Berichten over 'reacties op website en boeken'
Reactie op 'Alleen de werkelijkheid is erger'
Ik heb je boek vanmorgen uitgelezen.
Allereerst wil ik je zeggen dat ik onder de indruk ben, omdat je, ondanks je persoonlijke emoties, het boek, echt op feiten gebaseerd, hebt geschreven. Het boek bevestigt voor ons uitermate herkenbaar, hoe verpleeghuizen met patiënten en familie omgaan.
Wij hebben exact dezelfde ervaringen, waarover ik mijn gal heb gespuwd bij Rondom 10 op 3 mei 2008. Jij hebt daar indertijd ook nog over geschreven in je blog. Onze regionale krant besteedde er veel aandacht aan; en daar was het verpleeghuis niet blij mee.
Met ons heeft het verpleeghuis de zaak binnen 3 dagen gesust; we waren nog teveel onder de indruk van de hele zaak en zijn er in getrapt. Er werden verbeteringen beloofd, waarvan niets is waargemaakt, zo hoorden we onlangs van een verzorgende. Ik kreeg zelfs een woedende e-mail van de woordvoerster van Jet Bussemaker. Zij beweerde dat het incidenten betrof en grotendeels niet waar was; en bovendien bracht ik de verpleeghuiszorg in diskrediet! M.a.w. hou je mond!
Dat geeft overigens meteen aan waar hun gevoelige punt ligt: landelijke publiciteit!
Mijn schoonmoeder had Alzheimer en was er op het laatst niet meer bij, zoals jouw moeder. Maar het niet tijdig verschonen, het niet afdrogen tussen de huidplooien, krijgen van doorligwonden, het niet nakomen van afspraken (zelfs het versterven in overleg met de arts bleek niet gecommuniceerd), het krijgen van medicijnen van anderen … Het is overal hetzelfde. Je schrijft dat er bij jullie 's nachts 2 verplegenden rondliepen op 60 mensen. Bij mijn schoonmoeder waren dat 's nachts 1 verpleegkundige en 1 verzorgende op 125 mensen, verdeeld over 4 afdelingen op 2 verdiepingen. Die konden dus helemaal niets zien of horen.
Overigens gaf het afdelingshoofd in ons laatste gesprek met de locatiemanager toe dat ze de klachten, zoals ze dat noemde, "zelf wilde oplossen" en daarom had ze die niet bij de locatiemanager gemeld.
Ik heb mijn vrouw gevraagd te voorkomen dat ik ooit terecht kom in een verpleeghuis. Ik ben bezig mijn euthanasieverklaring te regelen voor het geval ik een verpleeghuis zie aankomen. En als dat niet zou werken zijn er nog andere mogelijkheden.
Gonny, heel erg bedankt dat je dit boek hebt geschreven en veel sterkte.
Rob (25-04-2010)
Reacties van lezers op 'VerpleeghuisErvaringen'
Met ontroering heb ik je boekje gelezen.
Enkele punten waren heel herkenbaar voor mij, zoals het wachten als je gebeld
hebt, vooral als je in bed geholpen wilt worden, soms moest ik wel een uur
wachten. Ook als je de po ondergeschoven had gekregen, wat heel ongemakkelijk
ligt, en ze maar niet kwamen om hem weg te halen, of geen papier achtergelaten
hadden om jezelf even af te vegen ......
Iedere bejaardenverzorg(st)er, verple(e)g(st)er en verpleeghuisarts zou het
moeten lezen, misschien een idee om dit te promoten!
L.
Je boek heb ik in een keer uitgelezen. Je beschrijft heel doeltreffend waar het
in de zorg misloopt en hoe eindverantwoordelijken de dans ontspringen als ze ter
verantwoording worden geroepen. Ik herken al je ervaringen in je boek. Mijn
complimenten!!! Ik heb kort achter elkaar twee tantes verloren die beiden zijn
overleden in een verpleeghuis. Wat ik allemaal aan hun bed heb zien gebeuren kan
ik met geen pen beschrijven. Ik ben daarom blij dat het jou wel is gelukt om het
probleem in verpleeghuizen zo haarscherp neer te schrijven. Ik heb persoonlijk
ervaren hoe de klachtencommissies van de instelling en de externe, de inspectie,
de instellingsdirecteuren, de verpleeghuisartsen, het tuchtcollege en het OM
allemaal stukjes van klachten zeggen te kunnen behandelen en dat er overal
grijze gebieden ontstaan waardoor het hele klachtrecht van voor tot achter een
klucht wordt, omdat uiteindelijk iedereen zich weet te onttrekken door de schuld
buiten hun zelf te leggen.
