VerpleeghuisErvaringen DEMIO

'VERPLEEGHUIZEN IN DE MEDIA' 2009-2007

DEMIO (Dochter En Mantelzorger In Opstand) reageert op publicaties over verpleeghuizen in de media

van nieuw (bovenaan) naar oud (onderaan)

 

 

'Niet zorg maar zorgsysteem is te duur'

Dinsdag stond in de Volkskrant  (p.21): 'Niet zorg maar zorgsysteem is te duur'.

Robert W. Kreis (chirurg en emeritus-hoogleraar brandwondenzorg) schrijft dat 'de politiek gekozen heeft voor een geldverslindend zorgsysteem'.

Uit het artikel begrijp ik (wederom) dat er geen gegevens beschikbaar zijn over hoe de kosten in de gezondheidszorg verdeeld zijn. Men noemt steevast 'de toegenomen technologie, hoger medicijngebruik, te dure medisch specialisten en de vergrijzing'. 'Bij de vraag wat dan precies duurder wordt en hoeveel, wordt het meestal stil.'

Als ik in de krant lees dat er bezuinigd kan worden, ergens in de gezondheidszorg, valt het me ook op dat ik nergens cijfers kan vinden over verdeling van kosten. Hoe kan men bedragen noemen, of hoe kunnen we bedragen checken, als er geen overzichten te vinden zijn?

Ik wist niet dat Nederland, zoals Robert W. Kreis schrijft, het enige land is waar verzekeraars een winstoogmerk hebben. (Ik ben hoogst verbaasd. Waarom moeten zorgverzekeraars winst maken?)

Ook de DBC (Diagnose Behandel Combinatie) prijs heeft, volgens hem, sterk prijsopdrijvend gewerkt. In Amerika zijn de kosten, na invoering van dit systeem, scherp omhoog gegaan.

Nu wordt in Amerika 'van iedere dollar voor de zorg 27 procent gebruikt voor de 'overhead''. (Wat precies de overhead is in dit geval, begrijp ik niet helemaal)

Hij noemt ook de tussenhandel en de markt als negatieve factoren. De tussenhandel (zoals verzekeraars) behaalt grote financiële voordelen. De markt is alleen geinteresseerd in omzet en winst.

Bestuurlijk Nederland trekt zich deze kritiek hopelijk hoogstpersoonlijk aan. (Maar dat zal wel weer niet). 

Tot slot een persoonlijke ervaring:

Door een ziekenhuis en door een fysiotherapeut was een (veel) te hoge rekening ingediend bij de zorgverzekeraar. De meeste mensen zullen zo'n rekening niet controleren en dus betaalt de verzekering de veel te hoge kosten. (En vertaalt die hoge kosten gewoon weer in hogere premies)

Welke consument snapt nog iets van de rekeningen? Als je het maar ingewikkeld of tijdrovend genoeg maakt  laten we alles aan anderen over. En ook dat leidt alleen tot hogere kosten.

-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

'Er wordt over, maar niet met de patiënt gesproken'

staat vandaag in de Volkskrant (p.20, Opinie & Debat, do 24-06-2010, door Elke de Quay).

'Bezuinigingen in de gezondheidszorg zijn onontkoombaar. Daarbij moet de patiënt als ervaringsdeskundige geconsulteerd worden.' Zo begint het artikel.

'[...] minister Klink wil [...] nog snel voor het zomerreces 1,4 miljard euro aan bezuinigingen in de zorg er doorheen drukken.'

Halverwege het artikel vraag ze zich af of de patiënt werkelijk centraal staat. En haar conclusie is van niet. Als de patiënt 'de regie inderdaad zou hebben, dan zou met hem en niet over hem gesproken worden, zoals nu telkens weer gedaan wordt.'

Ze roept Klink op om vast te houden 'aan de visie van de patiënt als regisseur [...], 'stel de patiënt nu daadwerkelijk centraal, vraag wat hij nodig heeft [...]'

Ik steun haar oproep voluit. Maar helaas is Klink iemand die, naar mijn mening, niet kán luisteren. (Dat valt me in debatten op.) Hopelijk komt er snel (!) een opvolger die dat wél kan.

Overigens meldt de Volkskrant in een ander artikel (Economie, p. 26, Nederlandse zorg hoort bij Wereldtop') dat de Nederlandse zorg op het gebied van patiëntgerichtheid bijna onderaan eindigt.  

-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

'Familieleden moeten meer doen'

'zegt directeur Wil Koopmans van Groningse verzorgings- en verpleeghuizen' (Volkskrant, do 10 juni, p. 14)

Dat bewoners moeten gaan betalen voor extra douchebeurten en een wandeling is van de gekke (en geeft een tweedeling in de zorg), maar dat men zegt dat familieleden geprikkeld moeten worden om meer te doen, ergert me mateloos. Elke keer lees ik in de krant dat familieleden hun vader of moeder bij het verpleeghuis afleveren en dan alles maar aan het verpleeghuis overlaten. Wil Koopmans zegt 'er is ook jarenlang op die manier gewerkt' [...] 'Wij willen dat omdraaien'.

Deze uitspraken ergeren me mateloos omdat ik denk dat de verpleeghuizen de truc van de omdraaiing gebruiken. Wij, als familie, wilden juist van alles doen, maar het werd ons potjandorrie gewoon verboden en bij zoveel families blijkt dat het geval. Onze bemoeienis met de zorg wilde het verpleeghuis niet. Ze vonden het zelfs te vermoeiend voor mijn moeder dat we haar elke keer meenamen.

In mijn boek zeg ik dat het verpleeghuis de zaken elke keer omdraait. En dat gebeurt hier, in de krant, dus ook weer. Directeur Koopmans zegt dat niet het verpleeghuis een probleem heeft, maar de familie. (Slimme truc. Dat zullen ze wel weer geleerd hebben op de managementopleiding.)

Ze doet voorkomen alsof de minimale zorg al geleverd wordt en men moet betalen voor de extra's. Was het maar zo. Als 25 procent van de bewoners van een verpleeghuis niet zelf kan bepalen wanneer ze naar de toilet gaan, waar hebben we het dan over?

Trouwens, welke familieleden zullen meer moeten doen? De vrouwen, de dochters, de minst verdienenden, de parttimers? Biedt ze een (gedeeltelijk betaalde) baan aan, zou ik zeggen.

PS. Natuurlijk vind ik dat familieleden van alles moeten doen, maar de toon en de arrogantie van verpleeghuisdirecteuren ergert me.

(Demio, 11-06-2010)

-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Hoge scores verpleeghuizen

Op www.zorgkaartnederland.nl kun je je mening kenbaar maken over verpleeghuizen.

Maar toen ik mijn mening, over het verpleeghuis van mijn moeder, kenbaar maakte, werd mijn reactie afgewezen. Ongelooflijk.

Ik kreeg de volgende reactie:

'Reden van afkeuring: Hartelijk dank voor uw waardering.

Hiermee helpt u andere bezoekers in de keuze voor een zorgverlener. Ook geeft u zorgverleners en -instellingen suggesties voor het verbeteren van hun zorg. Kunt u dan aangeven wat uw (slechte) ervaringen zijn! Graag willen wij niet alleen uw cijfers, maar ook uw ervaring noteren. Dan komt uw verhaal overeen met de cijfers die u geeft. Zo levert u een bijdrage aan een transparant overzicht van het zorgaanbod in Nederland.'

NU SNAP IK WAAROM DE VERPLEEGHUIZEN ZO HOOG SCOREN.

Ik ben benieuwd of meer mensen deze ervaring delen. Ik kan moeilijk mijn hele verhaal in een paar zinnen doen.
Een score van 10 wordt overigens wel geaccepteerd met als enige verklaring 'Niks hoeft wat mij betreft te veranderen. Het gaat al jaren goed.'

(Vast de directeur die dat schrijft )

(Demio, 31-05-2010)

-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

'Inspectie Gezondheidszorg (IGZ) opereert te terughoudend'

staat in de Volkskrant van vandaag (28 mei 2010, op p. 7)

Wat ik al jaren weet, heeft de commissie Hoekstra nu onderzocht en aangetoond. 'De inspectie funtioneert nu niet goed. Zo worden anonieme klachten en klachten van individuele patiënten niet in behandeling genomen.'

Aanleiding voor het onderzoek was het schandaal rond neuroloog Ernst J. van het Medisch Spectrum Twente. Minister Klink heeft de commissie gevraagd de rol en de werkwijze van de IGZ te onderzoeken.

De commissie meldt nu dat de inspectie te laat in actie kwam. In 2003 kwam een melding over de neuroloog binnen. Daarop had een onderzoek moet plaatsvinden, maar dat gebeurde pas een half jaar later.

En nu volgt het mooiste van dit onderzoek (iets wat ik al jaren vind en ook schrijf): 'Volgens de commissie Hoekstra moet de IGZ voortaan openstaan voor klachten van individuele patiënten, familieleden en nabestaanden.' De inspectie stelt zich hierbij te terughoudend op. Ook 'de positie van de inspectie binnen het ministerie moet anders, vindt Hoekstra'.

In de praktijk wordt je na een klacht bij de inspectie altijd doorgestuurd naar de klachtencommissie van het verpleeghuis. Ogenschijnlijk gebeurt er niets met je klacht. Een triest voorbeeld vind ik het verhaal van Bas Oele (feb 2008, in Medisch Contact).

Zorgvisie: 'Ook het functioneren wat betreft behandeling van individuele (anonieme) klachten van patiënten, hun familieleden of nabestaanden roept vragen op. De inspectie stelt zich hierbij te terughoudend op en moet hier ruimhartiger mee omgaan, aldus het onderzoek'

Je kunt hierop reageren onder mijn VKblog

(Demio, 28-05-2010)

-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Op 14 mei staat (op p 27), in 'Trouw':

'De klachtencommissie is een farce'

"Achteraf, zegt Gonny van Werkhoven (59) uit Delft, is ze tijdens de drie jaar dat haar moeder in het verpleeghuis verbleef, "in veel dingen getrapt. Ik dacht: het zal wel goed komen. Ze bedoelen het goed." Nu, ruim drie jaar na het overlijden van haar moeder, denkt ze daar anders over."

"Ze is de naiviteit voorbij, zelfs cynisch geworden na jaren van strijd voor voldoende zorg en inspraak." "Ze begon aan het boek om de machteloosheid van zich af te schrijven."

(Dit interview is nog niet beschikbaar op de webpagina van Trouw, maar zal t.z.t. te vinden zijn op: http://www.trouw.nl/nieuws/zorg

(tijdelijk is het artikel te zien op: via onlinekrant van 14 mei, p. 27; kies datum en daarna pagina. Tegen betaling is het artikel te lezen!)

Zie preview

(Demio, 15-05-2010)

-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

DEMIO (VK blog) geciteerd in Volkskrant:

Jaar zonder pijn (Volkskrant, 6 januari 2007)

Vader was vergeetachtig, niet dement (Volkskrant 13 januari 2007)

Blauwe plekken en ruzies (Volkskrant, 23 februari 2008)

-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

'We zijn de greep op ons eigen bestaan kwijt'

stond boven het interview met Koos Terpstra (toneelschrijver) in de Volkskrant. (de Volkskrant, het vervolg, p 6 en 7, zaterdag 1 mei 2010)

Ik zou het interview niet hebben gelezen als ik niet zag staan: 'je wordt overal met een kluitje in het riet gestuurd' en '... dat je eindeloos van de kast naar de muur wordt gestuurd'. Herkenbare taal en, deels, titel van mijn blog 

Hij zegt in het interview: 'Ik heb het gevoel dat ik op geen enkele manier iets ten goede kan keren'. Een gevoel wat ik zo herken.

Hij vertelt over vernieuwingen en noemt het 'door anonieme machten opgedrongen veranderingen die je als burger onvrij maken [...] en het verstikkende gevoel van machteloosheid dat vervolgens je deel is.' Vervolgens vertelt hij over ergernissen bij de ov-chipkaart, de NS en andere instanties.

Een mooi voorbeeld daarvan is: 'Wat er vervolgens gebeurt is echt schandalig en nog nooit vertoond. Er is een instelling die jou een kaart geeft. Je moet die kaart voor een kastje houden, bij het ingaan en het uitgaan. Dan schrijven zij regelrecht een bedrag van je bankrekening af, zonder dat je erbij kunt en zonder dat je een papier ontvangt dat aantoont dat je inderdaad van A naar B bent geweest. En als het ergens fout gaat, heb jij het probleem. De Nederlandse overheid doet alsof het zo hoort.'

Wat mij betreft had hij nog een tiental voorbeelden mogen noemen. Ik vind ze erg herkenbaar.

Hij zegt te weten waar de onvrede en de agressie in Nederland vandaag komt. 'Van het feit dat je eindeloos van de kast naar de muur wordt gestuurd'. 'De onvrede komt doordat je nergens bij kunt. We zijn op een aantal essentiële gebieden - de gezondheidszorg, de telefonie, de communicatie - in situaties terechtgekomen, met dank aan de overheid, waarin je totaal machteloos bent gemaakt.

En dat kan ik alleen maar beamen.

(Demio, 02-05-2010)

-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

'Keurmerk garandeert nog geen goede zorg'

Met de kop 'Keurmerk garandeert nog geen goede zorg' start de Consumentengids (mei 2010) een artikel over keurmerken in de gezondheidszorg.

Ik citeer:

'Keurmerken in de zorg zeggen meer over de organisatie en de processen dan over de kwaliteit van de arts en de behandeling.'

en 'Een keurmerk kan door iedereen worden ingesteld.'

en 'Zelfs een nepkeurmerk wekte vertrouwen' (Consumentengids, april 2010)

In verpleeghuizen wordt het HKZ keurmerk gehanteerd. De Volkskrant publiceerde al eerder over het 'keurmerkencircus'.

Ruim driekwart van de 1450 verpleeg- en verzorgingshuizen hanteert dit keurmerk, of is bezig het te halen. 'Toch zijn er volgens het Volkskrantonderzoek ook instellingen die ondanks het keurmerk slecht presteren.'

'Volgens de Stichting Harmonisatie Kwaliteitsbeoordeling in de Zorg (HKZ), die het keurmerk uitgeeft, moet het toekennen van het certificaat op den duur wel degelijk tot betere zorg leiden. De kosten voor het keurmerk kunnen oplopen tot ruim 13.000 euro voor drie jaar.'

Ongelooflijk toch?

Ik denk dat ik ook maar eens een keurmerk ga instellen. Dat levert lekker veel geld op.

(Demio, 25-04-2010)

-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Van later zorg - documentaire

Gisteravond was er op Nederland 2 een documentaire 'van later zorg' geheten.

Het gaat over twee dochters die hun moeder verzorgen, maar op een gegeven moment de zorg niet meer aankunnen en haar toch naar een verpleeghuis laten gaan. De moeite waard om te bekijken.

Van later zorg

(Demio, 23-04-2010)

-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Relatie klanttevredenheid en kwaliteit zorg

Vanmorgen stond in de Volkskrant 'Geen relatie klanttevredenheid en kwaliteit zorg - hoe kan dat?'

'Pas sinds 2007 zijn aanbieders verplicht cijfers te openbaren over de kwaliteit van hun zorg en het oordeel daarover van cliënten of familie. In een ideale wereld leidt die transparantie tot kritische consumenten en concurrerende aanbieders. Maar zover is het nog lang niet.' Daarna volgt, in de krant, een verklaring en uitleg van de verschillende ranglijsten.
Uit de cijfers van vorig jaar bleek al dat 'de geleverde (medische) zorgkwaliteit vrijwel geen relatie heeft met de klanttevredenheid'. Uit de ranglijst van dit jaar komt dat nog explicieter naar voren.

