Verpleeghuizen in de media.

Berichten over 'misstanden in verpleeghuizen'

Huis in de duinen

Het klinkt zo romantisch 'Huis in de duinen' maar helaas gaat het hier om een verzorgingshuis waar gruwelijke misstanden gesignaleerd zijn door klokkenluiders.

Fleur Agema van de PVV (sorry, zeker niet mijn favoriete partij) heeft in november Kamervragen gesteld over dit verpleeghuis.

De directie liet weten van alle blaam gezuiverd te zijn.

Inmiddels hebben de klokkenluiders een gesprek gehad met gemeenteraadsleden van Zandvoort, waaruit blijkt dat de 'toestanden in het verzorgingshuis' alle beschrijvingen tarten.
(Ik citeer: "Die misstanden liegen er dan ook niet om: die variëren van het door de kleding heen spuiten van insuline, het niet uitdelen van medicijnen of het uitdelen van medicijnen door niet gekwalificeerd personeel, het gedwongen heel vroeg naar bed brengen van bewoners die dat zelf niet wilden, bewoners handmatig uit bed tillen terwijl dat met een tillift had moeten gebeuren, tot het terugslaan van bewoners die ‘opstandig' waren of het op de grond drukken van bewoners en neergedrukt houden."

Ik heb er geen woorden voor dit maal, ik gruw alleen maar.

(© Demio, 08-01-2009)

Kamer verpleeghuis supersnel leeg

Verpleeghuis de Houttuinen in Haarlem heeft, volgens de Volkskrant , vorige week de kamer van een overleden patiënte al een paar uur na haar overlijden leeggeruimd.

De familie kwam twee dagen later haar kamer opruimen, maar de kleren en foto's waren al in vuilniszakken gestopt en er lag al een nieuwe patiënt in het bed van de overleden vrouw.

'Dit had niet mogen gebeuren' was de reactie van de zegsvrouw van het verpleeghuis

(© Demio, 19-01-2009)

Kamer van overledene moet liefst meteen leeg

Wanneer je je lang in een onderwerp verdiept, zoals ik in verpleeghuizen, erger je je wel eens aan berichtgevingen. Zo ook vandaag. In de Volkskrant (21 november, binnenland pag 3 (*)) staat 'Kamer van overledene moet liefst meteen leeg'.

In het bericht lees ik 'Na het overlijden wil het tehuis vaak dat de kamer snel wordt ontruimd. Daar moet zo snel mogelijk een nieuwe bewoner in. Liefst de volgende dag. ....' en vervolgens 'Die uitwas is het gevolg van de nieuwe financiering van verpleeg- en verzorgingshuizen. Ze worden niet langer betaald naar ....'

En dan breekt mijn klomp weer, want ik weet niet anders dat dit 'de gewone gang van zaken is', als sinds minstens 2004, toen de financiering nog anders was. Maar misschien weten de geachte kamerleden dit niet.

Toen mijn moeder overleed, in 2007, hebben we haar kamer nog dezelfde dag ontruimd. En dat vond ik bij lange na niet de ergste van alle gebeurtenissen.

(*) is alleen te lezen voor Volkskrantabonnees

(© Demio, 21-11-2008)

Over de kleine wonderen, elke dag in het verpleeghuis

schrijft het Brabants Dagblad, zaterdag 24 mei 2008.

Ik citeer: 'Een verpleeghuis is een plek waar niemand voor kiest, als je het zelf voor het zeggen hebt. Gezond oud worden, dat willen we allemaal.' ... 'Dan mogen we blij zijn dat er verpleeghuizen zijn en dat er mensen zijn die bereid zijn om mensen te helpen in deze moeilijke fase van hun leven.'

