat kan vaak niet.'

'Zo is er een opvallend verband tussen de gezondheid van ouderen en de gesprekken met verzorgenden. Ouderen bij wie het personeel regelmatig langsloopt voor een praatje, zijn gezonder. ... Zo af en toe een praatje maken lijkt dus te helpen'.

Mijn haren gaan steeds vaker recht overeind staan als ik dit soort onderzoeken lees. Het aantal onderzoeken over verpleeghuizen en het aantal boeken over 'de cliënt centraal' is niet meer bij te houden. Terwijl er in de verpleeghuizen weinig verandert, volgt het ene rapport het andere op. Dit rapport telt ruim 80 pagina's en ik vraag me af wie er tijd heeft om het te lezen. Of is zo'n rapport misschien alleen bedoeld om het geklaag te logenstraffen?

Zo staat er in het rapport dat ouderen in verpleeghuizen een goed contact hebben met familie en verzorgenden. Misschien heb je ook wel eens zo'n enquêtrice over de vloer gehad, maar ik antwoord dan altijd dat het contact met iedereen goed is. Sorry, ik ga ze niet, oog in oog vertellen hoe het in werkelijkheid zit. Laat staan als er misschien, zoals bij huiskamergesprekken gebruikelijk was, nog een verzorgende bij zit.
In de vragenlijst staat bv. 'Ik heb voldoende contact met familie' en daar kun je dan 'helemaal mee eens' tot 'totaal niet mee eens' op antwoorden. Idem 'ik heb goed contact met medebewoners / verzorgenden'

Trouwens, als ze mijn moeder geïnterviewd hadden was dit cijfer er ook uitgekomen. Niet omdat ze tevreden was, maar omdat ze niet wilde zeuren, niet wilde klagen en niet gewend was om aan vreemden te vertellen wat haar niet beviel.
Misschien maak ik me er daarom wel zo druk om.

Dan staat er 'Sociale contacten zijn veel wezenlijker en belangrijker voor de kwaliteit van leven in verpleeg- en verzorgingshuizen dan tot nu toe wordt gedacht' Dan vraag ik me af hoe ze ooit iets anders hebben kunnen denken. Natuurlijk is een praatje een wondermiddel. Kijk eens naar jezelf. Zonder praatjes met anderen vereenzaam je, verveel je je sneller, etc. Dat geldt voor elk mens, dus waarom niet voor iemand in een verpleeghuis, die ook nog eens zonder familie daar zit.

Wel staat in het onderzoek dat 29% zich enzaam voelt, 32 % ervaart het vervoer naar familie als probleem, 20% geeft aan niet zelf te kunnen bepalen wanneer ze lichamelijk verzorgd worden en kunnen eten en drinken. Waarop volgt: 'dat bewoners zelf beslissingen kunnen nemen in het dagelijks leven, blijft een belangrijk aandachtspunt in de ouderenzorg'

Als ik iets heb verafschuwd in het verpleeghuis is het dat de bewoner niets zelf kon bepalen, niet z'n eigen ritme, niet de tijd van opstaan of naar bed gaan, niet de tijd van eten of drinken, niet wanneer hij geholpen werd, niet of hij naar buiten wilde, niet wanneer of hoe vaak hij wilde douchen, en last but not least niet het tijdstip waarom hij naar het toilet geholpen werd. Ofwel wat bleef er eigenlijk over om wél zelf te bepalen?

Nagekomen bericht:
enkele reacties op het artikel van Trouw:
- afhankelijke mensen vragen of ze tevreden zijn over degene waar ze van afhankelijk zijn ...
- dat de helft van de ouderen uit angst voor sancties hebben gelogen is vanzelfsprekend ...
- de foto boven het artikel toont een gezelschap dat u in geen verpleeghuis aantreft ....
- omdat men bang is voor kritiek wordt nooit aan de familie gevraagd hoe het gaat. Men zou behoren te weten dat bewoners vooral aan hun familie vertellen hoe ze het daar vinden. Bewoners zijn (terecht) veel te bang voor sancties als ze aangeven dat ze kritiek hebben.

'Het best bewaarde geheim'

lees ik in de volkskrant. Een stuk van Evelien Tonkens. 'Het leven eindigt zoals het begint: onzindelijk en in de luiers' .. 'Het is gebruikelijk dat ouderen die nog volledig zindelijk zijn, bij aankomst meteen een luier om krijgen....' Helaas kan ik dit alleen maar beamen. Hoewel mijn moeder kort na haar CVA tijdelijk geen controle had, kon ze een paar weken later wel aangeven dat ze naar het toilet wilde. Maar om haar naar de wc (of op de po) te helpen was veel werk, dus ... begon het.
De verpleging sprak trouwens niet over luiers maar over een inco. En ik begreep aanvankelijk niet eens wat ze daarmee bedoelden.
Rond 18 uur kon mijn moeder, steevast, niet op de po geholpen worden. Men was dan druk bezig. Natuurlijk snapten we dat dat een lastige tijd was, maar je zult maar 1,5 uur moeten wachten en het in je luier moeten doen. Toen ik, eind 2006, tegen de verpleeghuisarts zei dat mijn moeder incontinent geworden was omdat ze het altijd in haar luier moest doen, ontkende ze dat ten stelligste. Dat hoorde bij het ziektebeeld. Maar ja, dat zeiden ze bij alles.
(© Demio, 19-12-2007)

Ranglijst verpleeghuizen (1)

Ondanks alle kritiek, van Inspectie Gezondheidszorg en ActiZ (organisatie van zorgondernemers) heeft de Volkskrant vandaag een ranglijst gepubliceerd van verpleeghuizen.