Vervolgens vragen Jeroen Trommelen en Ellen de Visser zich af 'waarom deze prestaties vaak niet in balans zijn'. Hun antwoord daarop is een andere dan de mijne.

Ik vraag me af of men het ooit eens zal worden over ‘waar een goed verpleeghuis aan moet voldoen’. Ook voor de Volkskrantranglijst worden de vragenlijsten van de inspectie gebruikt, die de verpleeghuizen zelf invullen.

Maar bij klanttevredenheid gaat het vaak ergens anders over. Misschien zijn de maaltijden uitstekend, de verzorgenden buitengewoon vriendelijk en wordt er naar bewoners geluisterd? Kwaliteit van leven zit, zeker als je ziek bent, vaak in kleine dingen. Volgens sommigen draait het allemaal om interesse, aandacht, tijd en bejegening en niet om protocollen.

De mensen die wel kritisch zijn over de zorg van hun vader, moeder of familielid zijn voor de verpleeghuizen nog steeds een probleem. Als ze erg kritisch zijn wordt hen een beperkte toegang opgelegd of wordt hen de toegang tot het verpleeghuis ontzegd. Dat is nog steeds de werkelijkheid.

En last but not least, in hoeverre kun je zulke (volkomen) afhankelijke mensen vragen stellen over de zorg die hen geboden wordt? In hoeverre kun je hun antwoorden geloven?

(Demio, 21-12-2009)

-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Onderzoek verpleeg- en verzorgingshuizen in Nederland

Gisteren stond in de Volkskrant het jaarlijkse onderzoek van verpleeg- en verzorgingshuizen in Nederland.

'Mijn moeders' voormalige verpleeghuis stond gelukkig weer in de onderste helft. Op elk van de onderwerpen: informatie, inspraak en overleg, maaltijden, sfeer, betrouwbaarheid en beschikbaarheid van personeel, scoren ze minder dan (of gelijk aan) een 6. Wat dat betreft is er dus niet veel veranderd.

Dan vraag ik me toch af hoe het er in andere verpleeghuizen, die nog lager scoren, toe gaat.

Binnenkort is het alweer drie jaar geleden dat mijn moeder overleed. Wat gaat de tijd hard.

Zie ook : welzijn tehuis los van kwaliteit

-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Congres 'klachten en geschillen in de zorg'

Vandaag vindt het congres ‘klachten en geschillen in de zorg; van Wet cliëntenrechten naar praktijk’ plaats. ‘De wet wil de kwaliteit in de zorg en de positie van de cliënt verbeteren, onder meer met de vastlegging van het recht op een laagdrempelige klachten- en geschillenopvang’ Het congres hierover is een initiatief van Stichting Kwaliteitsverbetering Gezondheidszorg.

'Het kabinet zeven rechten geformuleerd:
1. het recht op beschikbare en bereikbare zorg
2. het recht op keuze en keuze-informatie
3. het recht op kwaliteit en veiligheid
4. het recht op informatie, toestemming, dossiervorming en privacy
5. het recht op afstemming tussen zorgverleners
6. het recht op een effectieve, laagdrempelige klacht- en geschillenbehandeling
7. het recht op medezeggenschap en goed bestuur.

De bedoeling is om de wet in 2011 in werking te laten treden.

In reactie op mijn open brief aan Minister Klink, zegt Minister Klink dat de clientenrechten verbeterd zullen worden. 'Hij herkent mijn ‘signaal van onvrede over het verloop van klachtenprocedures in de zorg en de uitkomsten ervan’. Hij deelt mijn mening ‘dat het huidige klachtrecht beter kan’. In een nieuw wetsvoorstel is een hoofdstuk opgenomen over klachten- en geschillen ter vervanging van de huidige Wet Klachtrecht Clienten Zorgsector (WKCZ). ‘De cliënt moet echt centraal staan in de zorg’. Waarmee hij natuurlijk weinig concreets zegt.

Op internet lezend over het congres kwam ik de volgende reactie, op het wetsvoorstel, tegen van Boz (Branche Organisatie Zorg): “Wij maken ons grote zorgen over de snelheid waarmee dit wetsvoorstel tot stand komt, want […] dit gaat duidelijk ten koste van zorgvuldigheid en kwaliteit van de wetgeving. Het (geheel of gedeeltelijk) opgaan van zeven wetten in een nieuwe wet brengt veel (juridische) onduidelijkheid met zich mee en roept veel vragen op. De relatie zorgaanbieder-cliënt wordt met deze wet niet vooruitgeholpen. Met een beperkte wijziging van enkele bestaande wetten was een betere keuze gemaakt.

Op dit moment heeft een belangrijk deel van de knelpunten die cliënten ervaren eerder te maken met toepassings- en uitvoeringsproblemen dan met knelpunten op het niveau van wetgeving. ... De vraag is dan ook welke problemen deze nieuwe wet nu eigenlijk precies oplost. ...
(zie http://www.ggznederland.nl/scrivo/asset.php?id=309489 )

Ik ben het hardgrondig eens met de die reactie. Als de zorg al 13 jaar de kwaliteitswet schendt, dan zullen ze de komende 13 jaar ook nog wel de cliëntenrechten blijven schenden.

Helaas lees ik niets wat mijn vermoeden, dat de positie van de client door de nieuwe wet niet verbetert, tegenspreekt.

zie ook: client-klacht-en-recht

(© Demio, 24-09-2009)

-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Aanbevelen

"Mevrouw Citroen en mevrouw Mik schuifelen samen door de gang van het verpleeghuis. Verzorgende Alida komt mevrouw Mik halen om met haar te gaan wandelen. Dat zit in haar pluspakket. Mevrouw Citroen mag niet mee, want ze heeft geen pluspakket" ...
"Het is nog geen praktijk, maar er is al wel toe besloten: het pluspakket in de zorg voor ouderen .....

Dit schrijft Evelien Tonkens vandaag in de Volkskrant.

Ik kan het artikel alleen aanbevelen. Klik op originele versie, dat leest wat prettiger.

(© Demio, 17-06-2009)

-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Wijziging AWBZ

Heeft iemand een idee hoe vaak de AWBZ is gewijzigd de laatste 10 jaar? Ik kan het niet meer bijhouden in ieder geval.

Vandaag stond in de Volkskrant ‘Wijziging AWBZ stille revolutie.

“Staatssecretaris Bussemaker geeft de mondige burger keuzevrijheid bij langdurige ‘onverzekerbare’ zorg” (NB. AWBZ dekt zorg die niet door de ziektekostenverzekering wordt gedekt, zoals verpleeghuiszorg)

Terwijl de zorg al 13 jaar de kwaliteitswet schendt, denkt Bussemaker dat het goed is dat we meer zeggenschap krijgen.  

“Wie een indicatie krijgt voor langdurige zorg, mag van Bussemaker voortaan kiezen voor een ‘voucher’ ofwel tegoedbon. Die is dan goed voor bijv. een plek … naar eigen keuze …

Ongelooflijk, je mag zelf je eigen slechte zorg kiezen en inkopen. En zelf afspraken gaan maken. Wat een vrijheid! Welke verpleeghuis, waarvan je geen idee hebt of het slechte of goede zorg levert, ga jij kiezen?

De rol van ziektekostenverzekeraars wordt groter. Bussemaker denkt dat zorginstellingen door haar maatregelen klantgerichter zullen gaan werken. Goh, vijf jaar geleden heb ik ook zoiets gehoord. Ik heb van het klantgericht werken niets gemerkt.

Terecht vraagt de Volkskrant zich af of het helpt om de kosten te beheren. Ik wed van niet. Dit lijkt weer zo’n maatregel die gedoemd is te mislukken. Alles omgooien, en weer een doolhof fabriceren, lijkt me het enige wat bereikt zal worden.

 

zie ook ´Ik maak me boos om de zorg die al 13 jaar kwaliteitswet schendt´

en hoe groot kan een doofpot worden

-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Ik maak me boos om de zorg die al 13 jaar kwaliteitswet schendt.

‘Zorg schendt al 13 jaar kwaliteitswet’ las ik woensdag in de Volkskrant. “De zorg slaagt er niet in objectieve kwaliteiteisen vast te stellen. Ziekenhuizen, … verzorgings- en verpleeghuizen overtreden daarmee de wet.” “Burgers, de inspectie en het ministerie van VWS hebben geen zicht op risico’s die patiënten lopen”

Ik had in 2005 en 2006 heel goed zicht op de risico’s die mijn moeder in het verpleeghuis liep. Maar onze klachten werden afgewezen. Toen mijn moeder was overleden werden onze klachten gedeeltelijk gegrond verklaard. Ongelooflijk.

Nu men eindelijk op de hoogte is van de risico’s zou het inspectie en het ministerie sieren als ze (familie van) verpleeghuisbewoners eindelijk eens serieus zouden gaan nemen. En hun klachten niet meer af doen als ‘incidenten’ of ‘persoonlijke situaties’ die ingrijpen van de inspectie of de politiek niet rechtvaardigen.

‘Klink verwijst naar de internetpagina kiesbeter.nl.’ ‘De rekenkamer vindt die site niet voldoende’ Ook dat weten we al jaren. De instellingen leveren namelijk zelf hun gegevens.

Ik kan nog bladzijdes doorschrijven, maar ik heb alles al opgeschreven en wil niet in eindeloze herhalingen vallen. Het is triest dat een rapport over de Wet kwaliteit zorginstellingen door de Algemene Rekenkamer zaken aan het licht brengt die wij al jaren constateren.

Maar naar ons wordt niet geluisterd. Wij zijn maar familie.

(© Demio, 12-06-2009)

-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

'Zoon en dochter halen moeder uit tehuis'

En ‘Ombudsman acht klacht over verzorging moeder gegrond’ lees ik in BN de Stem(zie ook Provinciaalse Zeeuwse Courant)  

Volgens Hans Gericke werd de zorg voor zijn moeder zo slecht dat er sprake was van verwaarlozing.
Zoals altijd is het verhaal van Hans Gericke en zijn zus te lang om te vertellen. Zijn moeder verbleef 12 jaar in het verpleeghuis in Ter Schorre. Veel details in zijn verhaal herken ik.

Wij werden, als familie, een voorbeeld voor een casus lastige familie. De familie Gericke kreeg een bezoekregeling en mochten hun moeder nog maar een uur per dag bezoeken. Het verpleeghuis heeft zelfs geprobeerd hun moeder uit de zorg te zetten, maar kreeg daarvoor niet de vereiste papieren bij elkaar.

Na wat incidenten hebben ze hun moeder naar huis gehaald, waar ze zienderogen opknapt.

Ik wens ze veel sterkte met het verzorgen van hun moeder. En sterkte met hun strijd tegen de instanties.

(reacties mogelijk op http://www.vkblog.nl/bericht/263654)

(© Demio, 09-06-2009)

-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

'Onderzoek naar sterfgevallen in verpleeghuis'

las ik vanmorgen (16-04-2009) in de Volkskrant
Dit is niet de eerste keer dat verpleeghuisartsen opstappen 'uit onvrede met de gebrekkige zorg'.

"Artsen van verpleeghuizen krijgen soms van de Nederlandse Vereniging van Verpleeghuisartsen [NVVA] het advies om maar op te stappen omdat de omstandigheden in een tehuis te belabberd zijn. Dat zei voorzitter Roelie Dijkman ... in het televisieprogramma Nova."(Bericht Voeding en Gezondheid in de Media 2005)

Het verpleeghuis laat een aantal sterfgevallen door onafhankelijke verpleeghuisartsen onderzoeken.

Volgens een van de verpleeghuisartsen is het kernprobleem "dat in Nederland goede zorg niet gegarandeerd is, met als gevolg onnodig lijden van patienten en mogelijk sterfgevallen". Een uitspraak waar ik het alleen maar mee eens kan zijn.

Net als bij het verpleeghuis van mijn moeder, weet de inspectie al langere tijd van de problemen in het verpleeghuis. Maar, zegt de inspectie, "de leiding heeft steeds de wil te laten zien de zaken te verbeteren".
Ik zou bijna willen zeggen "dat moest ik op mijn werk eens proberen, zo weg te komen".

De inspectie had liever gehad "dat de verpleeghuisartsen naar de Inspectie waren gestapt in plaats van naar de pers". Maar de verpleeghuisartsen zeggen dat ze dat vorig jaar juli al gedaan hebben.

Tja, de geschiedenis herhaalt zich keer op keer.

Zie ook artikel Trouw

(© Demio, 16-04-2009)
-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Cliëntenrechten

"Gebruikt u zorg? Dan zijn er regels die u beschermen. Dat zijn uw rechten. Veel mensen weten niet dat ze rechten hebben als ze zorg gebruiken. Toch is het belangrijk om hier iets van af te weten. Zo kunt u vervelende situaties voorkomen. Het helpt u ook om de juiste zorg te krijgen"
Zo begint de nieuwe website voor cliëntenrechten, opgezet door kiesBeter.nl, de Consumentenbond, Het Juridisch Steunpunt, ConsumentendeZorg.nl en Zorgbelang.

En ja hoor, ik had alle vragen goed. Ik weet dus wel iets van cliëntenrechten, dat moet duidelijk zijn. Mijn hele boek gaat over cliëntenrechten. Al mijn klachten gingen over cliëntenrechten. Ik heb alle wetten over cliëntenrechten, alle brochures over cliëntenrechten, alle artikelen over cliëntenrechten gelezen.

Het zal duidelijk zijn, ik word boos om zoveel simpelheid. Ondanks alle voorlichting heb ik het niet voor elkaar gekregen om mijn recht, namelijk recht op informatie en toestemming voor behandeling, ook te krijgen. Sterker, de klachtencommissie schreef dat we recht op informatie hadden, maar desalniettemin werd onze klacht over het gebrek aan informatie van de verpleeghuisarts afgewezen.
Tja, hoe verzin je het. Geen idee.

NB. Campagne voor rechten in de zorg wordt afgetrapt

(© Demio, 05-02-2009)
-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Doolhof voor mantelzorger

'Regels vormen een doolhof voor de mantelzorger' lees ik vanmorgen (02-02-2009) in de Volkskrant.
Het artikel begint met 'Ouderen, chronisch zieken en hun mantelzorgers raken nog steeds de weg kwijt in het zorgaanbod.'

'Patiënten en mensen die voor hen willen zorgen verdwalen tussen instellingen zoals het gemeentelijk WMO-loket en het indicatieorgaan CIZ.' 'Volgens de landelijke vereniging voor mantelzorgers Mezzo is het 'ronduit een crime' om je weg te vinden in voorzieningenland.' 'Elke gemeente en elk zorgkantoor maakt zijn eigen regels en er is zoveel onderling wantrouwen dat steeds nieuwe controleschakels worden ingebouwd.'

Mantelzorger Nico Bartels: 'Het probleem van de zogenoemde vraaggestuurde zorg is dat je er zo moeilijk om kan vragen als je het aanbod niet kent'.

