Berichten over 'marktwerking en financiën verpleeghuizen'
'Waarom is er geen verzet?'
vraagt Evelien Tonkens in haar column gisteren in de Volkskrant ** (17-11-2010, p 23).
'Waar blijven de protesten? Waarom wordt er niet massaal geprotesteerd tegen marktwerking in de zorg [..]'
Vervolgens schrijft ze dat de marktwerking wordt ervaren 'als een mammoettanker die moeilijk uit koers te brengen is'. Maar ook dat je met protest het risico loopt om 'je overlevingsstrategieën' open en bloot op tafel te leggen.
Ze geeft als voorbeeld het aanpassen van een diagnose zodat de patient de zorg krijgt die hij nodig heeft.
Volgens haar 'is er sprake van een sluipende normverschuiving'. Zorgverleners 'gaan ijverig meedenken hoe ze hun productie kunnen verhogen [...] en hoe ze verlieslijdende patienten kunnen weren.'
Ik vind haar conclusie dat er weinig protest is uit angst 'dat het directe belang van patienten erdoor geschaad wordt' en 'en de normen sluipenderwijs verschuiven' wel terecht. Volgens haar moet de discussie gaan over: 'willen we deze sluipende normverschuiving wel?'
Ik lees haar columns graag omdat ik vind dat ze vaak de vinger op de zere plek weet te leggen. Maar ik heb moeite met haar opmerking 'gemopper en geklaag is er genoeg'. * Want ik vraag me af waar 'de gewone man/vrouw die in de praktijk werkt' blijft in de discussies die in de krant of academisch gevoerd worden. Die gewone man/vrouw heeft geen tijd om mee te praten, of is niet mediageniek genoeg voor de televisie.
Waarom staan die, in mijn ogen, academische discussies zo ver af van de gewone werkelijkheid?
* Daarmee doelt ze op het gemopper en geklaag van 'verpleegkundigen, verzorgenden, artsen en andere hulpverleners'
** alleen voor abonnees Volkskrant toegankelijk
(Demio, 18-11-2010)
'Niet zorg maar zorgsysteem is te duur'
Dinsdag stond in de Volkskrant (p.21): 'Niet zorg maar zorgsysteem is te duur'. Robert W. Kreis (chirurg en emeritus-hoogleraar brandwondenzorg) schrijft dat 'de politiek gekozen heeft voor een geldverslindend zorgsysteem'.
Uit het artikel begrijp ik (wederom) dat er geen gegevens beschikbaar zijn over hoe de kosten in de gezondheidszorg verdeeld zijn. Men noemt steevast 'de toegenomen technologie, hoger medicijngebruik, te dure medisch specialisten en de vergrijzing'. 'Bij de vraag wat dan precies duurder wordt en hoeveel, wordt het meestal stil.
'Als ik in de krant lees dat er bezuinigd kan worden, ergens in de gezondheidszorg, valt het me ook op dat ik nergens cijfers kan vinden over verdeling van kosten. Hoe kan men bedragen noemen, of hoe kunnen we bedragen checken, als er geen overzichten te vinden zijn?
Ik wist niet dat Nederland, zoals Robert W. Kreis schrijft, het enige land is waar verzekeraars een winstoogmerk hebben. (Ik ben hoogst verbaasd. Waarom moeten zorgverzekeraars winst maken?)
Ook de DBC (Diagnose Behandel Combinatie) prijs heeft, volgens hem, sterk prijsopdrijvend gewerkt. In Amerika zijn de kosten, na invoering van dit systeem, scherp omhoog gegaan. Nu wordt in Amerika 'van iedere dollar voor de zorg 27 procent gebruikt voor de 'overhead''. (Wat precies de overhead is in dit geval, begrijp ik niet helemaal)
Hij noemt ook de tussenhandel en de markt als negatieve factoren. De tussenhandel (zoals verzekeraars) behaalt grote financiële voordelen. De markt is alleen geinteresseerd in omzet en winst.
Bestuurlijk Nederland trekt zich deze kritiek hopelijk hoogstpersoonlijk aan. (Maar dat zal wel weer niet).
Tot slot een persoonlijke ervaring:
Door een ziekenhuis en door een fysiotherapeut was een (veel) te hoge rekening ingediend bij de zorgverzekeraar. De meeste mensen zullen zo'n rekening niet controleren en dus betaalt de verzekering de veel te hoge kosten. (En vertaalt die hoge kosten gewoon weer in hogere premies)
Welke consument snapt nog iets van de rekeningen? Als je het maar ingewikkeld of tijdrovend genoeg maakt laten we alles aan anderen over. En ook dat leidt alleen tot hogere kosten.
(Demio, 01-07-2010)
Zorginstellingen zijn de grootste beleggers
Op de dag van de mantelzorg brak mijn klomp. Wat las ik in de Volkskrant (10 nov, pag 6*)? 'Zeker tien zorginstellingen hebben vorig jaar voor bijna negen miljoen euro belegd in obligaties en aandelen'. 'Dat blijkt uit de jaarcijfers die de instellingen hebben verstrekt aan het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport.'
Uit de rest van het bericht begrijp ik dat er geen geld belegd is uit de publieke middelen, maar dat het gaat om 'opbrengsten van commerciële activiteiten en transacties met onroerend goed'. Bij één van de grootste beleggers is begin vorig jaar flink bezuinigd op de salarissen van 350 huishoudelijke verzorgenden. De opbrengst van een verkocht ouderencomplex is belegd. Dat geld kunnen ze niet gebruiken om tekorten aan te zuiveren, zeggen ze. 'Het geld had nog geen bestemming en zou voorlopig niet gebruikt hoeven worden'. De zorginstellingen kunnen 'zich een forse spaarpot veroorloven zonder effect op de zorgverlening'.
Dat moeten ze me toch eens uitleggen. Ik, als gewone burger, begrijp dat niet. Natuurlijk weet ik dat er verschillende potjes zijn, maar je maakt mij toch niet wijs dat dit normaal is. Vooral de slechte zorg vind ik niet meer verdedigbaar. Hoe vaak heb ik, bij mijn moeder, niet te horen gekregen dat door het gebrek aan financiën of personeel de noodzakelijk zorg niet verleend kon worden.
* artikel kan men alleen als abonnee van de Volkskrant lezen
(© Demio, 13-11-2008)
PS. Natuurlijk mag u een link naar deze website aan iedereen doorsturen, maar u mag, net als bij het gedrukte boek, niets verveelvoudigen en/of openbaar maken door middel van druk, fotokopie of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande toestemming van mij (de auteur).
© copyright: DEMIO - Gonny van Werkhoven