Veel
dank!
Mevrouw C. Zuiderdijk
Als beleidsmedewerker in een verpleeghuis veel geleerd van je ervaringen, ik hoop dat je boek dit nog meer versterkt en ik het zo ook aan anderen kan laten lezen
Ik wil dit boek gebruiken voor lessen aan aspirant Verzorgenden
Heel veel herkenbare zaken heb ik net zitten lezen, waar ook ik nog steeds veel moeite mee heb na 2 jaar
Zo wil ik weten waar men dan tegen aanloopt en ik hier
mezelf in zou kunnen veranderen.
Ik heb met bijna tranen in mijn ogen een deel van uw
ervaringen gelezen ....
Met verbazing vanwege de grote
herkenbaarheid heb ik uw boek in een adem uitgelezen.
Veel bewondering voor uw krachtige verhaal en uw doorzettingsvermogen.
Over je ervaringen. Ik heb het een jaar volgehouden in een verpleeghuis. Begon zeer enthousiast aan mijn
opleiding tot ziekenverzorgster. Maar ben na een jaar opgebrand gestopt. Alleen
de basiszorg en zelfs daar was niet genoeg tijd voor.
Gisteravond heb ik je boek in één ruk uitgelezen. Vaak
een hard gelag, de confrontatie met zoveel tegenslag en
tegenwerking, en weer zo'n droevig moment bij het overlijden van je moeder.
Tranen bij je mooie gedicht, en het is dan of je het even weer
meebeleeft. Ik ervaarde weer de betrokkenheid die ik toen ook al
had.
De meeste passages kende ik al van je weblog (op VKblog of je mooie eigen
website), maar het is indrukwekkend om het nu allemaal bij elkaar te zien, in
zijn onderling verband. We kunnen er in ieder geval van leren, van jullie
ervaringen, en ik beschouw het ook maar als een waarschuwing, voor als je dit
soort dingen zelf bij de hand krijgt......
Zie ook weblog van Peter Louter
Demio doet goed en belangrijk werk. Het taboe op de dood moet doorbroken. Het
is belachelijk dat een ligdag en verpleging in het ziekenhuis vier keer zoveel
mag kosten als een verpleegdag in een verpleeghuis. Het medisch circuit
overheerst ten koste van de zorg voor mensen waar niet meer "aan gesleuteld" kan
worden. Klanten van het medisch circuit kunnen veel mondiger zijn. Daarvoor
schreef ik het boek "De gezonde patiënt". Kijk op www.degezondepatient.nl
mvrgr, Jannes Koetsier, arts
I've got mail (1)
Soms krijg ik 'bijzondere' reacties op mijn Volkskrantblog of deze website.
Ik deel ze, voor mijn eigen gemak, in twee categorieën. De eerste categorie noem ik 'wat herken ik dit', de tweede categorie noem ik 'wat ben je negatief'
Natuurlijk moet ik er voorbeelden bij geven zodat jullie begrijpen wat ik bedoel.
Voorbeelden van 'wat herken ik dit' zijn:
''Alsof ik mijn eigen verhaal lees, ook mijn moeder is sinds .... in een verzorgingtehuis terecht gekomen, en alles herken ik, echt ongelofelijk en ik maar denken dat ik te pietluttig ben... Heb wel mijn moeder inmiddels overgeplaatst en nu maar hopen ..... Deze periode zal mij altijd bijblijven'
'Mijn vader is na 1,5 jaar verblijf in een verpleeghuis overleden. Bijna alles is zo herkenbaar. Je wordt zo moe van het knokken tegen die enorme muur waar je keer op keer tegen aan loopt. Ik heb er veel verdriet van. Sterkte bij alles.'
Voorbeelden van 'wat ben je negatief' zijn:
'zo, ik ben na een dag hard werken op een verpleegafdeling weer helemaal opgeknapt van dit verhaal!!(NIET DUS!!!) Was er toevallig ook nog wat positiefs te melden over de verzorging??
Lagen alle fouten bij het verpleeghuis of moet je misschien ook eens kritisch naar jezelf gaan kijken?? Groeten van een verzorgende die nog met liefde en respect haar vak uitoefend!'
of:
'wat een negativiteit heeft u ook wat positiefs?'
Gek genoeg vind het ik het triest als mensen mijn verhaal herkennen. Ik heb met ze te doen en wil iets aardigs zeggen.