In 2006 schreef ik: "Slechts één ding lijkt mij zeker: de Wmo schept een hoop werkgelegenheid voor hulpverleners, beleidsmakers, managers, onderzoekers en ambtenaren bij de Gemeenten."
Helaas blijkt dat waarheid geworden.

zie ook
wmo
de mantelzorger in beeld
wmo startpagina

(© Demio, 02-02-2009)
-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

'Keurmerkencircus'

Wat wij, als familieleden, van verpleeghuisbewoners allang weten is nu onderzocht.
Vanmorgen stond in de Volkskrant "Keurmerk zorg zegt weinig over kwaliteit" (*). Dat ik het daar volstrekt mee eens ben, mag duidelijk zijn.

Jaarlijks besteden verpleeg- en verzorgingshuizen 10 tot 15 miljoen aan het verkrijgen en behouden van keurmerken. 'Driekwart van de 1.450 huizen heeft een keurmerk, of is bezig dat te halen'. Per huis kost dat jaarlijks rond 10.000 euro. Controleurs kosten tot 1.100 per dag.

Stef Groenewoud, die afgelopen maand op dit onderwerp promoveerde, vindt het zonde van het geld."De kwaliteitskenmerken die voor een keurmerk worden getoetst, blijken volgens hem niet van belang voor de bewoners van verpleeg- of verzorgingshuizen of hun familie"

Vervolgens schrijft de Volkskrant "Keurders letten vooral op protocollen, niet op de praktijk" (*). Ik zou bijna zeggen 'net als de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ)'.
Ook huizen die onderaan de ranglijst van de Volkskrant (vk.nl/verpleeghuizen) bungelen, hebben vrijwel allemaal zo'n kwaliteitscertificaat. "Keurmerken toetsen vooral of systemen, processen en protocollen op orde zijn" zegt Stef Groenewoud. "Dan heeft een instelling mappen vol procedures, maar de vraag is of het ook tussen de oren van de medewerkers zit. In veruit de meeste gevallen geloof ik daar niks van" (Een zin naar mijn hart, dank je Stef Groenewoud)
"Kwaliteitsmanagers zijn soms een jaar fulltime bezig om een instelling klaar te maken voor het behalen van een certificaat." "Maar de keuringsinstanties geven hun positie niet zomaar op".

Wie houdt wie nu aan het werk, denk ik bij het lezen van dit artikel. En allemaal ten koste van de handen aan het bed.

Alsjeblieft Volkskrant of wie dan ook. Nu graag een onderzoek naar de klanttevredenheidonderzoeken in verpleeghuizen. Ik hoor van verschillende kanten dat ontevreden familieleden niets invullen omdat ze er geen vertrouwen in hebben. Enquêteformulieren worden gecodeerd, zodat men kan achterhalen wie het ingevuld heeft. En onder welke omstandigheden en door wie worden de enquêtes afgenomen. Zelfs tegen een onbekende enquêtrice had mijn moeder gezegd dat ze tevreden was.

Zie ook 'Meten is weten'
en 'Je mag alleen praten over de goede verpleeghuizen'

Lees ook 'Transparantie’ als zoethoudertje van dwalende marktsamenleving' (NRC)

(*) is alleen te lezen voor Volkskrantabonnees

(© Demio, 26-01-2009)
-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Kamer verpleeghuis supersnel leeg

Verpleeghuis de Houttuinen in Haarlem heeft, volgens de Volkskrant, vorige week de kamer van een overleden patiënte al een paar uur na haar overlijden leeggeruimd.

De familie kwam twee dagen later haar kamer opruimen, maar de kleren en foto's waren al in vuilniszakken gestopt en er lag al een nieuwe patiënt in het bed van de overleden vrouw.

'Dit had niet mogen gebeuren' was de reactie van de zegsvrouw van het verpleeghuis

(© Demio, 19-01-2009)
-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Huis in de duinen

Het klinkt zo romantisch 'Huis in de duinen' maar helaas gaat het hier om een verzorgingshuis waar gruwelijke misstanden gesignaleerd zijn door klokkenluiders.

Fleur Agema van de PVV (sorry, zeker niet mijn favoriete partij) heeft in november Kamervragen gesteld over dit verpleeghuis.

De directie liet weten van alle blaam gezuiverd te zijn.

Inmiddels hebben de klokkenluiders een gesprek gehad met gemeenteraadsleden van Zandvoort, waaruit blijkt dat de toestanden in het verzorgingshuis alle beschrijvingen tarten.
(Ik citeer: "Die misstanden liegen er dan ook niet om: die variëren van het door de kleding heen spuiten van insuline, het niet uitdelen van medicijnen of het uitdelen van medicijnen door niet gekwalificeerd personeel, het gedwongen heel vroeg naar bed brengen van bewoners die dat zelf niet wilden, bewoners handmatig uit bed tillen terwijl dat met een tillift had moeten gebeuren, tot het terugslaan van bewoners die ‘opstandig' waren of het op de grond drukken van bewoners en neergedrukt houden."

Ik heb er geen woorden voor dit maal, ik gruw alleen maar.

(© Demio, 08-01-2009)
-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

'Kleinschalig wonen is niet iets voor alle ouderen'

las ik vandaag (29-12-2008) in de Volkskrant.
In mei 2007 schreef ik over een reportage op de TV:
"De oudjes, allemaal vrouwen, mochten met z'n zessen of achten meehelpen bij het eten koken. De een sneed een aardappel, de ander wat groente. Het ging allemaal heel moeizaam.
De helpsters (geen idee of het vrijwilligsters of verzorgsters waren) vertelden dat de vrouwen zich weer huisvrouw voelden, net als vroeger. De oudjes zaten er echter bij met een gezicht van 'als het moet dan moet het'
Die betutteling. Ik zou er angstaanvallen van krijgen op mijn oude dag."

En wat lees ik gisteren en vandaag, tot mijn vreugde, in de Volkskrant:
'The* vindt dat in de ouderenzorg meer ruimte moet komen voor verschillen tussen bewoners. Gedurende hun hele leven zijn mensen verschillend, doen ze andere dingen. Als je dan oud en behoeftig wordt, kom je allemaal in hetzelfde systeem terecht. Dat is eigenlijk merkwaardig'.
(Over kleinschalig wonen) 'Het klinkt huiselijk maar het heeft ook iets dwingends', zegt The. 'Wat als je niet zo te spreken bent over de groep waarin je bent ingedeeld? De mogelijkheden zijn kleiner dan in een verpleeghuis. En aan huishouden als activiteit zitten nadelen. Een bewoner zei me over helpen met de was: daar heb ik geen zin in, ik heb m'n hele leven de was al gedaan.'
'Of mini-verpleeghuizen altijd beter zijn, is onduidelijk. Omdat ze zo klein zijn, hoefden ze vaak geen gegevens te leveren en is het merendeel niet opgenomen in de ranglijst.'

Ze gaan, zoals gewoonlijk, onderzoek doen naar de kwaliteitsverschillen. Laat ik maar niets zeggen over het geld.

* Anne Mei The is auteur van het boek 'In de wachtkamer van de dood'

(© Demio, 29-12-2008)
-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Kwaliteit verpleeg- en verzorgingshuizen

De Volkskrant heeft voor de tweede keer de kwaliteit van de verpleeg- en verzorgingshuizen onderzocht. In december 2007 gebeurde dat voor de eerste keer.

Het beste verpleeghuis anno 2008 is een kleinschalige voorziening en heeft minder dan veertig bewoners. "De menselijke maat die je aantreft in kleinschalige voorzieningen maakt dat er aandacht is voor de mens, dat men zich kan inleven in de bewoners"

Ondanks het (zogenaamde) positieve bericht dat het elk jaar een beetje beter gaat met de ouderenzorg, zijn de panelleden verontrust over het gebrek aan harde cijfers.
Vorig jaar waren "de gegevens volgens de branchevereniging Actiz en de Inspectie voor de Gezondheidszorg verouderd. Pas dit jaar zouden de cijfers, die volgens een nieuwe meetmethode waren vergaard, serieus genomen mogen worden". "Maar de nieuwe kwaliteitsgegevens die de verpleeg- en verzorgingshuizen hebben aangeleverd bij het ministerie van Volksgezondheid leiden in de ogen van het panel juist tot minder transparantie. Harde cijfers over doorligwonden, valincidenten of medicatiefouten ontbreken bijvoorbeeld." ."Wat gebeurt er dan precies in die huizen dat we de echte cijfers niet mogen weten?"

Eén positief puntje: Het verpleeghuis waar mijn moeder verbleef is, door dit meetsysteem, met stip gestegen. Het bungelt niet meer onderaan de lijst. Terwijl de inspectie nog steeds kritiek heeft op dit verpleeghuis is het in de ranglijst fors gestegen. De betrouwbaarheid van de lijst betwijfel ik zeer.
Valincidenten en doorligwonden schijnen in het tehuis van mijn moeder nauwelijks voor te komen. Een jaar geleden werden doorligwonden niet eens geregistreerd. Ook een protocol ontbrak toen nog. Over valincidenten kan ik iedereen genoeg vertellen. Misschien worden die ook niet geregistreerd?

(zie ook andere publicaties Volkskrant)

(© Demio, 28-12-2008)
-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Kamer van overledene moet liefst meteen leeg

Wanneer je je lang in een onderwerp verdiept, zoals ik in verpleeghuizen, erger je je wel eens aan berichtgevingen. Zo ook vandaag. In de Volkskrant (21 november, binnenland pag 3 (*)) staat 'Kamer van overledene moet liefst meteen leeg'.

In het bericht lees ik 'Na het overlijden wil het tehuis vaak dat de kamer snel wordt ontruimd. Daar moet zo snel mogelijk een nieuwe bewoner in. Liefst de volgende dag. ....' en vervolgens 'Die uitwas is het gevolg van de nieuwe financiering van verpleeg- en verzorgingshuizen. Ze worden niet langer betaald naar ....'

En dan breekt mijn klomp weer, want ik weet niet anders dat dit 'de gewone gang van zaken is', als sinds minstens 2004, toen de financiering nog anders was. Maar misschien weten de geachte kamerleden dit niet.

Toen mijn moeder overleed, in 2007, hebben we haar kamer nog dezelfde dag ontruimd. En dat vond ik bij lange na niet de ergste van alle gebeurtenissen.

(*) is alleen te lezen voor Volkskrantabonnees

(© Demio, 21-11-2008)
-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Diep triest

Triest word ik van het bericht in de Volkskrant van afgelopen dinsdag. Daarin staat dat de echtgenote van een 71-jarige man wordt overgeplaatst naar een ander verpleeghuis omdat hij zijn onvrede over de geboden zorg op een agressieve manier zou uiten.

Laat ik voorop stellen dat ik tégen elke agressieve bejegening ben van verplegend of verzorgend personeel (en anderen). Maar ik kan me zó goed voorstellen dat iemand verschrikkelijk boos en gefrustreerd is door de ondermaatse zorg die, nog steeds, in veel verpleeghuizen wordt geleverd.

Ik ben in de gelukkige omstandigheden dat ik mijn emoties redelijk heb leren beheersen. Naarmate ik beter heb leren praten en argumenteren zijn emoties minder de uitlaatklep voor mijn machteloosheid en frustraties geworden. Maar tijdens het verblijf van mijn moeder in een verpleeghuis heb ik veel gevoelens van machteloosheid en boosheid gekend. Gelukkig kon ik die kwijt in mijn directe omgeving. Desalniettemin vond het verpleeghuis ook óns lastige lieden. De suggestie mijn moeder naar een ander verpleeghuis te verplaatsen is tijdens een klacht wel degelijk aan de orde geweest. Ik vond dat emotionele chantage.

Natuurlijk weet ik niets van de beschreven situatie. Maar ik hoor te vaak dat aan familie bezoektijden worden opgelegd en/of de toegang tot een verpleeghuis wordt ontzegd om soortgelijke redenen. De 71-jarige man is nog maar 1,5 uur per dag welkom bij zijn vrouw in het verpleeghuis. Diep triest dat er geen andere oplossingen mogelijk zijn.

Op 3 december doet de rechter uitspraak over de bezoekregeling.

ook in AD

(*) is alleen te lezen voor Volkskrantabonnees

(© Demio, 20-11-2008)
-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Zorginstellingen zijn de grootste beleggers

Op de dag van de mantelzorg brak mijn klomp. Wat las ik in de Volkskrant (10 nov, pag 6*)? 'Zeker tien zorginstellingen hebben vorig jaar voor bijna negen miljoen euro belegd in obligaties en aandelen'. 'Dat blijkt uit de jaarcijfers die de instellingen hebben verstrekt aan het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport.'

Uit de rest van het bericht begrijp ik dat er geen geld belegd is uit de publieke middelen, maar dat het gaat om 'opbrengsten van commerciële activiteiten en transacties met onroerend goed'. Bij één van de grootste beleggers is begin vorig jaar flink bezuinigd op de salarissen van 350 huishoudelijke verzorgenden. De opbrengst van een verkocht ouderencomplex is belegd. Dat geld kunnen ze niet gebruiken om tekorten aan te zuiveren, zeggen ze. 'Het geld had nog geen bestemming en zou voorlopig niet gebruikt hoeven worden'. De zorginstellingen kunnen 'zich een forse spaarpot veroorloven zonder effect op de zorgverlening'.

Dat moeten ze me toch eens uitleggen. Ik, als gewone burger, begrijp dat niet. Natuurlijk weet ik dat er verschillende potjes zijn, maar je maakt mij toch niet wijs dat dit normaal is. Vooral de slechte zorg vind ik niet meer verdedigbaar. Hoe vaak heb ik, bij mijn moeder, niet te horen gekregen dat door het gebrek aan financiën of personeel de noodzakelijk zorg niet verleend kon worden.

* artikel kan men alleen als abonnee van de Volkskrant lezen

(© Demio, 13-11-2008)
-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Dag van de mantelzorg

Morgen, maandag 10 november, is het de Dag van de Mantelzorg. Dat las ik in het Volkskrant magazine van zaterdag. Op bladzijde 20 (*) staan een paar verhalen van mantelzorgers, die triest maar niet alledaags zijn.
In de Noord-Hollandse Graft-De Rijp is, in het gemeentehuis, tot 31 december een foto-expositie over mantelzorgers, gemaakt door Patricia Schimmel.

Als een onderwerp in de belangstelling is ontstaan websites en organisaties die begeleiding bieden. Bij één van de nieuwe organisaties kwam ik de volgende woorden tegen.

• mantelzorg
• mantelzorgbeleid
• mantelzorgcompliment
• mantelzorgconsulenten
• mantelzorgers
• mantelzorgforfait
• Mantelzorglijn
• mantelzorgmakelaars
• mantelzorgondersteuning
• mantelzorgovereenkomst
• mantelzorgparticipatie
• mantelzorgratio
• mantelzorgsteunpunten
• mantelzorgverlof
• mantelzorgwoningen
  

Genoeg woorden om op de dag van de mantelzorg over na te denken.

Mantelzorgcompliment: Mantelzorgers worden afgescheept met een fooi van maximaal 250 euro per jaar. Wat gaan alle organisaties eromheen kosten? Organisaties waarmee de mantelzorger, naar mijn mening, niets op schiet.

(*) is alleen te lezen voor Volkskrantabonnees

(© Demio, 09-11-2008)
-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

'Geven van mantelzorg kan mensen gelukkig maken'

Met deze vage zin begint het Volkskrantbericht (09-10-2008).

Het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) en het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) hebben onderzoek gedaan onder 2.485 mantelzorgers. Het voorlopig resultaat is 'het geven van mantelzorg kan mensen gelukkig maken'.