'Hoe kan het toch dat er zoveel aandacht is voor de ontevredenheid in en om die huizen en zo weinig aandacht voor de kleine wonderen die er elke dag weer plaatsvinden als er door liefdevolle aandacht een beetje verlichting wordt gebracht in een leven van een kwetsbare oudere?' 'Dit is een vraag die mij al lang bezighoudt. Ik ben bestuurder van de VanNeynselgroep en in die functie heb ik ervaring opgedaan met klachten van cliënten, families en medewerkers.' zegt Mw. Davits, algemeen directeur van de VanNeynselgroep in 's Hertogenbosch.
'In mijn zoektocht naar oorzaken en in de vele gesprekken die ik in de afgelopen jaren heb gevoerd over dit onderwerp zie ik een rode draad: 'de onuitgesproken verwachting', de zogenaamde 'vanzelfsprekendheid' in het hoofd van de cliënt/familie, maar net zo goed die zelfde onuitgesproken vanzelfsprekendheid in het hoofd van de verzorgende/verpleegkundige. Als deze onuitgesproken vanzelfsprekendheden niet met elkaar overeenkomen, dan is er feitelijk onduidelijkheid zonder dat je dat van elkaar weet. Vanuit die onduidelijke situatie worden afspraken gemaakt over de zorg in het verpleeghuis. Als we elkaars beelden bij die afspraken niet toetsen kan het gemakkelijk gebeuren dat we denken dat we het over hetzelfde hebben. De afspraken worden netjes vastgelegd in het zorgplan en van daaruit wordt met de beste bedoelingen gewerkt door de medewerkers van het verpleeghuis. Er is echter vanaf de start een potentiële bron van onvrede, conflicten en ellende, (die overigens maar zelden escaleert, maar veel vaker tot teleurstelling en stil verdriet leidt).'
'Communicatie en voorlichting: wat hoort er bij en wat niet, duidelijk zijn over wat de (on)mogelijkheden zijn, duidelijk benoemen en doorspreken met elkaar. Dat schiet er te vaak bij in - de onuitgesproken verwachtingen, ook omdat je niet weet wat je te wachten staat als cliënt. En de tijd dringt.'
'Ik wil hier ook een oproep doen aan alle cliënten en familieleden om vooral helder te zijn over wat zij verwachten en wensen, om zich uit te spreken (ook al is dat niet gemakkelijk) en zo een bijdrage te leveren aan heldere afspraken over de zorg.
Als je weet waar je aan toe bent, dan weet je ook waar je zelf of je familie voor moet zorgen.'

Ik ben zo vrij geweest om bovenstaande te citeren. Ik heb meerdere keren geprobeerd bij het Brabants Dagblad te reageren, maar anonieme reacties worden niet geaccepteerd. Vandaar dat ik op mijn eigen blog reageer.

Deze directeur reageert net als veel verzorgenden en zegt 'kijk naar de goede dingen'. De 'kleine wonderen' noemt ze het zelfs.

In haar zoektocht naar de oorzaken legt ze, naar mijn idee, de schuld bij familie en verzorgenden. Zoals gewoonlijk, zou ik bijna zeggen. Theoretisch klopt het uiteraard helemáal wat ze zegt. Maar mijn ervaringen zijn toch echt anders.

Ik heb altijd heel duidelijk uitgesproken wat mijn verwachtingen zijn.
Nee, ik verwachtte niet dat mijn moeder bezig gehouden werd, mee naar buiten genomen werd etc. Wij gingen zelf met haar naar het ziekenhuis, naar buiten en een borreltje drinken.
Ik verwachtte wel dat ze geholpen werd als ze op de po moest en dat ze geen 1,5 uur daarop hoefde te wachten.
Ik verwachtte wel dat er 's nachts op haar bellen gereageerd werd en men niet de bel weg zou hangen als ze (te) vaak belde.
Ik verwachtte wel dat er alles aan gedaan zou worden om de jeuk te bestrijden die ontstond door het gebruik van incomateriaal.
Ik verwachtte wel dat er naar onze ervaringen geluisterd zou worden
Ik verwachtte wel dat de dokter zou komen als ik aangaf dat mijn moeder erg ziek was.
En weet u, dat gebeurde niet, ook al vroeg ik er tientallen keren expliciet naar.
Er werd ons beloofd dat er een zorgplan kwam, 1,5 jaar later was het er nog niet. Een klacht erover hielp niet. Er werd ons beloofd dat er 's nacht gereageerd zou worden op de bel. Maar niemand die het ooit controleerde. Liever vertelde men mij dat mijn verwachtingen te hoog waren. Maar hoe ver wil men dat onze verwachtingen dalen?

Ik zou zeggen lees mijn verhaal. Dan kunt u toch niet meer met droge ogen beweren wat u hierboven zegt.

Ik vraag me al heel lang af wat 'cliëntgericht' voorstelt in verpleeghuizen. Kunnen we het niet beter "verpleeghuisgericht" of "geldgericht" gaan noemen. Iedereen weet toch allang dat de cliënt niets te willen heeft.

NB. Om misverstanden te voorkomen, mijn moeder verbleef niet in dat verpleeghuis.

