Berichten over 'opname in verpleeghuis, eigen huis verlaten'
Nederland Leest: De grote zaal - Jacoba van Velde
Gisteren ben ik het boek 'De grote zaal' van Jacoba van Velde gaan lezen, dat ik als geschenk van de biblitheek kreeg (in het kader van Nederland Leest 2010).
Jacoba van Velde schreef dit boek in 1953. Het wordt verteld door Geertruide, de hoofdpersoon, en Helena, haar dochter. Gertruide wordt na een beroerte opgenomen in een rusthuis. Haar dochter, die in Frankrijk woont, was bij haar. Stukje bij beetje vertellen ze over zichzelf en hun ervaringen.
De emoties zijn zo herkenbaar. Ze verwoordt wat ik nooit heb kunnen verwoorden, namelijk hoe moeilijk het voor een oudere is haar eigen huis te verlaten en verplicht tussen een groep mensen te gaan wonen. Hoe ze zich groot houdt tegenover haar dochter en hoe verloren ze zich voelt.
Hoewel ik 'eenzaamheid' een rotwoord vind, gaat het boek ook over de eenzaamheid van de dochter en de eenzaamheid van de moeder. Het soort eenzaamheid wat veel mensen zullen herkennen.
Echt aanbevolen.
(Demio, 08-11-2010)
Ik blijf thuis. Het verhaal van mijn moeder'
'Ik blijf thuis. Het verhaal van mijn moeder' is de titel van het nieuwste boek van Stella Braam. Eerder schreef zij 'Ik heb Alzheimer, het verhaal van mijn vader. Het boek is pas uit en ik heb het isterenavond gelezen.
Het is een aangrijpend verhaal over haar moeder die in 1994 haar eerste herseninfarct krijgt. Ze wordt opgenomen in het ziekenhuis en komt in een verpleeghuis om te revalideren. Maar ze willen haar daar houden omdat ze, volgens hen, niet meer naar huis kan.
In het verpleeghuis vertelt de psychologe dat haar moeder in een
prikkelvrije omgeving moet verblijven. Ze vereenzaamt en is depressief. Dochter
is het hier niet mee eens, maar 'vecht tegen de bierkaai. De medische maffia
doet toch wat ze wil' zegt haar moeder. Maar de psycholoog zegt 'vertrouw ons
maar, we weten wat we doen'.
Hoe afschuwelijk herkenbaar allemaal.
Volgens de instanties is de thuiszorg te duur. Uiteindelijk komt haar moeder weer thuis en knapt op. Ze wil nooit meer terug naar een verpleeghuis. Maar dat blijkt moeilijk. Ze proberen haar zelfs onder dwang op te nemen. Maar haar dochter voorkomt dat en blijft bezwaarschriften schrijven.
In 2006 krijgt haar moeder zelfs, tijdelijk, het etiket 'dementie'. Haar dochter denkt een troef in handen te hebben met een uitspraak van Mevrouw Ross, staatssecretaris van Welzijn en Sport 'in Nederland hoeft niemand tegen zijn zin naar een verpleeghuis' Maar de instanties reageren daarop met 'ach, dat kan ze wel zeggen, maar we moeten ons aan regels en protocollen houden'. De uitspraak is niets waard. De regels worden, zoals gewoonlijk, elke keer anders uitgelegd, net hoe het uit komt.
Vervolgens verdwaalt Stella Braam bijna in onze mooie regelingen. Ze is uitgeput. Ondertussen bekostigt ze de extra hulp voor haar moeder zelf. Haar geld is inmiddels op en 'de oorlog met de instanties' is nog niet afgerond. Haar moeder gaat nog liever dood dan dat ze naar een verpleeghuis wil. Stella is 'moe van zorgorganisaties waar niet de klant, maar de organisatie centraal staat' en vraag zich af 'Is dit zorg nieuwe stijl?' 'Wat heb ik fout gedaan?'
Door dit boek snap ik mijn gevoelens en vermoeidheid weer een beetje beter. Alleen de echt assertieve mensen krijgen, met veel hulp, nog iets voor elkaar.
Bekijk ook dit fragment van een interview bij Netwerk
Het CIZ reageert met 'we voeren gewoon de regels uit' en staatssecretaris
Bussemaker reageert dat 'ze niet op dit soort persoonlijke gevallen kan ingaan.'
(© Demio, 16-03-2008)
Uw reactie wordt op prijs gesteld
PS. Natuurlijk mag u een link naar deze website aan iedereen doorsturen, maar u mag, net als bij het gedrukte boek, niets verveelvoudigen en/of openbaar maken door middel van druk, fotokopie of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande toestemming van mij (de auteur).
© copyright: DEMIO - Gonny van Werkhoven