Verderop meldt men 'Een op de tien mantelzorgers wordt gelukkiger van het verzorgen van de naaste'. Om daarna te melden 'Het zijn relatief vaak alleenstaanden die het bieden van informele hulp aan hun naasten een vanzelfsprekendheid vinden'. En 'De mantelzorger is nog steeds overwegend vrouw ...'
Ach, hoe zou dat nou komen, vraag je je dan natuurlijk af.

Het artikel meldt dat slechts 9 procent ongelukkiger wordt van mantelzorgen. Ofwel 10 procent wordt gelukkiger, 9 procent wordt ongelukkiger. Dan ga je de kop van het artikel toch anders bekijken. Bovendien voelt '45% zich matig tot ernstig belast'
Waarschijnlijk verlenen een miljoen mensen in Nederland mantelzorg.

'Begin 2009 presenteren het CBS en het SCP het volledige onderzoeksrapport.
Door dit krantenartikel krijg ik het akelige gevoel dat ze mantelzorgen willen stimuleren en de daarbij horende problemen onder de vloermat willen vegen.

(Zie ook eerdere stukjes over mantelzorg op mijn website. Of volg de links over mantelzorg.)

(© Demio, 09-10-2008)
-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Hoe groot kan een doofpot worden

of hoeveel kan er in een doofpot. Erg veel dat is zeker.

Na drie tv uitzendingen (Een Vandaag, Rondom 10 en Zembla), en duizenden klachten van familieleden van bewoners van verpleeghuizen, beweren bestuurders nog steeds met droge ogen dat ze niet begrijpen waarom we de kleine 'wonderen' in het verpleeghuis niet zien.
Ik heb op tv of in de krant nog geen enkele bestuurder horen zeggen dat hij de klachten enigszins begrijpt en/of dat hij de families wil spreken die deze klachten uiten. Wanneer ze wél met de familie praten beweren ze achteraf gerust dat de inhoud anders was dan de familie zegt.

Ik geloof niet in complottheorieën, maar zo langzamerhand begin ik wel te geloven dat er ergens een enorme macht en kracht huist die wil voorkomen dat de vuile was écht buiten wordt gehangen.

Aanstaande donderdag, 29 mei, is er een rondetafel gesprek over de verpleeghuiszorg in Den Haag. Dat gaat vooraf aan het debat in de tweede kamer over de verpleeghuiszorg. Iedereen lijkt uitgenodigd behalve, inderdaad, (vertegenwoordigers van) familieleden van (ex)verpleeghuisbewoners.

Inmiddels heeft de V&VN een meldpunt geopend waar medewerkers hun klachten kwijt kunnen over hun dagelijkse werk. Dat lijkt natuurlijk een vooruitgang. Maar wie garandeert de medewerkers dat ze anoniem blijven en hun klachten niet bij het verpleeghuis zelf terecht komen? Dat doet me denken aan IGZ (Inspectie voor Gezondheidszorg) waar onze klachten een aantal jaren terug ook bij de verpleeghuizen gemeld werden. Vaak konden de verpleeghuizen aan het soort melding zien wie er geklaagd had.

Niet voor niets hebben we in Nederland steeds meer anonieme meldpunten. Uit onderzoek is gebleken dat veel mensen hun nek niet willen uitsteken. Mensen blijken het prima te vinden als een ander klaagt, maar zelf klagen kost te veel energie en kan averechts werken. Denk aan de klokkenluiders.

Ik voel me machteloos. Ik zie mensen lijden onder de slechte zorg. En toch komt er na elke storm aan publicaties weer een teleurstelling.
Zelfs het verpleeghuis, waar Zembla in 2004 gefilmd heeft, is daarna van de regen in de drup geraakt. De inspectie heeft gereageerd en ze zijn onder verscherpt toezicht geplaatst. Maar is er iets veranderd?
Daar lijkt het niet op. De laatste uitzending van Zembla was in hetzelfde huis, maar er mocht niet meer gefilmd worden.

Ik weet niet meer waartoe ik iedereen op moet roepen. Gaan we demonstreren, starten we een handtekeningenactie of wat? Hoe laten we, ontevreden familieleden van (ex)verpleeghuisbewoners horen dat we bestaan?

(© Demio, 27-05-2008)
-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ---- 

Over de kleine 'wonderen', elke dag in het verpleeghuis

schrijft het Brabants Dagblad, zaterdag 24 mei 2008.

Ik citeer: 'Een verpleeghuis is een plek waar niemand voor kiest, als je het zelf voor het zeggen hebt. Gezond oud worden, dat willen we allemaal.' ... 'Dan mogen we blij zijn dat er verpleeghuizen zijn en dat er mensen zijn die bereid zijn om mensen te helpen in deze moeilijke fase van hun leven.'

'Hoe kan het toch dat er zoveel aandacht is voor de ontevredenheid in en om die huizen en zo weinig aandacht voor de kleine wonderen die er elke dag weer plaatsvinden als er door liefdevolle aandacht een beetje verlichting wordt gebracht in een leven van een kwetsbare oudere?' 'Dit is een vraag die mij al lang bezighoudt. Ik ben bestuurder van de VanNeynselgroep en in die functie heb ik ervaring opgedaan met klachten van cliënten, families en medewerkers.' zegt Mw. Davits, algemeen directeur van de VanNeynselgroep in 's Hertogenbosch.
'In mijn zoektocht naar oorzaken en in de vele gesprekken die ik in de afgelopen jaren heb gevoerd over dit onderwerp zie ik een rode draad: 'de onuitgesproken verwachting', de zogenaamde 'vanzelfsprekendheid' in het hoofd van de cliënt/familie, maar net zo goed die zelfde onuitgesproken vanzelfsprekendheid in het hoofd van de verzorgende/verpleegkundige. Als deze onuitgesproken vanzelfsprekendheden niet met elkaar overeenkomen, dan is er feitelijk onduidelijkheid zonder dat je dat van elkaar weet. Vanuit die onduidelijke situatie worden afspraken gemaakt over de zorg in het verpleeghuis. Als we elkaars beelden bij die afspraken niet toetsen kan het gemakkelijk gebeuren dat we denken dat we het over hetzelfde hebben. De afspraken worden netjes vastgelegd in het zorgplan en van daaruit wordt met de beste bedoelingen gewerkt door de medewerkers van het verpleeghuis. Er is echter vanaf de start een potentiële bron van onvrede, conflicten en ellende, (die overigens maar zelden escaleert, maar veel vaker tot teleurstelling en stil verdriet leidt).'
'Communicatie en voorlichting: wat hoort er bij en wat niet, duidelijk zijn over wat de (on)mogelijkheden zijn, duidelijk benoemen en doorspreken met elkaar. Dat schiet er te vaak bij in - de onuitgesproken verwachtingen, ook omdat je niet weet wat je te wachten staat als cliënt. En de tijd dringt.'
'Ik wil hier ook een oproep doen aan alle cliënten en familieleden om vooral helder te zijn over wat zij verwachten en wensen, om zich uit te spreken (ook al is dat niet gemakkelijk) en zo een bijdrage te leveren aan heldere afspraken over de zorg.
Als je weet waar je aan toe bent, dan weet je ook waar je zelf of je familie voor moet zorgen.'

Ik ben zo vrij geweest om bovenstaande te citeren. Ik heb meerdere keren geprobeerd bij het Brabants Dagblad te reageren, maar anonieme reacties worden niet geaccepteerd. Vandaar dat ik op mijn eigen blog reageer.

Deze directeur reageert net als veel verzorgenden en zegt 'kijk naar de goede dingen'. De 'kleine wonderen' noemt ze het zelfs.

In haar zoektocht naar de oorzaken legt ze, naar mijn idee, de schuld bij familie en verzorgenden. Zoals gewoonlijk, zou ik bijna zeggen. Theoretisch klopt het uiteraard helemáal wat ze zegt. Maar mijn ervaringen zijn toch echt anders.

Ik heb altijd heel duidelijk uitgesproken wat mijn verwachtingen zijn.
Nee, ik verwachtte niet dat mijn moeder bezig gehouden werd, mee naar buiten genomen werd etc. Wij gingen zelf met haar naar het ziekenhuis, naar buiten en een borreltje drinken.
Ik verwachtte wel dat ze geholpen werd als ze op de po moest en dat ze geen 1,5 uur daarop hoefde te wachten.
Ik verwachtte wel dat er 's nachts op haar bellen gereageerd werd en men niet de bel weg zou hangen als ze (te) vaak belde.
Ik verwachtte wel dat er alles aan gedaan zou worden om de jeuk te bestrijden die ontstond door het gebruik van incomateriaal.
Ik verwachtte wel dat er naar onze ervaringen geluisterd zou worden
Ik verwachtte wel dat de dokter zou komen als ik aangaf dat mijn moeder erg ziek was.
En weet u, dat gebeurde niet, ook al vroeg ik er tientallen keren expliciet naar.
Er werd ons beloofd dat er een zorgplan kwam, 1,5 jaar later was het er nog niet. Een klacht erover hielp niet. Er werd ons beloofd dat er 's nacht gereageerd zou worden op de bel. Maar niemand die het ooit controleerde. Liever vertelde men mij dat mijn verwachtingen te hoog waren. Maar hoe ver wil men dat onze verwachtingen dalen?

Ik zou zeggen lees mijn verhaal. Dan kunt u toch niet meer met droge ogen beweren wat u hierboven zegt.

Ik vraag me al heel lang af wat 'cliëntgericht' voorstelt in verpleeghuizen. Kunnen we het niet beter "verpleeghuisgericht" of "geldgericht" gaan noemen. Iedereen weet toch allang dat de cliënt niets te willen heeft.

NB. Om misverstanden te voorkomen, mijn moeder verbleef niet in dat verpleeghuis.

(© Demio, 25-05-2008)
-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Verpleeghuis REC in Zoetermeer (2)

Op 2 mei jl. schreef ik, naar aanleiding van een uitzending van Een Vandaag: 'Meer dan tien aangiften liggen er bij het Openbaar Ministerie (OM) over dit verpleeghuis. 'De meeste aangiften zijn twee jaar geleden al ingediend.' De klachten variëren van 'kille behandeling' tot 'verkeerd gebruik van proefmedicijnen'. '

Op internet lees ik: Geen aanwijzingen voor strafbaar handelen, zegt het Openbaar Ministerie en: REC Zoetermeer niet vervolgd, schrijft het AD
'Volgens het OM zijn er geen aanwijzingen gevonden voor strafbare handelingen van personeel tegen de bewoners.'
'Het OM deelt in enkele gevallen de mening van klagers dat door medewerkers van het REC mogelijk anders gehandeld had moeten en kunnen worden.'

Ik word daar, op z'n zachtst gezegd, toch een beetje moedeloos van.
Stuk voor stuk zijn het ernstige klachten die de families van deze bewoners hebben ingediend. Als zij op geen enkele manier in het gelijk worden gesteld, wie dan ooit wel?

Met klachten tegen een verpleeghuis begeef je je in een oerwoud, een doolhof.

Maar onze rechtsspraak heeft niets te maken met ons 'rechtsgevoel' las ik ergens. Misschien moeten we een van beide termen dan maar veranderen. Dan is het niet zo verwarrend meer.

(© Demio, 23-05-2008)
-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Persbericht - pleidooi voor instellen parlementaire enquêtecommissie voor de verpleeghuiszorg

Na de recente uitzending van Zembla over verpleeghuizen lijken de verhalen over slechte verpleeghuiszorg en falende klachtbehandeling eindelijk serieus te worden genomen. Het 'personeel is slechte zorg zelf ook beu' (Volkskrant, 15-05-2008) en Laatjenietkisten verzamelt sinds een half jaar klachten over de zorg en zegt 'Families willen verpleeghuis dat luistert' (Volkskrant, 15-05-2008).

Sinds 2005 proberen Frans Brekelmans* en Demio** aandacht te vragen van politici, inspectie, zorgaanbieders en media, voor de bovengenoemde problematiek. Inmiddels hebben Dagblad Dag, de Volkskrant, EenVandaag, Rondom 10 en Zembla uitgebreid aandacht geschonken aan de zorg in verpleeghuizen.

Toch denken wij dat de recente media aandacht onvoldoende is.

Immers in februari en maart 2005 besteedde de Kamer ook, naar aanleiding van diverse tv-uitzendingen, aandacht aan de problemen in de verpleeghuiszorg. Ook toen was de zorg in sommige huizen ver onder de maat. Staatssecretaris Ross beloofde in maart 2005 op zeer korte termijn de zorg te verbeteren.
De politiek stelde dat de directies verantwoordelijk zijn voor de instellingen en de kwaliteit van de geleverde zorg en dat de Staatssecretaris via de Inspectie in de gaten moest houden dat de zorg niet door de bodem zakte.

De huidige media aandacht en de kritiek op de inspectie in Zembla, samen met wat er in het verleden rond verbetering verpleeghuiszorg is beloofd door staatsecretarissen en daar bovenop alle signalen van cliënten, hun familieleden en van de medewerkers aan het bed, doet ons pleiten voor het instellen van een parlementaire enquêtecommissie voor de verpleeghuiszorg. Daarin zou onderzoek gedaan moeten worden naar (o.a. de verantwoordelijkheden van) Directie, Raden van Toezicht, Raden van Bestuur en management van verpleeghuizen, Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ), Klachtencommissies (intern, extern en LBK), Tuchtcolleges, de werkdruk en de professionaliteit (en begeleiding) van verzorgsters en verpleegkundigen op de werkvloer.

* LAATJENIETKISTEN is bezig met de oprichting van een landelijke stichting waar men met vragen en onvrede over ouderen die zorg met verblijf ontvangen terecht kan.
** DEMIO schrijft sinds 2005 op het Volkskrantblog over 'VerpleeghuisErvaringen'

Dit persbericht is inmiddels verschenen in: De andere k(r)ant van Nederland
en Onderzoek en Wetenschap

(© Demio, 18-05-2008)
-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

'Families willen verpleeghuis dat luistert'

stond vanmorgen in de Volkskrant (blz 2, Volkskrant 15-05-2008). Het is een interview met Frans Brekelmans, de initiatiefnemer van Laatjenietkisten (zie ook eerder interview van Demio met Laatjenietkisten)

Sinds de Volkskrant de ranglijst van verpleeghuizen publiceerde, zijn er veel reacties bij de stichting binnen gekomen. Ook de recente uitzendingen van EenVandaag, Rondom 10 en Zembla maakten weer veel los.

Volgens Frans Brekelmans zijn 'alle verhalen in de kern hetzelfde', 'ontevreden familie klaagt en wordt als vijand in de hoek gezet. Instellingen schermen met procedures en regelgeving, familieleden hebben meestal geen idee van hun rechten en verdwalen in een doolhof'. 'Wie zich meldt bij de Inspectie voor de Gezondheidszorg wordt meestal doorverwezen naar de klachtencommissies' Of deze klachtencommissies onafhankelijk zijn betwijfelt hij. 'Leden worden gerekruteerd uit het netwerk van de instellingen'.

In het verleden heeft hij kamerleden benaderd, er zijn kamervragen gesteld, maar 'er veranderde niets' zegt hij.

Het interview eindigt met 'verpleeghuizen zouden moeten luisteren naar bezorgde familieleden, en ze niet bevechten. Laten we samen de zorg verbeteren'.