(© Demio, 25-05-2008)

Verpleeghuis REC in Zoetermeer (2)

Op2 mei jl. schreef ik, naar aanleiding van een uitzending van Een Vandaag: 'Meer dan tien aangiften liggen er bij het Openbaar Ministerie (OM) over dit verpleeghuis. 'De meeste aangiften zijn twee jaar geleden al ingediend.' De klachten variëren van 'kille behandeling' tot 'verkeerd gebruik van proefmedicijnen'. '

Op internet lees ik: Geen aanwijzingen voor strafbaar handelen, zegt het Openbaar Ministerie en: 'REC Zoetermeer niet vervolgd', schrijft het AD
'Volgens het OM zijn er geen aanwijzingen gevonden voor strafbare handelingen van personeel tegen de bewoners.'
'Het OM deelt in enkele gevallen de mening van klagers dat door medewerkers van het REC mogelijk anders gehandeld had moeten en kunnen worden.'

Ik word daar, op z'n zachtst gezegd, toch een beetje moedeloos van.
Stuk voor stuk zijn het ernstige klachten die de families van deze bewoners hebben ingediend. Als zij op geen enkele manier in het gelijk worden gesteld, wie dan ooit wel?

Met klachten tegen een verpleeghuis begeef je je in een oerwoud, een doolhof.

Maar onze rechtsspraak heeft niets te maken met ons 'rechtsgevoel' las ik ergens. Misschien moeten we een van beide termen dan maar veranderen. Dan is het niet zo verwarrend meer.

(© Demio, 23-05-2008)

Persbericht - pleidooi voor instellen parlementaire enquêtecommissie voor de verpleeghuiszorg

Na de recente uitzending van Zembla over verpleeghuizen lijken de verhalen over slechte verpleeghuiszorg en falende klachtbehandeling eindelijk serieus te worden genomen. Het 'personeel is slechte zorg zelf ook beu' (Volkskrant, 15-05-2008) en Laatjenietkisten verzamelt sinds een half jaar klachten over de zorg en zegt 'Families willen verpleeghuis dat luistert' (Volkskrant, 15-05-2008).

Sinds 2005 proberen Frans Brekelmans* en Demio** aandacht te vragen van politici, inspectie, zorgaanbieders en media, voor de bovengenoemde problematiek. Inmiddels hebben Dagblad Dag, de Volkskrant, EenVandaag, Rondom 10 en Zembla uitgebreid aandacht geschonken aan de zorg in verpleeghuizen.

Toch denken wij dat de recente media aandacht onvoldoende is.

Immers in februari en maart 2005 besteedde de Kamer ook, naar aanleiding van diverse tv-uitzendingen, aandacht aan de problemen in de verpleeghuiszorg. Ook toen was de zorg in sommige huizen ver onder de maat. Staatssecretaris Ross beloofde in maart 2005 op zeer korte termijn de zorg te verbeteren.
De politiek stelde dat de directies verantwoordelijk zijn voor de instellingen en de kwaliteit van de geleverde zorg en dat de Staatssecretaris via de Inspectie in de gaten moest houden dat de zorg niet door de bodem zakte.

De huidige media aandacht en de kritiek op de inspectie in Zembla, samen met wat er in het verleden rond verbetering verpleeghuiszorg is beloofd door staatsecretarissen en daar bovenop alle signalen van cliënten, hun familieleden en van de medewerkers aan het bed, doet ons pleiten voor het instellen van een parlementaire enquêtecommissie voor de verpleeghuiszorg. Daarin zou onderzoek gedaan moeten worden naar (o.a. de verantwoordelijkheden van) Directie, Raden van Toezicht, Raden van Bestuur en management van verpleeghuizen, Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ), Klachtencommissies (intern, extern en LBK), Tuchtcolleges, de werkdruk en de professionaliteit (en begeleiding) van verzorgsters en verpleegkundigen op de werkvloer.

* LAATJENIETKISTEN is bezig met de oprichting van een landelijke stichting waar men met vragen en onvrede over ouderen die zorg met verblijf ontvangen terecht kan.
** DEMIO schrijft sinds 2005 op het Volkskrantblog over 'VerpleeghuisErvaringen'

Dit persbericht is inmiddels verschenen in: Onderzoek en Wetenschap

(© Demio, 18-05-2008)

'Families willen verpleeghuis dat luistert'

stond vanmorgen in de Volkskrant (blz 2, Volkskrant 15-05-2008). Het is een interview met Frans Brekelmans, de initiatiefnemer van Laatjenietkisten

Sinds de Volkskrant de ranglijst van verpleeghuizen publiceerde, zijn er veel reacties bij de stichting binnen gekomen. Ook de recente uitzendingen van EenVandaag, Rondom 10 en Zembla maakten weer veel los.