Ik ben blij en verdrietig. Blij dat de papierwinkel van de Inspectie eindelijk op tafel is gekomen. Blij dat het verpleeghuis van mijn moeder tot de laatste dertig (slecht presterende) verpleeghuizen behoort.

Verdrietig dat we alles hebben gedaan om te achterhalen of het verpleeghuis goed was, maar dat niet lukte. Verdrietig dat we het 'verkeerde' verpleeghuis hebben gekozen, maar niet wisten of een ander verpleeghuis 'beter' was. Teleurgesteld dat het ziekenhuis ons dit verpleeghuis aanraadde.

En blij dat de Volkskrant een onderzoek heeft ingesteld. Of dat achterhaald is of niet vind ik niet belangrijk. Het staat op de kaart, eindelijk, na alle tegenwerking van instanties.

Hopelijk kunnen mijn VerpleeghuisErvaringen over een jaartje of wat de prullenbak in als verschrikkelijk achterhaald.

Ranglijst verpleeghuizen (2)

Helaas kan ik de voor- én tegenstanders van deze lijst en de publicaties goed begrijpen. Ondanks alle kritiek ben ik blij met deze publicaties. Ik ben dus niet de aangewezen persoon om heel evenwichtig de voor- en nadelen op een rij te zetten. Ik reageer nog met té veel inwendige boosheid op sommige onderdelen van de discussie.

Daarom haal ik slechts een aantal, voor mij belangrijke, zaken naar voren.

De grootste klacht van alle organisaties is dat de lijst van de Volkskrant hopeloos verouderd is en dat inmiddels betere gegevens beschikbaar zijn.
Het heeft echter 11 maanden geduurd voor de Volkskrant de gegevens, via de Wet Openbaarheid Bestuur, van de Inspectie kreeg. Logisch dat de lijst verouderd is. Waarom publiceren IGZ, LOC en ActiZ dan zélf geen gegevens? Nu zijn de rapporten van de Inspectie allemaal afzonderlijk op te vragen, maar daar heb je weinig aan.
Als je, als familie van een bewoner, bij die instanties klaagt geven ze je gelijk, maar vervolgens gebeurt er helemaal niets. Ook als je vraagt om informatie, of om wat je rechten zijn, word je niet of onduidelijk geïnformeerd. Die ranglijst zou mij in ieder geval 'enig' houvast bieden.

Wat zeggen de beste en slechtste verpleeghuizen vervolgens: 'Maar bewoners zijn al snel dankbaar, erkennen de directeuren in Laren en Roosendaal. Weten zij veel van beleid bij doorligwonden of het aantal fouten met medicijnen? Arts: ‘Ik vraag me af of bewoners de waarde van een lekkere maaltijd wel kunnen afwegen tegen het belang van bijvoorbeeld een goede fysiotherapeut. Als ik mijn moeder van 86 vraag hoe het gaat, zegt ze: we hebben toch zo lekker gegeten. Dat is voor haar kwaliteit van leven.’

Voor veel bewoners zal dit inderdaad gelden. Voor mijn moeder gold dat zeker niet. Als je, zoals mijn moeder, linkszijdig verlamd was hangt je kwaliteit van leven wel degelijk af van wel/niet weer kunnen staan of lopen (dus van fysiotherapie). En als je jeuk hebt, zoals mijn moeder, is dat dringender dan lekker eten.
Ik besef heel goed dat ik praat vanuit de situatie dat we mijn moeder vaak mee konden nemen naar huis en we dus zelf voor lekker eten konden zorgen.
Wat is kwaliteit van leven? Voor mijn moeder was dat naar huis en naar buiten kunnen, haar kinderen/(achter)kleinkinderen zien, kunnen lopen of staan en last but not least: geen pijn hebben. Gelukkig mag iedereen zelf uitmaken wat kwaliteit van leven is en de verpleeghuizen zouden daar rekening mee moeten houden.

Nog een veelgehoorde klacht is dat het draait om de interesse, aandacht, tijd en bejegening en niet om protocollen. Daar ben ik het gedeeltelijk mee eens. Maar zoals de Volkskrant ook schrijft: die zijn moeilijk te meten.
Juist achteraf besef ik pas hoeveel van de ellende, die ik ervaren heb, óók te maken heeft met protocollen, structuur van de organisatie, ziekteverzuim (dus invalkrachten die niet op de hoogte zijn van details), scholing (bv niet zien hoe ziek mijn moeder was en de arts niet op tijd inschakelen; niet weten dat je haar niet aan haar armen op mocht tillen). Ziekteverzuim zegt ook iets over de sfeer, over de tevredenheid van de verzorgenden.