Het tweede bericht in de Volkskrant van vandaag luidt 'Personeel is slechte zorg zelf ook beu' (voorpagina Volkskrant, 15-05-2008). 'Dat zegt Marian Kaljouw, de voorzitter van V&VN, de beroepsvereniging die 400 duizend verpleegkundigen en verzorgenden vertegenwoordigt'.
'Te veel verpleeghuizen kunnen geen verantwoorde zorg meer bieden doordat ze bezuinigen op hun personeel. Familie die zich daarover beklaagt, wordt afgescheept door het management. anagers weten niet wat zich afspeelt op de werkvloer en zijn vooral bezig met bureaucratische verplichtingen'

'Volgens Kaljouw voelt het personeel zich gemangeld tussen de steeds zwaardere zorg en een groot gebrek aan collega's'. 'In veel huizen kan de basiszorg, zoals toezicht in de huiskamers en hulp bij toiletbezoek, al niet worden gerealiseerd'. 'Slechte zorg is allang geen incident meer'. 'Leiding op de werkvloer ontbreekt'.

U zult begrijpen dat ik het met deze berichten geheel eens ben. Lees de berichten vooral helemaal, ik kan ze helaas niet beter verwoorden dan in de krant.

Tot slot lees ik het bericht dat ' Inspectie vaker onverwacht naar ziekenhuizen en verpleeghuizen' moet (Volkskrant, blz 2, onderaan).
Dat zegt minister Klink van Volksgezondheid. 'De kamer maakt zich ook zorgen over de geringe mogelijkheden van de patient zijn beklag te doen over slechte zorg'.
'Volgens de minister moet elke instelling een functionaris krijgen bij wie patiënten terecht kunnen. Biedt dat geen soelaas, dan moeten ze naar de onafhankelijke klachtencommissie kunnen stappen, met meer bevoegdheden dan bestaande klachtenorganen.'

De minister vergeet hier even dat zo'n functionaris er al is, maar meestal werkt hij/zij voor het verpleeghuis en is dus niet onafhankelijk. Ik spreek helaas uit eigen ervaring.

De overheid is allang bezig met verandering van wetgeving (Wet klachtrecht cliënten zorginstellingen (WKCZ), dus wat hij zegt is niet nieuw en past perfect in het politieke straatje. Of er door vernieuwde wetgeving iets verbetert moeten we nog afwachten. Ik betwijfel het.

(© Demio, 15-05-2008)
-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Zembla over verpleeghuizen 'wie verschoont moeder'

Ik ben verbijsterd. Niet om wat ze in de uitzending aan de kaak stellen, maar omdat het zo herkenbaar is.

Zembla mocht in geen enkel verpleeghuis filmen. Personeel durfde niet te praten. Alleen ex-werknemers en familie van een paar cliënten/patiënten durfden te praten. Hen overkwam hetzelfde als ons overkwam, namelijk dat men 'dreigde' met de samenwerking opzeggen. Ik heb zelfs de klachtencommissie op de hoogte gesteld van dit 'dreigement', maar zoals gewoonlijk maakte dat niets uit.

Ook ik heb foto's genomen van mijn moeders vervuilde rugkussen, slecht liggende arm, maar niet van de poepluiers die in de badkamer op de grond lagen. Ik begrijp nu dat het niets had uitgemaakt als ik ze gepubliceerd had.

De directie ontkende weer alles. Ze zegt 'nee, ik herken het niet' 'We leveren goede zorg'. Na twee jaar klagen kreeg ik 'die perfect uitgesproken zin' ook te horen van een manager die ik nog nooit gesproken had en die ook niet op de hoogte bleek van mijn klachten.
Hoewel 1/3 van de verpleeghuizen matig presteert, ofwel nog risicovolle zorg verleent, vond de Inspectie het wederom niet nodig om in te grijpen of zonder voorafgaande aankondiging te controleren. Men controleert tenslotte op basis van vertrouwen, zei Mw van Veen van de inspectie.

Een ex-verpleger vertelde hoeveel lapjes men mocht gebruiken om iemand schoon te maken. Hoewel ik dat niet heb meegemaakt in mijn moeders verpleeghuis, weet ik wel dat afdrogen uit den boze was. Mijn moeder had dan ook voortdurend smetplekken en jeuk. Vooral de jeuk was verschrikkelijk.
Onze eerste klacht ging over deze jeuk die, door ons ingrijpen, bijna onder controle was, maar door de vervangend verpleeghuisarts weer werd verwaarloosd. Helaas werd onze klacht ongegrond verklaard.

Bert Keizer, die eerder openheid van zaken gaf, vertelde dat het meldpunt van de inspectie geen enkel effect heeft gehad. Hij had een leuke uitspraak over de Inspectie: 'wanneer je de inspectie meldt dat je 1 patiënt uit het raam hebt gegooid, krijg je een brief ... '

Ik herkende het verhaal van een familielid dat haar moeder ging helpen. Ik ging drie keer per week mijn moeder naar bed brengen, mijn zus 1 keer per week. Gewoon omdat ze niet goed werd gewassen, niet goed werd ingesmeerd tegen de jeuk en alles snel snel ging wat mijn moeder niet prettig vond. Maar dat insmeren werd ons verboden na onze 1e klacht.

Ook klachten over tilliften heb ik bij de inspectie gedeponeerd. Helaas geen reactie.

Men gaf aan dat het ontbrak aan leiding die controleert. Dat is precies wat ik denk dat er loos is in de verpleeghuizen. Geen leidinggevende of manager controleert de werkvloer. De directie zegt notabene dat er genoeg handen aan het bed zijn. Niet te geloven ! Terwijl die werkvloer (terecht) klaagt dat er geen tijd is om mensen goed te helpen.

Wat ik het ergste vond was de uitspraak van het directielid dat het moeilijk was om je vader/moeder dement te zien, en de zorg over te laten ... Wat een lulkoek.
Ook dat hebben wij te horen gekregen bij de klachtencommissie. Bij ons zei men dat we de jaren ervoor mijn moeder zelf verzorgd hadden en het nu moeilijk was die verzorging uit handen te geven. Terwijl mijn moeder notabene voor haar herseninfarct gewoon gezond was ! Waar halen ze het vandaan.

Men noemde het, terecht, tegen de bierkaai vechten. Ik noem mijn blog niet voor niets 'van het kastje naar de muur'

Conclusie van het programma, en conclusie van mij: er is weinig veranderd de afgelopen jaren !
Het ontbreekt aan enige zinnige controle (bv van Inspectie) en verpleeghuizen kunnen zonder sancties gewoon slechte zorg leveren.

Jullie zullen hopelijk begrijpen dat ik met veel emoties naar de uitzending gekeken heb. Boos en verdrietig ben ik om zoveel herkenning. Soms besef ik dat ik de helft nog niet verteld heb. En dat, wat ik heb verteld, meer voor komt dan ik ooit heb gedacht.

NB. Ik wil toch niet onvermeld laten dat de journalist van Zembla mijn boek heeft gelezen en als achtergrondinformatie heeft gebruikt.

Zie ook:
Bekijk de uitzending van Zembla; Zorg verpleeghuizen verbetert traag; Rapport verpleeghuiszorg op de goede weg; Noordhollands Dagblad

(© Demio, 11-05-2008)
-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

'Zorg verpleeghuis verbetert traag'

schrijft de De Volkskrant vandaag (09-05-2008).
'De kwaliteit van de zorg in verpleeghuizen verbetert, maar dit proces verloopt te langzaam. Dat constateert de Inspectie voor de Gezondheidszorg na onderzoek van 149 van de 640 instellingen voor verpleeghuiszorg.'
'De inspectie bezocht de 149 verpleeghuizen en verpleeghuisafdelingen waarvan bij bezoeken in 2005 en 2006 was geconstateerd dat de zorg er op onderdelen nog risicovol was. Uit het hernieuwde onderzoek blijkt dat de achterblijvers de goede kant op gaan.'
'Toch schrijft inspecteur-generaal Gerrit van der Wal zich zorgen te maken.'

Het verpleeghuis van mijn moeder blijkt tot de 149 achterblijvers te horen. In die verpleeghuizen is het hoogste risico op onverantwoorde zorg aanwezig, ofwel dat verpleeghuis behoort tot de meest risicovolle instellingen voor verpleeghuiszorg in 2006/2007.

En daar was mijn moeder dus! Niet te geloven.
Je zou er achteraf nog een schuldgevoel van krijgen.
Ik word er zo onnoemelijk triest van.

Het meest onbegrijpelijk vind ik dat onze klachten werden afgewezen terwijl men dus wist dat dit verpleeghuis niet goed presteerde. Pas toen mijn moeder was overleden heeft men een aantal klachten gegrond verklaard.

Rapport verpleeghuiszorg op de goede weg

(© Demio, 09-05-2008)
-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

'Wie verschoont moeder'

"Overvolle luiers, te weinig hulp bij het eten en drinken en ongewenst vastzetten. Dat is het beeld dat familie- en personeelsleden van meerdere verpleeghuizen schetsen over de zorg voor demente ouderen. In 2004 werd er groot alarm geslagen toen bleek dat een zeer groot aantal verpleeghuizen niet kon garanderen dat er verantwoorde zorg werd geleverd.

Volgens de Inspectie voor de Gezondheidszorg is de situatie sindsdien wel verbeterd, maar hoofdinspecteur Van Veen is verontrust over de zorg aan minimaal 10.000 demente mensen in Nederland. In 30% van de verpleeghuizen gaat het nog steeds niet goed. Dat zegt Van Veen in de uitzending van ZEMBLA ‘Wie verschoont moeder?’, zondagavond 11 mei 21.45 uur op Nederland 2."

Aldus volgens Zembla.

(© Demio, 08-05-2008)
-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

'Boswijk praat over beschuldigingen'

In het Brabants Dagblad stond vandaag 'Boswijk praat over beschuldigingen'.

Gisteren en eergisteren schreef deze krant, naar aanleiding van de uitzending van Rondom 10 twee artikelen (Miscommunicatie leidt tot fouten in verpleeghuis Boswijk Vught en Bewoners moeten beter worden van onderzoek verpleeghuis)

In het artikel van vandaag staat dat directeur Mw. Hendrix de aantijgingen niet herkent. "De locatiedirecteur voegt eraan toe de familie van de vrouw in kwestie tot gisteren nog nooit gezien of gesproken te hebben. Ze zegt persoonlijk nooit op de hoogte gebracht te zijn van klachten over de behandeling van de bewuste vrouw."

Zou het dan toch aan de communicatie schorten in dat verpleeghuis?
Jammergenoeg heb ik nog nooit een andere reactie gehoord van managers of directeuren van verpleeghuizen. Ze herkennen de klachten nooit. Zouden ze dan echt niet weten wat er zich op de werkvloer af speelt of houden ze zich gewoon van de domme?

De klachten van Rob Fabrie zijn voor mij heel kerkenbaar. In het verleden heb ik, net als Jan de Vries (CDA) gevraagd om een onderzoek van de Inspectie, maar men vond dat niet nodig. Ik ben reuze benieuwd of de inspectie een onderzoek nu wel nodig vindt.

(© Demio, 07-05-2008)
-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Rondom Tien over verpleeghuizen

Rondom Tien had duidelijk zijn best gedaan om directeuren van diverse verpleeg-huizen bij elkaar te krijgen. Ook was er een arts en een oud-verpleeghuisarts aanwezig. Eén directeur leidde een kleinschalig huis waar mensen met een persoonsgebonden budget zaten. Hij vertelde dat verzorgsters 90/95% van hun tijd bij bewoners waren. Dat hield echter wel in dat er weinig overdracht en weinig geschreven werd. Dat klinkt mooi, maar wanneer je een klacht wilt indienen, betekent dat ook dat je nooit een poot hebt om op de staan. Er staat tenslotte niets genoteerd. Twee directeuren (Egmondshof en Slotervaart) waren van grote verpleeghuizen.

Het vreemdst vond ik de keuze van de verzorgsters, Nadija en Houria. Twee dames uit een andere cultuur die hun werk als een roeping beschouwden, maar hun moeder nooit in het verpleeghuis zouden laten wonen. Zij waren mbo opgeleid, dus wel een typisch voorbeeld van de laag opgeleide verzorgster, helaas. Volgens hen heerste in hun verpleeghuis een 'ja-cultuur'.

Zoals gewoonlijk (het wordt saai) was ik het volledig eens met de man (Rob Fabrie) die over zijn schoonmoeder sprak. Hij beweerde dat klachten werden gebagatelliseerd, dat mensen werden gevoederd en de hokken werden schoongemaakt, dat 40 to 50% van de mensen smetplekken hebben in verpleeghuizen. Dat laatste is ook mijn ervaring. (Smetplekken krijgt men bv. van vochtige luiers, niet goed afdrogen).
Gebit niet poetsen, medicijnen van een ander krijgen, bloedverdunner toch hebben gegeven ... het zijn allemaal bekende zaken. De klachten werden in het verpleeghuis wel erkend, maar er werd niets mee gedaan. Zijn slotopmerking was: de meest elementaire zorg ontbreekt. En daar ben ik het volledig mee eens.

De CDA man (Jan de Vries) vond ik nog het ergste. Hij kwam op de werkvloer van verpleeghuizen, maar dat was niet te merken. Een echte politicus. Hij vond overigens wel dat de naam van het verpleeghuis aan de inspectie moest worden doorgegeven. (Alsof dat wat uit zal maken.)

Grappig was dat bijna niemand zijn eigen moeder in een (huidig) verpleeghuis zou willen hebben. De interviewer suggereerde nog even dat veel problemen misschien ontstonden omdat familie de zorg moest overdragen en daar moeite mee had. (Waar heb ik dat ook al weer te pas en te onpas gehoord?)

De zinnigste opmerking vond ik 'deskundigen zijn de kinderen van de ouders', van de directeur van het kleinschalige huis.
De meest reële opmerking vond ik: 'zorg dat je nooit in een verpleeghuis terecht komt' van de arts.

Zie ook: Brabants Dagblad

(© Demio, 03-05-2008)
-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Verpleeghuis REC in Zoetermeer

Gisteren besteedde Een Vandaag een uitzending aan het verpleeghuis REC in Zoetermeer. Ook de Volkskrant schreef 'Tientallen klachten over verpleeghuis Zoetermeer' (Binnenland, 2 mei 2008, blz 3)

Meer dan tien aangiften liggen er bij het Openbaar Ministerie over dit verpleeghuis. 'De meeste aangiften zijn twee jaar geleden al ingediend.' De klachten variëren van 'kille behandeling' tot 'verkeerd gebruik van proefmedicijnen'.

Uiteraard verbaast het me niet dat directeur Pieter de Jong erkende dat er problemen 'waren geweest' en dat 'het nu al stukken beter gaat'. De eerste directeur die niet beweert dat 'het inmiddels beter gaat' moet nog opstaan.

Deze week las ik het boek 'Geen tijd om aardig te zijn' van Suzanne Buis. Dat boek is geschreven in 1997, dus bijna tien jaar geleden. De schrijfster, zelf verpleeghulp, geeft een realistisch beeld van de dagelijkse praktijk in een verpleeghuis. Behalve dat ze worstelt met een strak werkschema, beschrijft ze ook de onderlinge verhoudingen tussen het verzorgend en verplegend personeel. Als ik lees hoe ze bewoners (soms noodgedwongen) benaderen gaan mijn haren recht overeind staan.