Volgens Frans Brekelmans zijn 'alle verhalen in de kern hetzelfde', 'ontevreden familie klaagt en wordt als vijand in de hoek gezet. Instellingen schermen met procedures en regelgeving, familieleden hebben meestal geen idee van hun rechten en verdwalen in een doolhof'. 'Wie zich meldt bij de Inspectie voor de Gezondheidszorg wordt meestal doorverwezen naar de klachtencommissies' Of deze klachtencommissies onafhankelijk zijn betwijfelt hij. 'Leden worden gerekruteerd uit het netwerk van de instellingen'.

In het verleden heeft hij kamerleden benaderd, er zijn kamervragen gesteld, maar 'er veranderde niets' zegt hij.

Het interview eindigt met 'verpleeghuizen zouden moeten luisteren naar bezorgde familieleden, en ze niet bevechten. Laten we samen de zorg verbeteren'.

Het tweede bericht in de Volkskrant van vandaag luidt 'Personeel is slechte zorg zelf ook beu' (voorpagina Volkskrant, 15-05-2008). 'Dat zegt Marian Kaljouw, de voorzitter van V&VN, de beroepsvereniging die 400 duizend verpleegkundigen en verzorgenden vertegenwoordigt'.
'Te veel verpleeghuizen kunnen geen verantwoorde zorg meer bieden doordat ze bezuinigen op hun personeel. Familie die zich daarover beklaagt, wordt afgescheept door het management. anagers weten niet wat zich afspeelt op de werkvloer en zijn vooral bezig met bureaucratische verplichtingen'

'Volgens Kaljouw voelt het personeel zich gemangeld tussen de steeds zwaardere zorg en een groot gebrek aan collega's'. 'In veel huizen kan de basiszorg, zoals toezicht in de huiskamers en hulp bij toiletbezoek, al niet worden gerealiseerd'. 'Slechte zorg is allang geen incident meer'. 'Leiding op de werkvloer ontbreekt'.

U zult begrijpen dat ik het met deze berichten geheel eens ben. Lees de berichten vooral helemaal, ik kan ze helaas niet beter verwoorden dan in de krant.

Tot slot lees ik het bericht dat ' Inspectie vaker onverwacht naar ziekenhuizen en verpleeghuizen' moet (Volkskrant, blz 2, onderaan).
Dat zegt minister Klink van Volksgezondheid. 'De kamer maakt zich ook zorgen over de geringe mogelijkheden van de patient zijn beklag te doen over slechte zorg'.
'Volgens de minister moet elke instelling een functionaris krijgen bij wie patiënten terecht kunnen. Biedt dat geen soelaas, dan moeten ze naar de onafhankelijke klachtencommissie kunnen stappen, met meer bevoegdheden dan bestaande klachtenorganen.'

De minister vergeet hier even dat zo'n functionaris er al is, maar meestal werkt hij/zij voor het verpleeghuis en is dus niet onafhankelijk. Ik spreek helaas uit eigen ervaring.

De overheid is allang bezig met verandering van wetgeving (Wet klachtrecht cliënten zorginstellingen (WKCZ), dus wat hij zegt is niet nieuw en past perfect in het politieke straatje. Of er door vernieuwde wetgeving iets verbetert moeten we nog afwachten. Ik betwijfel het.

(© Demio, 15-05-2008)

'Boswijk praat over beschuldigingen'

In het Brabants Dagblad stond vandaag 'Boswijk praat over beschuldigingen'.

Gisteren en eergisteren schreef deze krant, naar aanleiding van de uitzending van Rondom 10 twee artikelen (Miscommunicatie leidt tot fouten in verpleeghuis Boswijk Vught en Bewoners moeten beter worden van onderzoek verpleeghuis)

In het artikel van vandaag staat dat directeur Mw. Hendrix de aantijgingen niet herkent. "De locatiedirecteur voegt eraan toe de familie van de vrouw in kwestie tot gisteren nog nooit gezien of gesproken te hebben. Ze zegt persoonlijk nooit op de hoogte gebracht te zijn van klachten over de behandeling van de bewuste vrouw."

