Berichten over 'afschepen, in de steek gelaten, van het kastje naar de muur'
'Door iedereen in de steek gelaten'
‘Door iedereen in de steek gelaten – zo voelen ze zich’ (de Volkskrant, 27 sept 2010, p2)
Onderzoekers van het Verwey-Jonkerinstituut troffen in een aantal volkswijken, behalve het verwachte sentiment tegen buitenlanders, vooral een grondige afkeer aan van de overheid.
In een interview (Volkskrant, 27-09-2010, p 11) zegt Hans Boutellier, hoogleraar en directeur Verwey-Jonkerinstituut: ‘Maar de mate van afkeer die wij aantroffen vind ik schokkend. De overheid wordt gezien als tegenstander en zelfs als vijand.’
Onderzoekers stuitten bij bewoners van de volkswijken op ‘een muur van wantrouwen’. Bewoners blijken moeilijk aan de praat te krijgen over hun onvrede. Net als journalisten en politici behoren de onderzoekers tot een andere wereld, die ‘wordt bevolkt door mensen die bevoorrecht zijn, zowel qua inkomen als qua intellect, en die geen flauw benul hebben hoe ‘jan met de pet’ zijn dagelijkse leven inricht en met welke problemen die te maken krijgt.’
En daar begint bij mij de herkenning.
Ik woon niet in een volkswijk en niet tussen buitenlanders maar ik herken de onvrede en het onbegrip naar managers (en overheid) over hoe gewone mensen denken en hoe ze hun werk (willen) doen. Ik kan het onderzoek en het interview zo ‘vertalen’ naar mijn eigen situatie en omgeving.
Ook ik kan, net als de bewoners, moeilijk onder woorden brengen wat me zo boos maakte op overheid, inspectie en instanties toen mijn moeder niet goed verzorgd werd in het verpleeghuis. Ook ik heb mijn vertrouwen in de overheid en managers verloren.
Het onderzoek en het interview roepen verdriet en vooral machteloosheid bij mij op. Maar ik kan niet uitleggen waarom. Nu maar hopen dat iemand daar iets van begrijpt en ik niet (weer) weggezet word als een zeurpiet, want dat gebeurt als je onderzoekers of journalisten (e.a.) vertelt over je onvrede.
(Demio, 27-09-2010)
'We zijn de greep op ons eigen bestaan kwijt'
stond boven het interview met Koos Terpstra (toneelschrijver) in de Volkskrant **. (de Volkskrant, het vervolg, p 6 en 7, zaterdag 1 mei 2010)
Ik zou het interview niet hebben gelezen als ik niet zag staan: 'je wordt overal met een kluitje in het riet gestuurd' en '... dat je eindeloos van de kast naar de muur wordt gestuurd'. Herkenbare taal en, deels, titel van mijn blog
Hij zegt in het interview: 'Ik heb het gevoel dat ik op geen enkele manier iets ten goede kan keren'. Een gevoel wat ik zo herken.
Hij vertelt over vernieuwingen en noemt het 'door anonieme machten opgedrongen veranderingen die je als burger onvrij maken [...] en het verstikkende gevoel van machteloosheid dat vervolgens je deel is.' Vervolgens vertelt hij over ergernissen bij de ov-chipkaart, de NS en andere instanties.
Een mooi voorbeeld daarvan is: 'Wat er vervolgens gebeurt is echt schandalig en nog nooit vertoond. Er is een instelling die jou een kaart geeft. Je moet die kaart voor een kastje houden, bij het ingaan en het uitgaan. Dan schrijven zij regelrecht een bedrag van je bankrekening af, zonder dat je erbij kunt en zonder dat je een papier ontvangt dat aantoont dat je inderdaad van A naar B bent geweest. En als het ergens fout gaat, heb jij het probleem. De Nederlandse overheid doet alsof het zo hoort.'
Wat mij betreft had hij nog een tiental voorbeelden mogen noemen. Ik vind ze erg herkenbaar.
Hij zegt te weten waar de onvrede en de agressie in Nederland vandaag komt. 'Van het feit dat je eindeloos van de kast naar de muur wordt gestuurd'. 'De onvrede komt doordat je nergens bij kunt. We zijn op een aantal essentiële gebieden - de gezondheidszorg, de telefonie, de communicatie - in situaties terechtgekomen, met dank aan de overheid, waarin je totaal machteloos bent gemaakt.
En dat kan ik alleen maar beamen.
** alleen te lezen voor abonnees Volkskrant
(Demio, 02-05-2010)
'Het is belachelijk dat je wordt afgescheept'
is de titel van het persoonlijke verhaal van Bas Oele (psychiater) dat in Medisch Contact staat (Medisch Contact, 15 februari 2008. 63 nr 7, blz 282-284).
Zijn moeder is, o.a. vanwege dementie, opgenomen in een verpleeghuis. In een
nacht, in oktober 2006, blijkt zijn moeder niet naar bed te zijn gebracht.
'niemand keek die nacht naar haar om. De richtlijn van de instelling schrijft
drie nachtelijke controles voor. De dienst doende verpleegkundige voerde die
kennelijk niet uit."
De volgende dag is ze onderkoeld en niet aanspreekbaar. Gelukkig worden dan
adequate maatregelen genomen. Maar zijn moeder heeft blijvende restschade.
Om een lang verhaal kort te maken: Bas Oele en zijn vader gaan in gesprek met het verpleeghuis (met locatiemanager, teamcoach, behandelend verpleeghuisarts en unit manager). Hij schrijft ook een klachtenbrief. De instelling zelf meldt het incident bij de Inspectie voor de Gezondheidszorg.
Na 1,5 maand krijgt hij de notulen van dat gesprek. Veel van wat besproken is,
ontbreekt in dat verslag. Hij laat dat ook weten. Daarna lopen de frustraties
hoog op omdat de instelling de afspraken niet na komt. Hij dient een klacht in
bij de Inspectie.
Het duurt vijf maanden voor hij antwoord
krijgt. De melding wordt niet in behandeling genomen. Ze verwijzen hem
naar de klachtencommissie. Hij voelt zich met een kluitje het riet in
gestuurd door de Inspectie. Hij noemt de hele klachtenprocedure ondoorzichtig,
zelfs voor iemand die bekend is in de zorg, zoals hijzelf.
Hij is ermee gestopt. Met klachten over het management kan hij nergens terecht. Managers vallen niet onder de wet BIG. Het artikel eindigt met "op het laatst ben je verzeild in een doolhof en gaat het ineens om het functioneren van het management en de Inspectie voor de Gezondheidszorg".
Het had, in grote lijnen, mijn verhaal kunnen zijn.
(© Demio, 15-02-2008)
Uw reactie wordt op prijs gesteld
PS. Natuurlijk mag u een link naar deze website aan iedereen doorsturen, maar u mag, net als bij het gedrukte boek, niets verveelvoudigen en/of openbaar maken door middel van druk, fotokopie of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande toestemming van mij (de auteur).
© copyright: DEMIO - Gonny van Werkhoven