Terwijl de directeur van het verpleeghuis 'maar het gaat al beter' zei, moest ik aan dit boek en mijn eigen verhalen denken.
Natuurlijk willen de verpleeghuizen extra geld. Natuurlijk moet het personeel beter worden opgeleid voor de omgang met demente en hulpbehoevende oudere mensen. En natuurlijk moet de communicatie tussen familie en verpleeghuis worden verbeterd. De vraag is of verpleeghuizen dat geld ook goed zullen besteden. Zolang directeuren en Raad van Bestuur bovenstaande uitspraken doen heb ik daar geen enkel vertrouwen in.

Helaas komen alleen de extreme situaties in het nieuws. Ik zou willen dat men de dagelijkse realiteit van een verpleeghuis eens in beeld bracht. Dan zouden de betreffende directeuren en Raden van Bestuur ook eens zien wat er op de werkvloer gebeurt. Maar dat levert geen spectaculaire tv op.

(© Demio, 02-05-2008)
-------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Alzheimer misbruik

Ik werd gisteren attent gemaakt op een nieuwe website: http://www.alzheimermisbruik.nl  Een website naar aanleiding van het boek van Philip Kooke 'Ik laat je nooit in de steek'

In november schreef ik over het 'Boek over een vader met Alzheimer' op dit weblog.

Hoewel de website nog onder constructie is, is het de moeite waard om te lezen.
Onder 'Nieuws', 'Vaders lijf geeft niet op' schrijft hij: "Goed en lekker eten was ook al een hobby van mijn vader voordat de ziekte bezit nam van zijn hersenen. Nu is het, vermoed ik, zijn enige genot. Zijn smaak is wel veranderd. ... Eten kan niet zoet genoeg zijn."
"Nee, van communicatie komt het niet meer. Ik zou graag willen zeggen dat hij me nog herkent, maar dat zou zelfbedrog zijn. Mijn vader is allang in een andere, onbereikbare wereld."

Aandacht voor het misbruik wat van Alzheimer patiënten (en andere mensen met geheugenverlies) gemaakt kan worden is hoogst noodzakelijk.

Mijn moeder was tot haar dood wilsbekwaam. Maar wanneer je geheel afhankelijk bent, ben je makkelijk te beïnvloeden door mensen die voor je (willen) zorgen.

Nagekomen linken:
Protocol beoordeling wilsbekwaamheid
Alzheimer, misbruik door diefstal onder volmacht (blog Aad Verbaast)
Stichting Alzheimer Nederland

(© Demio, 24-04-2008)
------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Je mag alleen praten over de goede verpleeghuizen

zegt Anne-Mei The vandaag in de Volkskrant (Betoog, We leggen ons neer bij natte-luier-gaarkeukenzorg).
Omdat ik al zoveel over dit onderwerp heb geschreven, wil ik wat fragmenten aanhalen die me erg aanspreken:

'... om hun verhaal te vertellen over hun ouders. Stil verdriet, waarover ze niet durven klagen uit angst voor repercussie en 'omdat de meisjes zo hun best doen''

'Kritiek wordt gemarginaliseerd tot incidenten en van tafel geveegd met het argument 'dat het niet overal slecht is'.

'Mijn moeder zou ongelukkig zijn in het zo geprezen kleinschalig wonen: in een huiskamer gezinnetje spelen met zes wildvreemden en activiteiten als aardappels schillen en de was doen. ...'

'Medewerkers zeggen er zelf last van te hebben te gaan lopen snauwen, omdat ze geen tijd hebben om aardig te zijn. Ze voelen hoe ze afglijden, hoe het eeuwige gevoel van tekortschieten uitmondt in onverschilligheid'

'Wat er ook veranderd is, is de enorme toename van normen, keurmerken en protocollen. .... Het bezwaar is dat dit weinig bijdraagt aan een wezenlijke verbetering. ... En de valkuil is dat we denken met deze instrumenten de problemen aan te pakken. Het sust ons geweten .... het vertroebelt de werkelijke problemen en geeft een excuus daarmee niet bezig te hoeven zijn.'

'Er is een moeheid over negatieve berichtgeving over ouderen en ouderenzorg'

'Om sommige oude verhalen kunnen we helaas niet heen. Ik zal het blijven vertellen tot er ouderenzorg is waaraan ik mijn ouders met een gerust hart kan toevertrouwen, en tot de omstandigheden zo zijn dat verzorgenden hun werk naar behoren kunnen doen.'

Ik heb hier niets aan toe te voegen. Lees het hele artikel in de Volkskrant, het is de moeite waard. Lees ook haar boek "in de wachtkamer van de dood'

(© Demio, 19-04-2008)
------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

'Genoegdoening medische tuchtprocedure beperkt'

stond er op 5 maart jl. in BN/de Stem. Huisarts Ben Wensing uit Chaam zit sinds 1990 in het Regionaal Medisch Tuchtcollege.

In het interview zegt hij, op de vraag 'Het tuchtcollege bepaalt of fouten verwijtbaar zijn?'
"Ja, maar dat zeggen we alleen als iemand aantoonbaar onzorgvuldig gehandeld heeft en ongemotiveerd afwijkt van de in de beroepsgroep gebruikelijke regels. Wij zijn in eerste instantie een kwaliteitscollege dat bepaalt of een vakgenoot redelijk bekwaam handelt."
Tot slot zegt hij: "Ik hoop dat mensen meer gebruik gaan maken van de gewone klachtenregelingen. Veel klachten hebben geen tuchtprocedure nodig en kunnen in overleg tot een oplossing worden gebracht. Een 'overwinning' bij ons geeft de patiënt vaak helemaal niet de gewenste genoegdoening. Onverwerkt verdriet kunnen wij niet oplossen."

Na me jaren bezig te hebben gehouden met klachtprocedures, verbaas ik me er elke keer weer over hoe makkelijk klachtcommissies zich over zaken uitspreken. Alsof ze werkelijk niet begrijpen wat mensen, die een klacht indienen, raakt en bezig houdt. Is dat beroepsdeformatie of -blindheid of gewoon een tekort aan inlevingsvermogen?

De laatste weken bekijk ik de serie "Medische Missers" op Ned 1 op dinsdagavond.
Als mensen overlijden doordat de dokter een fout maak of niet komt, is dat behoorlijk traumatisch (ik spreek uit eigen ervaring). Natuurlijk maken dokters en verpleegkundigen fouten. Ik zal de eerste zijn die dat begrijpt. Maar waarom is het toch zo moeilijk om sorry te zeggen of een fout toe te geven? Hangt daar een prijskaartje aan? Als dat zo is, zeg het dan, zeg dan gewoon 'sorry mevrouw/meneer ik mag geen niet toegeven dat ik een fout gemaakt heb, omdat dat consequenties heeft'. Dat zou duidelijk zijn. Nu verschuilt men zich achter smoezen, rechtvaardigingen die niet geloofwaardig zijn.

Maar het ergste vind ik eigenlijk dat men zegt dat je als patiënt voor jezelf op moet komen. Natuurlijk is dat gedeeltelijk waar. Maar in feite zegt men dan tegen mij (en dat heeft de klachtencommissie niet letterlijk gezegd, maar wel gesuggereerd) 'waarom bent u niet bij uw moeder blijven staan en heeft geëist dat de arts langs kwam?'
'Waarom heeft u die hele week niet voor elkaar gekregen dat de arts uw moeder onderzocht.' Want daar komt het uiteindelijk op neer.

Niemand vraagt zich hardop af of de klachtenprocedures misschien veranderd moeten worden. Ook de voorlichting (wat bekijkt een klachtencommissie en op grond waarvan) zou duidelijker moeten zijn. Want wat weet een leek van 'de in de beroepsgroep gebruikelijke regels'? Niets.

Nog even, dan ligt de schuld bij de onmondige en ongeïnformeerde patiënt.

(© Demio, 04-04-2008)
------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

'Falende zorgbestuurder niet privé aansprakelijk'

stond vanmorgen in de Volkskrant (d.d. 27-03-2008, Ellen de Visser, Volkskrant, pag 2).

'De bestuurders van een .. verpleeghuis kunnen niet persoonlijk aansprakelijk worden gesteld voor de enorme verliezen van de zorginstelling'. 'De reddingsoperatie van het .. verpleeghuis kostte elf miljoen euro, grotendeels gemeenschapsgeld uit de AWBZ.' 'Door de uitspraak van de rechtbank komt het niet tot de precedentwerking waarop het ministerie hoopte. Met een gunstig vonnis .. hadden in de toekomst meer falende zorgbestuurders kunnen worden aangeklaagd'

Natuurlijk zou ik het heel fijn gevonden hebben als men had kunnen aantonen hoe maatregelen 'tot een kleiner verlies voor het verpleeghuis hadden kunnen leiden.'

Maar laten we eerlijk zijn, als je een bestuurder en/of manager in de zorg, in Nederland, niet eens kunt 'aanklagen' voor de slechte zorg, waar hebben we het dan over?

Laten we klein beginnen, zou ik zeggen. Zorg eerst eens dat we überhaupt ergens over die bestuurders en managers kunnen klagen.

NB. Ik heb mijn laatste klacht gericht tegen het bestuur en management van het verpleeghuis van mijn moeder. ('Mijn klachten, aan de Directie van .., en anderen, die verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van een verantwoorde en oede (basis)zorg van mijn moeder, luiden als volgt: ....') Maar men bekeek alleen de klachten tegen arts en verpleging.

(© Demio, 27-03-2008)
------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

'Een dode bejaarde is het goedkoopst'

las ik afgelopen week in de Volkskrant. Het was de kop van een artikel van Pieter Hilhorst over warme maaltijden in verzorgingstehuis De Poort in Amsterdam.

Omdat veel bewoners zo weinig eten dat een op de vier patiënten ondervoed bleek, heeft het verzorgingshuis ervoor gekozen om de warme maaltijden 's avonds te serveren, aan een gedekte tafel. 'Sommige verzorgers vonden het knap lastig aan tafel te blijven zitten tot de laatste bewoner klaar was met eten' schrijft hij.

'Toch is het wel degelijk een innovatie. Met meetbare resultaten bovendien. Het aantal ondervoede patienten is gedaald van 24 procent naar 8 procent.'Het aantal patiënten dat gemalen eten tot zich neemt is ook fors gedaald' lees ik vervolgens.
Zo'n uitspraak vind ik nogal vreemd. Het verpleeghuis van mijn moeder deed ook mee aan het 'verbeterproject eten en drinken'. Helaas kreeg mijn moeder geen gemalen vlees meer omdat dit niet meer tot het 'standaard' geleverde eten behoorde.
Op ons uitdrukkelijke verzoek werd onderzocht of mijn moeder 'niet-gemalen' vlees mocht eten. Er was ons verteld dat dat waarschijnlijk nooit meer tot de mogelijkheden zou behoren. Maar toen de nieuwe maaltijden kwamen mocht het ineens wél. Ongevaarlijk was dat niet, want door een lichte verslikking kunnen mensen met een verslechterde slikfunctie (na een CVA) gemakkelijk een longontsteking krijgen.

Uit het artikel begrijp ik dat het om een verzorgingshuis gaat, maar als ik De Poort in Amsterdam opzoek, blijkt het een gecombineerd verpleeghuis- en verzorgingshuis te zijn. De meeste mensen zullen het verschil niet weten, maar dat is er wel degelijk. (In het hier gelinkte artikel heeft men het zelfs alleen over verpleeghuis De Poort,)
Dan komt de zin 'Opeens bleken bewoners nog een keertje extra op te scheppen' in een ander daglicht te staan. In verpleeghuizen kan men dat gewoonlijk niet, dat zelf opscheppen. Dat wordt voor ze gedaan. Om het simpele feit dat veel bewoners in een rolstoel zitten en niet bij de schalen kunnen. Of omdat ze dement zijn en het eten slecht gaat.

Maar één ding in dit artikel geloof ik zeker, namelijk dat ze in verpleeghuizen denken dat een dode bejaarde het goedkoopst is. Gewoon omdat ze mensen daar zo makkelijk dood laten gaan.

Zie ook 'Verbetertraject eten en drinken'.
's Avonds eten gezonder

(© Demio, 21-03-2008)
------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

'Ik blijf thuis. Het verhaal van mijn moeder'

is de titel van het nieuwste boek van Stella Braam. Eerder schreef zij 'Ik heb Alzheimer, het verhaal van mijn vader. Het boek is pas uit en ik heb het isterenavond gelezen.

Het is een aangrijpend verhaal over haar moeder die in 1994 haar eerste herseninfarct krijgt. Ze wordt opgenomen in het ziekenhuis en komt in een verpleeghuis om te revalideren. Maar ze willen haar daar houden omdat ze, volgens hen, niet meer naar huis kan.

In het verpleeghuis vertelt de psychologe dat haar moeder in een prikkelvrije omgeving moet verblijven. Ze vereenzaamt en is depressief. Dochter is het hier niet mee eens, maar 'vecht tegen de bierkaai. De medische maffia doet toch wat ze wil' zegt haar moeder. Maar de psycholoog zegt 'vertrouw ons maar, we weten wat we doen'.
Hoe afschuwelijk herkenbaar allemaal.

Volgens de instanties is de thuiszorg te duur. Uiteindelijk komt haar moeder weer thuis en knapt op. Ze wil nooit meer terug naar een verpleeghuis. Maar dat blijkt moeilijk. Ze proberen haar zelfs onder dwang op te nemen. Maar haar dochter voorkomt dat en blijft bezwaarschriften schrijven.

In 2006 krijgt haar moeder zelfs, tijdelijk, het etiket 'dementie'. Haar dochter denkt een troef in handen te hebben met een uitspraak van Mevrouw Ross, staatssecretaris van Welzijn en Sport 'in Nederland hoeft niemand tegen zijn zin naar een verpleeghuis' Maar de instanties reageren daarop met 'ach, dat kan ze wel zeggen, maar we moeten ons aan regels en protocollen houden'. De uitspraak is niets waard. De regels worden, zoals gewoonlijk, elke keer anders uitgelegd, net hoe het uit komt.

Vervolgens verdwaalt Stella Braam bijna in onze mooie regelingen. Ze is uitgeput. Ondertussen bekostigt ze de extra hulp voor haar moeder zelf. Haar geld is inmiddels op en 'de oorlog met de instanties' is nog niet afgerond. Haar moeder gaat nog liever dood dan dat ze naar een verpleeghuis wil. Stella is 'moe van zorgorganisaties waar niet de klant, maar de organisatie centraal staat' en vraag zich af 'Is dit zorg nieuwe stijl?' 'Wat heb ik fout gedaan?'

Door dit boek snap ik mijn gevoelens en vermoeidheid weer een beetje beter. Alleen de echt assertieve mensen krijgen, met veel hulp, nog iets voor elkaar.

Bekijk ook dit fragment van een interview bij Netwerk
Het CIZ reageert met 'we voeren gewoon de regels uit' en staatssecretaris Bussemaker reageert dat 'ze niet op dit soort persoonlijke gevallen kan ingaan.'

(© Demio, 16-03-2008)
------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Kwaliteit van de ouderenzorg onder druk

kopt de Volkskrant vandaag op de voorpagina. 'Tientallen verpleeghuizen kampen met zulke ernstige financiële problemen dat de zorg aan bewoners erdoor in gevaar komt. Dat zeggen bestuurders van AbvaKabo en Nu'91, de twee grootste vakorganisaties in de zorg. De bestuurders noemen zeker vijftien instellingen die miljoenen euro's te kort komen.'
In sommige verpleeghuizen 'moeten bijna alle verpleegkundigen en ziekenverzorgenden plaats maken voor lager gekwalificeerde medewerkers'. 'Kramer van de FNV schat dat 95 procent van de problemen in de ouderenzorg te maken heeft met mismanagement. Fusies leiden niet vanzelf tot meer efficiency en een betere concurrentiepositie.'