Zou het dan toch aan de communicatie schorten in dat verpleeghuis?
Jammergenoeg heb ik nog nooit een andere reactie gehoord van managers of directeuren van verpleeghuizen. Ze herkennen de klachten nooit. Zouden ze dan echt niet weten wat er zich op de werkvloer af speelt of houden ze zich gewoon van de domme?

De klachten van Rob Fabrie zijn voor mij heel kerkenbaar. In het verleden heb ik, net als Jan de Vries (CDA) gevraagd om een onderzoek van de Inspectie, maar men vond dat niet nodig. Ik ben reuze benieuwd of de inspectie een onderzoek nu wel nodig vindt.

(© Demio, 07-05-2008)

Verpleeghuis REC in Zoetermeer

Gisteren besteedde Een Vandaag een uitzending aan het verpleeghuis REC in Zoetermeer. Ook de Volkskrant schreef 'Tientallen klachten over verpleeghuis Zoetermeer' (Binnenland, 2 mei 2008, blz 3)

Meer dan tien aangiften liggen er bij het Openbaar Ministerie over dit verpleeghuis. 'De meeste aangiften zijn twee jaar geleden al ingediend.' De klachten variëren van 'kille behandeling' tot 'verkeerd gebruik van proefmedicijnen'.

Uiteraard verbaast het me niet dat directeur Pieter de Jong erkende dat er problemen 'waren geweest' en dat 'het nu al stukken beter gaat'. De eerste directeur die niet beweert dat 'het inmiddels beter gaat' moet nog opstaan.

Deze week las ik het boek 'Geen tijd om aardig te zijn' van Suzanne Buis. Dat boek is geschreven in 1997, dus bijna tien jaar geleden. De schrijfster, zelf verpleeghulp, geeft een realistisch beeld van de dagelijkse praktijk in een verpleeghuis. Behalve dat ze worstelt met een strak werkschema, beschrijft ze ook de onderlinge verhoudingen tussen het verzorgend en verplegend personeel. Als ik lees hoe ze bewoners (soms noodgedwongen) benaderen gaan mijn haren recht overeind staan.

Terwijl de directeur van het verpleeghuis 'maar het gaat al beter' zei, moest ik aan dit boek en mijn eigen verhalen denken.
Natuurlijk willen de verpleeghuizen extra geld. Natuurlijk moet het personeel beter worden opgeleid voor de omgang met demente en hulpbehoevende oudere mensen. En natuurlijk moet de communicatie tussen familie en verpleeghuis worden verbeterd. De vraag is of verpleeghuizen dat geld ook goed zullen besteden. Zolang directeuren en Raad van Bestuur bovenstaande uitspraken doen heb ik daar geen enkel vertrouwen in.

Helaas komen alleen de extreme situaties in het nieuws. Ik zou willen dat men de dagelijkse realiteit van een verpleeghuis eens in beeld bracht. Dan zouden de betreffende directeuren en Raden van Bestuur ook eens zien wat er op de werkvloer gebeurt. Maar dat levert geen spectaculaire tv op.

Alzheimer misbruik

Ik werd gisteren attent gemaakt op een nieuwe website: http://www.alzheimermisbruik.nl Een website naar aanleiding van het boek van Philip Kooke 'Ik laat je nooit in de steek'

In november schreef ik over het 'Boek over een vader met Alzheimer' op dit weblog.

Hoewel de website nog onder constructie is, is het de moeite waard om te lezen.
Onder 'Nieuws', 'Vaders lijf geeft niet op' schrijft hij: "Goed en lekker eten was ook al een hobby van mijn vader voordat de ziekte bezit nam van zijn hersenen. Nu is het, vermoed ik, zijn enige genot. Zijn smaak is wel veranderd. ... Eten kan niet zoet genoeg zijn."
"Nee, van communicatie komt het niet meer. Ik zou graag willen zeggen dat hij me nog herkent, maar dat zou zelfbedrog zijn. Mijn vader is allang in een andere, onbereikbare wereld."

Aandacht voor het misbruik wat van Alzheimer patiënten (en andere mensen met geheugenverlies) gemaakt kan worden is hoogst noodzakelijk.

Mijn moeder was tot haar dood wilsbekwaam. Maar wanneer je geheel afhankelijk bent, ben je makkelijk te beïnvloeden door mensen die voor je (willen) zorgen.