Lees hier hoe de score tot stand kwam

Verpleeghuizen: 20.000 fouten

'Over de ernst van de vergissingen met medicijnen heeft inspectie geen informatie'. 'In de ruim driehonderd Nederlandse verpleeghuizen zijn in 2005 ruim twintigduizend fouten met medicijnen gemaakt.' aldus het bericht. Uiteraard is men niet blij met deze Volkskrant-meting en zeggen de verpleeghuiseigenaren dat de cijfers al achterhaald zijn. Zaterdag volgt de Volkskrant verpleeghuizenranglijst. Ik ben benieuwd.

medicijnen Helaas kan ik over fouten in medicatie meepraten.
Eén keer heeft een verpleegkundige mijn moeder de medicatie van haar buurvrouw gegeven. De verpleegkundige was zo alert om dat gelijk te melden, aan ons en aan de verpleeghuisarts. Mijn moeder is die dag in de gaten gehouden.

Over alle andere vergissingen die ik meemaakte zijn waarschijnlijk geen aantekeningen of meldingen gemaakt.

Mijn moeder kreeg, sinds haar CVA, vier maal per dag medicijnen. Nadat we al in een vroeg stadium gemerkt hadden dat er veel fouten werden gemaakt, controleerden we elke middag, twee ochtenden en vier avonden haar medicatie. Ik kan de keren dat er iets ontbrak niet tellen.
Vaak ging het om medicatie die ze niet elke dag kreeg, zoals Marcoumar (bloedverdunner). Soms vroeg de avonddienst 'we hebben vanmiddag de X niet afgestreept, heeft zij die medicatie meegekregen?' Dan belde ik mijn vader en vroeg of hij zich kon herinneren of mijn moeder X geslikt had. Dat wist hij gelukkig meestal.

Tja, deze berichten verbazen me dus helemaal niet.

'Meten is weten'

maar ook zweten' luidde de kop vanmorgen in de Volkskrant * (Economie, blz 9, 9 nov 2007).

metenis-demio Het artikel gaat over keurmerken in de gezondheidszorg. 'De gezondheidszorg heeft last van keurmerkenkoorts. Steeds vaker eisen de verzekeraars, een kwaliteitsgarantie. Dat kost medewerkers veel tijd'
'De inspectie voor de gezondheidszorg stelt een keurmerk niet verplicht; ze kijkt of de geleverde, niet de papieren, zorg aan concrete kwaliteitsnormen voldoet'

Dat laatste klinkt heel mooi, maar ik vraag me af waar men dit op baseert. Waar staan die kwaliteitsnormen?

Als contactpersoon en dochter van een moeder in een verpleeghuis heb ik overal gezocht naar die concrete kwaliteitsnormen. Ik wilde graag weten op welke basiszorg mijn moeder mocht rekenen. Maar u raadt het al, ik kon ze nergens vinden.

De inspectie adviseerde me een klacht in te dienen bij het verpleeghuis. Iedereen die me regelmatig leest weet hoe die klachten zijn behandeld en afgelopen.

Mijn oproep luidt: alsjeblieft Volkskrant of wie dan ook, willen jullie een keer een onderzoek doen naar de verschillen tussen de papieren werkelijkheid van een verpleeghuis en de levende werkelijkheid.

*Alleen te lezen voor Volkskrantabonnees

'Patiënt niet veilig meer'

las ik vanmorgen op de Voorpagina van de Volkskrant.

'In verpleeghuizen vindt zelfs de helft van het personeel dat de veiligheid in het geding is, zo blijkt uit een tweejaarlijkse peiling die is uitgevoerd door het Landelijke Expertisecentrum Verpleging & Verzorging (LEVV) en het Nivel'. 'Volgens Vogel ontstaan de risico's omdat verpleegkundigen en verzorgenden tijd te kort komen om calamiteiten te signaleren. 'Er gaat van alles mis als je haast hebt ...''
.... 'Eerder dit jaar ontstond commotie toen uit onderzoek van het Nivel bleek dat jaarlijks 6.000 mensen slachtoffer zijn van medische blunder.' (Volkskrant, dinsdag 18 september 2007)

Mijn moeder is in januari 2007 overleden nadat de verpleeghuisarts een week lang geen tijd leek te hebben om haar te onderzoeken en de verpleegkundigen een week lang niet aan de arts doorgaven dat dat noodzakelijk was.
De conclusie van de Landelijke Beroepscommissie Klachten luidde slechts: 'De commissie verklaart het beroep gegrond met betrekking tot het te laat constateren van de urineweginfectie en het niet bijhouden van een vochtlijst ....' Met die uitspraak moet ik het doen.

In Nederland blijkt dit gewoon te kunnen.

PS. Natuurlijk mag u een link naar deze website aan iedereen doorsturen, maar u mag, net als bij het gedrukte boek, niets verveelvoudigen en/of openbaar maken door middel van druk, fotokopie of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande toestemming van mij (de auteur).

Over kwaliteit zorg, keurmerk en tevredenheid

DEMIO schrijft en verzamelt berichten over 'kwaliteit zorg, keurmerk en tevredenheid'