Het tweede artikel Blauwe plekken en ruzies * is schrijnend, maar zo afschuwelijk herkenbaar en waar. Iedereen die een beetje geïnteresseerd is moet het hele artikel lezen.
Het begint met een verhaal van een man die alleen in zijn kamer gelaten wordt, vergelijkbaar met het verhaal waarover ik eerder schreef. Alleen in dit geval heeft men alles in de doofpot proberen te stoppen en maken ze de familie gewoon iets wijs.

In datzelfde tehuis wordt later door twee onderzoekscommissies onderzoek gedaan naar misstanden. De inspectie, na een ander incident ingelicht, adviseert de Raad van Bestuur zelf een onderzoekcommissie aan te stellen. Familieleden van bewoners schrijven 'de situatie loopt volledig uit de hand'.
De bejegening van bewoners is bedroevend: 'U denkt zeker, ha nu zit ik in een verzorgingshuis en nu hoef ik niets meer te doen' of 'je moet je mond houden en je eens leren te gedragen' tegen een bewoner die door een hersenbloeding alleen nog kan roepen.

Nog een paar citaten: 'Blauwe plekken en ruzies mogen niet in het dossier worden genoteerd, evenals ernstige medicatiefouten'; 'bewoners worden door twee personeelsleden mishandeld en afgebekt en zijn soms doodsbang'. Later komen die twee, bij de externe klachtencommissie weg met de beschuldiging dat ze 'fouten in de bejegening hebben gemaakt'.

De Volkskrant meldt dat ze na de plaatsing van de ranglijst van verpleeghuizen veel reacties kreeg. Ook vertrouwelijke rapporten en gespreksverslagen, informatie over falend management.
'De dochter van een verpleeghuisbewoner ('mantelzorger in opstand') maakte een gebundeld boekwerk van klachten die ze had ingediend, bij in- en externe commissies en bij de Inspectie, alsmede de correspondentie die daaruit was voortgevloeid. De klachten hadden nergens toe geleid.'

Het haalt bij mij weer veel herinneringen boven. Mijn moeder had blauwe plekken, mijn moeder vertelde ons alles, maar zei ook dat de verpleging tegen haar zei 'dat ze alles doorbriefde'. Ze vond het vreselijk als sommige verzorgsters in de nacht stonden, want dan werd ze gewoon niet geholpen, of de bel werd uitgezet. Er zijn zoveel zaken die ik niet eens heb gemeld omdat ik bang was dat mijn moeder daar de dupe van zou worden. 'Sommige familieleden zeggen dat zij iedere dag uren langs gaan, omdat zonder hun inbreng de basiszorg in gevaar komt', staat in de krant. Wij brachten mijn moeder vier keer per week naar bed, in het verpleeghuis, om dezelfde reden.

Maar wat zegt een lid van de Raad van Bestuur in de krant. 'Alleen verwachten sommige familieleden en mantelzorgers meer van de basiszorg; bijvoorbeeld dat er de hele dag iemand bij vader of moeder kan zitten. Een ander durft beter los te laten en merkt dan dat het ook goed gaat.'
Jaja dat zeiden ze in het verpleeghuis van mijn moeder ook. Maar als je niet overal achter aan zat, gebeurde er niets. Dan zat ze ook zonder bel op haar kamer te roepen en te wachten, in plaats van in de huiskamer waar ook anderen zaten.

Wij zijn ervan overtuigd dat mijn moeder jaren eerder dood was gegaan zonder onze zorg. Dat had lekker goedkoop geweest.

NB. Vanaf vandaag op de website van de Volkskrant: Volkskrant ranglijst voor Verpleeghuizen. Je kunt een reactie plaatsen, ook anoniem, onder het verpleeghuis waar je moeder/vader of familie verblijft.

* Alleen te lezen voor Volkskrantabonnees

(© Demio, 23-02-2008)
------------------------------------------------------------------------------ terug naar BOVEN ----

'Het is belachelijk dat je wordt afgescheept'

is de titel van het persoonlijke verhaal van Bas Oele (psychiater) dat in Medisch Contact staat (Medisch Contact, 15 februari 2008. 63 nr 7, blz 282-284).

Zijn moeder is, o.a. vanwege dementie, opgenomen in een verpleeghuis. In een nacht, in oktober 2006, blijkt zijn moeder niet naar bed te zijn gebracht. 'niemand keek die nacht naar haar om. De richtlijn van de instelling schrijft drie nachtelijke controles voor. De dienst doende verpleegkundige voerde die kennelijk niet uit."
De volgende dag is ze onderkoeld en niet aanspreekbaar. Gelukkig worden dan adequate maatregelen genomen. Maar zijn moeder heeft blijvende restschade.

Om een lang verhaal kort te maken: Bas Oele en zijn vader gaan in gesprek met het verpleeghuis (met locatiemanager, teamcoach, behandelend verpleeghuisarts en unit manager). Hij schrijft ook een klachtenbrief. De instelling zelf meldt het incident bij de Inspectie voor de Gezondheidszorg.

Na 1,5 maand krijgt hij de notulen van dat gesprek. Veel van wat besproken is, ontbreekt in dat verslag. Hij laat dat ook weten. Daarna lopen de frustraties hoog op omdat de instelling de afspraken niet na komt. Hij dient een klacht in bij de Inspectie.
Het duurt vijf maanden voor hij antwoord krijgt. De melding wordt niet in behandeling genomen. Ze verwijzen hem naar de klachtencommissie. Hij voelt zich met een kluitje het riet in gestuurd door de Inspectie. Hij noemt de hele klachtenprocedure ondoorzichtig, zelfs voor iemand die bekend is in de zorg, zoals hijzelf.

Hij is ermee gestopt. Met klachten over het management kan hij nergens terecht. Managers vallen niet onder de wet BIG. Het artikel eindigt met "op het laatst ben je verzeild in een doolhof en gaat het ineens om het functioneren van het management en de Inspectie voor de Gezondheidszorg".

Het had, in grote lijnen, mijn verhaal kunnen zijn.

(© Demio, 15-02-2008)
------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Goed Patiëntschap

De RVZ (De Raad voor de Volksgezondheid en Zorg) heeft onlangs een advies uitgebracht, dat heet "Goed Patientschap" met als subtitel "meer verantwoordelijkheid voor de patient".

Gisteren stond in Trouw o.a. het volgende: "Een arts moet de behandeling kunnen stopzetten van een patiënt die zich bij herhaling misdraagt. Dat schrijft de Raad voor de Volksgezondheid en Zorg (RVZ) in het advies 'Goed patiëntschap' dat vandaag verschijnt. De wet biedt op dit moment maar zeer beperkt ruimte voor een dergelijk vergaande stap. „Maar wat patiënten zich soms permitteren is echt ontoelaatbaar", aldus RVZ-voorzitter Rien Meijerink.
Hij bepleit daarom verruiming van mogelijkheden om een behandelplan te stoppen of aan te passen als een patiënt zeer agressief of claimend gedrag vertoont, kortom zich niet houdt aan 'algemene fatsoensnormen'. "... Van de patiënt mag bovendien worden verwacht dat hij zich niet passief opstelt, maar actief meewerkt aan behandeling en herstel. Dat betekent, aldus Meijerink, „dat een patiënt zich verdiept in wat hij heeft." Afspraken nakomen, medicijnen op tijd innemen en, indien nodig, levensstijl aanpassen, zouden vanzelfsprekend moeten zijn."

Natuurlijk hoort een patient zich te gedragen. En natuurlijk is agressie ontoelaatbaar.
Maar als ik lees dat bij claimend en passief gedrag het behandelplan gestopt kan worden, dan breekt mijn klomp. De verzorgsters noemden mijn moeder (en veel andere bewoners) claimend. En niemand zal het waarschijnlijk geloven, maar mijn moeder was een 'modelpatiënte'. Ze was altijd kerngezond, kwam nooit bij een dokter of in het ziekenhuis. Maar na haar cva had ze van veel dingen last, helaas.

Als ik dit lees betekent het dat mijn moeder (en ik) gewoon onder de categorie vallen die de RVZ hier bedoelt. Ik voelde me al machteloos ten opzichte van de arts. We hadden al niets te vertellen en onze klachten werden ongegrond verklaard. Maar hoe moet dat straks. Ik vrees het ergste.

Terecht merken een aantal personen en organisaties (o.a. SIN-NL) op dat dit advies weer eens zonder de patiënt te raadplegen, en zonder zelfreflectie van artsen, is gefabriceerd. De laatste organisatie vind het schokkend hoe groot de afstand is tussen de gevestigde orde, onafhankelijke adviesorganen en doodgewone mensen, patiënten.

(© Demio, 13-02-2008)
------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Kwaliteit van leven in de V&V sector

is een onderzoek door het NIVEL (Nederlands Instituut voor onderzoek van de gezondheidszorg), gesubsidieerd door Actiz (organisatie van zorgondernemers, dus o.a. verpleeg- en verzorgingshuizen).

Volgens onderzoekster Sandra van Beek zijn ouderen in verpleeghuizen 'gelukkiger' dan altijd gedacht. 'Een deel van de bewoners deed niet mee aan het onderzoek, omdat deze mensen dementerend zijn.'
'De ouderen gaven hun woon- en leefsituatie het rapportcijfer 7,6'. 'We hebben niet de kwaliteit van zorg onderzocht, maar de kwaliteit van leven zoals de ouderen dat ervaren. Ze zijn tevreden over de wijze waarop ze worden verzorgd, maar als je doorvraagt dan blijkt dat ze ontevreden zijn over de tijdstippen waarop ze worden geholpen. Ze willen graag zelf bepalen wanneer ze gewassen worden en hoe laat ze eten. Maar dat kan vaak niet.'

'Zo is er een opvallend verband tussen de gezondheid van ouderen en de gesprekken met verzorgenden. Ouderen bij wie het personeel regelmatig langsloopt voor een praatje, zijn gezonder. ... Zo af en toe een praatje maken lijkt dus te helpen'.

Mijn haren gaan steeds vaker recht overeind staan als ik dit soort onderzoeken lees. Het aantal onderzoeken over verpleeghuizen en het aantal boeken over 'de cliënt centraal' is niet meer bij te houden. Terwijl er in de verpleeghuizen weinig verandert, volgt het ene rapport het andere op. Dit rapport telt ruim 80 pagina's en ik vraag me af wie er tijd heeft om het te lezen. Of is zo'n rapport misschien alleen bedoeld om het geklaag te logenstraffen?

Zo staat er in het rapport dat ouderen in verpleeghuizen een goed contact hebben met familie en verzorgenden. Misschien heb je ook wel eens zo'n enquêtrice over de vloer gehad, maar ik antwoord dan altijd dat het contact met iedereen goed is. Sorry, ik ga ze niet, oog in oog vertellen hoe het in werkelijkheid zit. Laat staan als er misschien, zoals bij huiskamergesprekken gebruikelijk was, nog een verzorgende bij zit.
In de vragenlijst staat bv. 'Ik heb voldoende contact met familie' en daar kun je dan 'helemaal mee eens' tot 'totaal niet mee eens' op antwoorden. Idem 'ik heb goed contact met medebewoners / verzorgenden'

Trouwens, als ze mijn moeder geïnterviewd hadden was dit cijfer er ook uitgekomen. Niet omdat ze tevreden was, maar omdat ze niet wilde zeuren, niet wilde klagen en niet gewend was om aan vreemden te vertellen wat haar niet beviel.
Misschien maak ik me er daarom wel zo druk om.

Dan staat er 'Sociale contacten zijn veel wezenlijker en belangrijker voor de kwaliteit van leven in verpleeg- en verzorgingshuizen dan tot nu toe wordt gedacht' Dan vraag ik me af hoe ze ooit iets anders hebben kunnen denken. Natuurlijk is een praatje een wondermiddel. Kijk eens naar jezelf. Zonder praatjes met anderen vereenzaam je, verveel je je sneller, etc. Dat geldt voor elk mens, dus waarom niet voor iemand in een verpleeghuis, die ook nog eens zonder familie daar zit.

Wel staat in het onderzoek dat 29% zich enzaam voelt, 32 % ervaart het vervoer naar familie als probleem, 20% geeft aan niet zelf te kunnen bepalen wanneer ze lichamelijk verzorgd worden en kunnen eten en drinken. Waarop volgt: 'dat bewoners zelf beslissingen kunnen nemen in het dagelijks leven, blijft een belangrijk aandachtspunt in de ouderenzorg'

Als ik iets heb verafschuwd in het verpleeghuis is het dat de bewoner niets zelf kon bepalen, niet z'n eigen ritme, niet de tijd van opstaan of naar bed gaan, niet de tijd van eten of drinken, niet wanneer hij geholpen werd, niet of hij naar buiten wilde, niet wanneer of hoe vaak hij wilde douchen, en last but not least niet het tijdstip waarom hij naar het toilet geholpen werd. Ofwel wat bleef er eigenlijk over om wél zelf te bepalen?

Nagekomen bericht:
enkele reacties op het artikel van Trouw (te vinden onder het artikel):
- afhankelijke mensen vragen of ze tevreden zijn over degene waar ze van afhankelijk zijn ...
- dat de helft van de ouderen uit angst voor sancties hebben gelogen is vanzelfsprekend ...
- de foto boven het artikel toont een gezelschap dat u in geen verpleeghuis aantreft ....
- omdat men bang is voor kritiek wordt nooit aan de familie gevraagd hoe het gaat. Men zou behoren te weten dat bewoners vooral aan hun familie vertellen hoe ze het daar vinden. Bewoners zijn (terecht) veel te bang voor sancties als ze aangeven dat ze kritiek hebben.

(© Demio, 10-02-2008)
------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Brand in verzorgingshuis

Vrijdagavond is een 66-jarige bewoonster om het leven gekomen bij een brand in een verzorgingshuis in Heythuysen (Limburg). De brand is vermoedelijk veroorzaakt door een sigaret. 'De vrouw, die niet kon lopen, zou de sigaret in haar bed hebben aangestoken.'

'De brand bleef beperkt tot de kamer van het slachtoffer. Bewoners die aan dezelfde gang in het verzorgingshuis wonen, zijn elders in het gebouw ondergebracht. Volgens de politie voldoet het gebouw aan de brandveiligheidseisen.'

Daarom een herhaling naar mijn stukjes over brandveiligheid in mijn moeders verpleeghuis:
(22-09-2006) Is het verpleeghuis van mijn moeder brandveilig? Ik heb geen idee. De brandweer is kortgeleden voor inspectie langs geweest, begreep ik. Een deur tussen twee woonruimtes moest dicht blijven voor de brandveiligheid. De dag erna was de deur alweer open.
In de gang lees ik dat 'we' via de dichtstbijzijnde brandtrap naar beneden moeten, maar hoe neem ik mijn moeder (die niet kan lopen) dan mee? Geen idee. Haar uit het raam gooien, in een hangmat van de brandweer, is ook geen optie. Ze is te zwaar om te tillen. Dat wordt 'haar achterlaten en er zelf vandoor gaan'.
Als het ooit zover komt, bv. door de sigaret van de buurman in de aangrenzende kamer, zal er wel een diepgaand onderzoek komen. Maar wat heb ik daar dan aan?