Nagekomen linken:
Protocol beoordeling wilsbekwaamheid
Alzheimer, misbruik door diefstal onder volmacht (blog Aad Verbaast)
Stichting Alzheimer Nederland

De vrouw die dood wilde

Ongetwijfeld heeft iedereen gehoord over de 80 jarige mevrouw, in verpleeghuis Eugeria in Almelo, die gevraagd had om dood te mogen gaan. De stichting vrijwillig leven heeft haar begeleid. Na haar dood zijn haar zoon en de begeleider van de stichting gearresteerd. Inmiddels zijn ze weer vrij gelaten.

Voor zover ik heb begrepen was de vrouw bedlegerig en kon ze weinig meer. De familie en vrouw waren blijkbaar wel zo wanhopig dat ze de burgemeester om bemiddeling gevraagd hebben.

De verpleeghuisarts vond euthanasie echter niet aan de orde. Als verpleeghuis bewoner heb je dan niet de mogelijkheid een andere arts te raadplegen.
Uit het verhaal kon ik niet begrijpen of dit komt omdat het in een verpleeghuis niet toegestaan is een andere arts te consulteren of omdat dit de regels voor euthanasie zijn. De stichting vrijwillig leven vindt dat het verpleeghuis de wet gebruikt om te weigeren.

De reden dat me dit raakt is niet omdat mijn moeder een doodswens had. Die had ze niet. De reden dat dit me raakt is omdat ik de machteloosheid ken die je als familie van een bewoner van een verpleeghuis hebt. De machteloosheid ervaarde ik bij heel wat simpelere zaken dan waar het bij deze familie om gaat.

Luister ook naar dit gesprek; Website Eugeria

Boek over een vader met Alzheimer

Zaterdag kocht ik het boek 'Ik laat je nooit in de steek' van Philip Kooke. Ik heb het in één adem uitgelezen.

Terwijl zijn vader steeds vergeetachtiger wordt lijkt alles goed geregeld. Maar als hij verder achteruit gaat en bang is dat er niemand voor hem zal zorgen, komt een ex-vriendin bij hem wonen. Ze belooft voor hem te gaan zorgen. ik laat je nooit in de steek
De vader raakt geïsoleerd. Voor de familie en vrienden er erg in hebben zijn ze getrouwd. Zij zal alles erven als haar echtgenoot overlijdt.

De klacht die de zoons hebben ingediend tegen de notaris, die de huwelijkse voorwaarden heeft opgesteld terwijl de vader al dementerend was, wordt gegrond verklaard.
Jammer dat het boek daar eindigt*, want het is me niet duidelijk of de zoons door deze uitspraak weer recht hebben op (een deel van de) erfenis. De vader leeft nog, maar is opgenomen in een verpleeghuis.

Ter nagedachtenis aan de geest van zijn vader schreef Philip Kooke dit verhaal.Indrukwekkend, angstaanjagend en heel reëel.

* PS. 'Er is geen afloop, hij kan pas procederen als zijn vader is overleden.' (met dank aan Peter Louter voor deze informatie)

Nagekomen bericht: zie ook Volkskrant, vrijdag 16 november, Cicero, blz 24: 'Dement en op eigen verzoek misbruikt? (*)

(*) Alleen te lezen voor Volkskrantabonnees.

Het Medisch Tuchtcollege

Vandaag las ik in de Volkskrant (Binnenland, blz 3) dat de klacht van de zussen Emons, bij het Medisch Tuchtcollege in Den Haag, is afgewezen.'Iedereen mag de dood van een patiënt vaststellen. Daar is geen arts voor nodig' zegt het Tuchtcollege.

De moeder van de zussen Emons is in september 2005 overleden in de koelcel van het mortuarium, stellen zij. 'Onze moeder is op haar rug in de koelcel gelegd en werd later in de foetushouding teruggevonden'.

Het AD berichtte eerder over deze zaak. 'Er zouden tussen de vijf en tien aangiftes zijn van vermeende wantoestanden in de verpleeghuizen Buytenhage en REC in Zoetermeer.'

Zoals meestal in dit soort zaken, kun je als buitenstaander moeilijk beoordelen hoe de feiten precies liggen.

Uitspraken van Tuchtcolleges kunt u hier vinden

Uw reactie wordt op prijs gesteld

PS. Natuurlijk mag u een link naar deze website aan iedereen doorsturen, maar u mag, net als bij het gedrukte boek, niets verveelvoudigen en/of openbaar maken door middel van druk, fotokopie of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande toestemming van mij (de auteur).

Over misstanden in verzorgings- en verpleeghuizen

DEMIO schrijft en verzamelt berichten over 'misstanden in verpleeg- en verzorgingshuizen