Van de tweede categorie mails word ik opstandig en soms boos. Ik heb de neiging me te gaan verdedigen in de trant van 'misschien schrijf ik later over leuke dingen', of 'ik heb ook veel fouten gemaakt'. En daarna denk ik, opstandig, 'ik heb de fout gemaakt dat ik altijd fatsoenlijk bleef en nooit schold', 'ik heb de fout gemaakt dat ik steeds dacht dat het ooit wel goed kwam' ...
Soms was ik te emotioneel om een goed gesprek te voeren. Vaker werd ik met het kluitje 'je moet bij de verpleging zijn' het riet in gestuurd.
Toen ik bovenstaande aan het schrijven was, sprak ik een bekende die zei 'Ik begrijp niet dat het heeft kunnen gebeuren terwijl jullie er zo bovenop zaten' En dat versloeg alle bovenstaande reacties.
Ik heb nog even, bij een ander, geverifieerd of er bedoeld werd wat ik dacht, namelijk 'dat het niet had hoeven gebeuren als ik beter had opgelet en harder (bij de verpleeghuisarts) aan de bel had getrokken.' Tja, dat klopte.
Ik kan goed tegen terechte kritiek. Ik zal echte fouten direct en zonder omhaal toegeven. Maar tegen dit soort kritiek ben ik slecht opgewassen. Het kost me moeite dit soort reacties van me af te zetten. Maar het moet !
I've got mail (2)
Eerder schreef ik over de reacties die ik krijg op mijn Volkskrantblog en op mijn website.
Dit keer wil ik het hebben over de reacties van verzorgenden en verpleegkundigen die ik krijg. Heel vaak zijn die reacties negatief. Ze voelen zich aangevallen (mijn interpretatie), vinden dat ik de verpleeghuizen te negatief afschilder of vinden dat ik niet moet zeuren. En dan heb ik het maar niet over mensen die me een schuldgevoel proberen te bezorgen.
Na de Zembla uitzending zijn de reacties veranderd. Van sommigen kreeg ik de vraag waarom ik geen goede verhalen vertel over de zorg, of ik dan niets mee heb gemaakt wat wél goed is. Natuurlijk heb ik ook goede herinneringen aan het verpleeghuis van mijn moeder. Maar de nare herinneringen en vervelende ervaringen staan nog steeds op de voorgrond, ze overheersen nog. Mijn ervaring is dat de 'positieve herinneringen' pas boven komen als de negatieve wat gezakt zijn.
Heel vaak lees ik onder de reacties van de uitzendingen 'kijk ook eens naar de goede dingen'. Alsof we onze negatieve ervaringen even weg kunnen vegen door onze blik te verplaatsen. Men vergeet gemakshalve dat politici, bestuurders en managers dat al voortdurend doen, het positieve benaderen.
Dat neemt niet weg dat ik ook heel goed begrijp hoe moeilijk het voor de verzorgenden en verpleegkundigen moet zijn om zoveel negatieve verhalen te moeten horen, terwijl ze hun best doen. Wat dat laatste denk ik echt: de meesten doen hun best. Maar door tijdsdruk, te weinig personeel en te weinig leiding en/of supervisie kunnen zij ook hun werk niet doen zoals ze misschien zouden willen. Daarnaast denk ik ook dat sommigen gewoon niet in de zorg thuis horen. Maar goed, waar is dat niet het geval.
Van een paar slechte verzorgenden heeft mijn moeder echt last gehad. Misschien had ik hun namen moeten noemen in het verpleeghuis, maar ik wilde niet dat mijn moeder daar de dupe van werd.
Gelukkig bestaan goede ervaringen gewoon naast alle slechte ervaringen. Ik denk zelfs met plezier aan een paar verzorgenden terug.
Ik blijf overigens vinden dat men tegenover mensen, die nare ervaringen hebben, voorzichtig moet zijn met hen te wijzen op 'de goede dingen'. Omgekeerd geldt hetzelfde. Mensen die tevreden zijn wijs je ook niet op de negatieve kanten.
NB. De allernieuwste reacties zijn van verzorgenden die negatief zijn over hun eigen verpleeghuis. Daarover volgende keer.
Uw reactie wordt op prijs gesteld
PS. Natuurlijk mag u een link naar deze website aan iedereen doorsturen, maar u mag, net als bij het gedrukte boek, niets verveelvoudigen en/of openbaar maken door middel van druk, fotokopie of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande toestemming van mij (de auteur).
© copyright: DEMIO - Gonny van Werkhoven