(27-09-2006)
Dochter (D): "Is het de bewoners toegestaan op de kamer te roken?
Cliëntenraad (C): "Ja, dat is toegestaan"
D: "Is dat niet heel gevaarlijk? Is dat niet vragen om moeilijkheden?"
C: "Er is een systeem waarbij de brand direct gelokaliseerd kan worden en maatregelen getroffen kunnen worden .... De brandweer is dan snel aanwezig en kan mensen evacueren"
D: "Hoe willen ze dat dan doen? Alleen via de brandtrappen kun je naar buiten en mijn moeder kan niet lopen"
C: "Tja, ik hoop maar dat het zo werkt ...."
D: "Werkelijk, heel geruststellend. Bedankt voor uw antwoord."

Nagekomen bericht: brand in verpleeghuis, 11 mei 2008

(© Demio, 10-02-2008)
------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Onderzoek bevestigt de werkelijkheid (2)

Eerder schreef de Volkskrant over het promotieonderzoek van Sytse Zuidema, verpleeghuisarts. Dat bericht had als kop "gebruik van antipsychotica in verpleeghuizen bekritiseerd". Ik berichtte daarover op 02 febr jl.

In het bericht 'Verpleeghuis van invloed op dementie' wat nu in het NRC Handelsblad verschijnt komt de nadruk op andere zaken te liggen. Interessant dat een proefschrift op zoveel manieren gelezen kan worden.

NRC schrijft "op de ene afdeling komt slaan, schoppen en schelden voor bij bijna negen op tien bewoners, op de andere afdeling maar bij een op de zes. Ook apathie, depressie en angst komen op de ene afdeling meer voor dan op de andere".
De promovendus concludeert dat "de omstandigheden op de afdeling invloed moeten hebben op de psychiatrische symptomen van de bewoners". "Welke kenmerken precies de doorslag geven kon de onderzoeker niet achterhalen."
Hij vermoedt dat bijvoorbeeld de scholing van het personeel, en activiteitenbegeleiding, belangrijker zijn dan het aantal uren zorg per patiënt.

Ik ga het proefschrift proberen te lezen, want ik kan me helemaal vinden in deze vermoedens.

Zie ook het bericht waarin bewoners soms gaan slaan. Link: proefschrift

(© Demio, 07-02-2008)
------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Met een NIEUW kluitje het riet in ?

Vandaag las ik in DAG, de gratis krant, het volgende artikel Schuldgevoel over ouders in tehuis Eerder schreef ik, in 'Zorg over de zorg' dat een journalist twee weken undercover aan de slag ging, bij demente bejaarden, in drie verzorgingshuizen. Hij schreef daar een artikel over en kreeg veel reacties van mensen die ontevreden zijn over de zorg. (In beide linken kun je alle informatie vinden, die ga ik hier niet herhalen.)

Voor het artikel van vandaag heeft de journalist, Ivo van der Woerden, twee mensen om commentaar gevraagd. Namelijk Francis Bolle van beroepsvereniging Verpleegkundigen en Verzorgenden Nederland (V&VN) en Hans Campfens, voorzitter van het Netwerk Cliëntenraden in de Zorg (NCZ). De laatste roept ons op klachten te melden bij NCZ.

Ik maak me hier eigenlijk ontzettend boos over. Dit is de zoveelste instantie die ons oproept om slechte ervaringen te melden. Eerst was er het meldpunt Inspectie voor de Gezondheidszorg (1 mrt - 1 sept 2005). De IGZ bracht in februari 2006 een Eindrapport uit naar aanleiding van de meldingen. Zij concludeerden dat er veel mis was in verpleeghuizen. Als je een melding maakt van slechte zorg verwijst IGZ je echter naar de klachtencommissie van het verpleeghuis. Verder gebeurt er ogenschijnlijk niets met je klacht.
Daarna bracht de Volkskrant in december 2007 een ranglijst uit met verpleeghuizen. Iedereen kon weer missstanden melden, wat ook veelvuldig gebeurde. Kort daarop verscheen in DAG bovenstaand undercoververslag. Er werd een website geopend voor meldingen.
En vandaag leverden twee mensen, van mij onbekende instanties, commentaar op deze verhalen. Ongelooflijk.
Het NCZ is een organisatie voor cliëntenraden in ziekenhuizen. De cliëntenraden van verpleeghuizen zijn aangesloten bij het LOC. Een totaal andere organisatie dus.
En het belangrijkste: cliëntenraden komen, net als de Inspectie, niet op voor de belangen van individuele personen. Het is volkomen zinloos om bij een cliëntenraad je klacht neer te leggen !

Ik kan je garanderen dat ik inmiddels bij alle instanties al een keer een klacht heb neergelegd, maar nooit een inhoudelijke reactie heb ontvangen. Al deze instanties lijken hun eigen subsidies en werkgelegenheid hoog in het vaandel te hebben staan, maar zich weinig gelegen te laten liggen aan de consument/cliënt/patiënt of familie van een verpleeghuisbewoner. Niemand lijkt echt geïnteresseerd in de "klager". (Ik vind klager een vreselijke benaming, maar dit is nu eenmaal de naam die je krijgt als je in ons rechtssysteem ergens ontevreden over bent).

We worden wederom van het kastje naar de muur gestuurd.

Nagekomen bericht:
Meld je klachten vooral niet bij NCZ, want een organisatie van clientenraden behandelt geen individuele klachten! Bovendien richt deze organisatie zich op ziekenhuizen en niet op verpleeghuizen of verzorgingshuizen.

(© Demio, 06-02-2008)
------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Onderzoek bevestigt de werkelijkheid

Vandaag kopte de Volkskrant met 'Gebruik van antipsychotica in verpleeghuizen bekritiseerd' (blz 3) en 'Vader zwalkt door het verpleeghuis met zijn druppeltjes Haldol' (Kennis, blz 35).

'Ruim eenderde van de dementerende bewoners in verpleeghuizen krijgt medicijnen tegen psychoses, terwijl die meestal niet werken en ernstige bijwerkingen hebben. Antipsychotica verhogen de kans op een beroerte en maken dementerenden suf en stram, waardoor ze sneller vallen.' 'De medicijnen zouden soms juist vanwege hun sufmakende bijwerking worden voorgeschreven, om het overbezette personeel .. te ontlasten.'
Dat blijkt uit het promotieonderzoek van Sytse Zuidema, verpleeghuisarts.

'Ruim 80 procent van de dementerenden heeft last van probleemgedrag, en ruim tweederde krijgt medicijnen om dat gedrag te beïnvloeden.'.. 'Ze zijn bijvoorbeeld rusteloos, hebben wanen of hallucinaties, vervallen in doelloos herhaalgedrag, ze vloeken, zijn (verbaal) agressief of zijn juist depressief of apathisch.'
'De promovendus vindt dat artsen met het voorschrijven van die medicijnen, en dan vooral met de antipsychotica, terughoudender moeten zijn.' ... '... ze worden ook veelvuldig voorgeschreven om onrust en agressie bij dementerenden tegen te gaan.'.. 'De bijwerkingen zijn fors: sufheid, stijve spieren (meer kans op vallen) en een iets hoger risico op een beroerte.' (Zie ook 'Het is beter zo')

'Bovendien moeten artsen blijven zoeken naar alternatieven voor de pillen, zegt hij. Ze moeten kijken en luisteren naar bewoners, analyseren waar hun gedrag vandaan komt en niet-medicamenteuze oplossingen bedenken ..' .. 'Verzorgenden moeten leren omgaan met probleemgedrag. Ze moeten ook beseffen dat hun manier van doen invloed kan hebben op het gedrag van de bewoners.' 'Wij kijken waar iemand bijvoorbeeld onrustig van wordt, en het team draagt zelf oplossingen aan. ...'

Het zijn weer de gebruikelijke dingen die ik mis.
Er is onderzoek gedaan naar de onrust die demente bewoners vertonen. Het duidt o.a. op angst en 'zich niet veilig voelen'. Mijn moeder werd, terwijl ze niet dement was, onrustig van het 'zelf niets kunnen' en 'lang op hulp moeten wachten'. Wie zou daar niet onrustig van worden, heb ik vaak gedacht. Er zou veel meer onderzoek gedaan moeten worden naar de onrust en agressie waar deze mensen, en de omgeving, last van hebben.

Tot slot lees ik (natuurlijk) nergens iets over familie, behalve dat die soms ook om medicatie vraagt. De overheid wil wél graag dat we veel mantelzorgen, maar inspraak of overleg is er nooit bij. Onze rechten zijn weliswaar vastgelegd in de WGBO (Wet Geneeskundige BehandelingsOvereenkomst) maar zelfs met deze wet in de hand bereik je in verpleeghuizen niets.

Ook hier doet men weer of de deskundigen alles beter weten.

(© Demio, 02-02-2008)
------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Laat je niet kisten

is de naam van een nieuwe stichting, die luistert naar slachtoffers slechte zorg.
Met toestemming neem ik het krantenartikel, wat in diverse dagbladen in Limburg verscheen, hier over.

Directies van verpleeghuizen zouden er goed aan doen familie die klaagt over hoe vader of moeder er wordt verzorgd niet als lastig weg te zetten. Luisteren en de zorg 'dejuridiseren' zou verstandiger zijn, oordeelt Frans Brekelmans, oprichter van een nieuwe stichting die opkomt voor slachtoffers van slechte zorg.

Een half jaar zat zijn moeder in het verpleeghuis toen dat telefoontje kwam. Van een vriendin, die er wekelijks op bezoek kwam en haar bijna niet meer herkende. Haar kaak was uit de kom, ze schreeuwde het uit van de pijn. Maar niemand luisterde.

Niemand ook van het personeel had een idee wat er was gebeurd, vernam zoon Frans nadat hij zelf op bezoek ging. Wie hij ook vroeg, iedereen zweeg of verwees door. Naar de verpleeghuisarts die beloofde terug te bellen, maar dat nooit deed. Naar de klachtencommissie, die schreef met zijn melding aan de slag te zullen gaan, maar de zaak bureaucratisch liet versloffen.
Frans Brekelmans kan zich er nog steeds over opwinden. Na dat telefoontje, in april 2006, leefde zijn moeder nog twee maanden. Ze werd 's ochtends bij het wisselen van de dienst dood in bed gevonden. Waaraan ze is overleden en of het personeel, zoals Brekelmans stellig vermoedt, steken heeft laten vallen is nog altijd niet opgehelderd.
Wel is duidelijk dat het tehuis, waarvan de Limbrichtenaar de naam niet wil noemen "omdat ik heb geleerd dat natrappen geen zin heeft", al eerder steken liet vallen.

Met eenzelfde energie waarmee hij de afgelopen maanden via klachten bij de Inspectie voor de Volksgezondheid en het openbaar ministerie licht trachtte te brengen in het overlijden van zijn moeder, werkt Brekelmans nu aan de oprichting van Laat je niet kisten. Een stichting die wil opkomen voor mensen die hetzelfde hebben meegemaakt als hijzelf.Het gevoel van machteloosheid wanneer je hoort of merkt dat je dierbare het in het verpleeg- of verzorgingshuis ontbreekt aan goede zorg. De ontreddering om vervolgens te merken dat je ongerustheid daarover vooral wordt gezien als klacht of bemoeienis en negatief geïnterpreteerd. Dat verantwoordelijkheden worden afgeschoven, en er bij voorkeur wordt gewezen op regels en wetten die anderen hebben bedacht. De onwetendheid over rechten en plichten waar je nooit eerder mee te maken had, het doolhof waar je al snel in verdwaalt.

Laat je niet kisten staat mensen bij op die zoektocht, licht voor en begeleidt in procedures. De Limbrichtenaar kent ze inmiddels, omdat hij zich er niet bij wilde neerleggen en zelf het hele wetboek door worstelde. Niet iedereen heeft daar de moed of tijd voor. Zoals het personeel in verpleeg- en verzorgingshuizen geen tijd heeft of maakt om écht te luisteren als familieleden aan de bel trekken. Over dierbaren wier kwalen en gewoonten zij zo veel langer en beter kennen dan de steeds opgejaagder voortrennende verpleegkundige. Vaak wordt juist die groeiende werkdruk als excuus gebruikt zodra het, aanwijsbaar, mis gaat. "Te makkelijk vind ik dat. Als er te weinig personeel voor te veel patiënten is, dan moet je dat aan de voordeur beter regelen".

Sinds de lancering van zijn site, medio november, heeft de Limbrichtenaar naar eigen zeggen al zo'n honderd reacties ontvangen. Uit Limburg, maar ook uit de rest van het land. Ze worden geanonimiseerd gebundeld en desgewenst doorgestuurd aan bevoegde instanties, bevriende relaties, de inspectie of politiek, maar in elk geval allemaal persoonlijk beantwoord. Want niets zo belangrijk als menselijke aandacht, zo weet de Limbrichtenaar uit eigen ervaring."Ik hoef helemaal niet te horen, 'ja wij hebben gefaald, de dood van uw moeder is onze schuld'. Belangrijker is voor mij en al die anderen in dezelfde positie, een stukje erkenning. Het idee dat je serieus wordt genomen, niet alleen als 'gevaar' en 'vijand' wordt bejegend.
"Instellingen zijn steeds banger om fouten te maken, juist omdat de gevolgen zo groot kunnen zijn, in financiële zin maar ook voor het imago van het tehuis". Die spiraal zouden we moeten doorbreken, vindt de oprichter van Laat je niet kisten. "In plaats van negatieve energie te verspillen en elkaar bevechten, is het beter al die energie positief aan te wenden. De zorg moet worden gedejuridiseerd".

Op zijn website citeert de initiatiefnemer Simone de Beauvoir: 'het niveau van een beschaving laat zich afmeten aan de manier waarop ze omgaat met zijn ouderen'. "Ik wil niemand aan de schandpaal nagelen, maar er wordt door instellingen nogal eens een loopje genomen met de letter van de wet om de eigen straat schoon te houden", weet Brekelmans uit eigen ervaring. "De informatievoorziening over het houden van fokpaarden is in Nederland beter geregeld dan die aan oudere zorgvragers en hun naasten", stelt de Limbrichtenaar. Alleen samen kunnen we volgens hem het tij keren.Op 23 mei dient bij het centraal medisch tuchtcollege in Den Haag het hoger beroep in zijn zaak tegen het tehuis waar zijn moeder overleed. "Mocht ik het al winnen, dan nog zal dat mijn pijn en verdriet niet wegnemen. Wel zal het er hopelijk toe bijdragen dat zoiets, in elk geval daar, niet weer gebeurt".

Ik wens hem en anderen heel veel succes met de stichting !

(© Demio, 28-01-2008)
------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

'Het best bewaarde geheim'

lees ik in de volkskrant. Het stuk van Evelien Tonkens is ook verschenen op het Volkskrantblog
'Het leven eindigt zoals het begint: onzindelijk en in de luiers' .. 'Het is gebruikelijk dat ouderen die nog volledig zindelijk zijn, bij aankomst meteen een luier om krijgen....'

Helaas kan ik dit alleen maar beamen. Hoewel mijn moeder kort na haar CVA tijdelijk geen controle had, kon ze een paar weken later wel aangeven dat ze naar het toilet wilde. Maar om haar naar de wc (of op de po) te helpen was veel werk, dus ... begon het.

De verpleging sprak trouwens niet over luiers maar over een inco. En ik begreep aanvankelijk niet eens wat ze daarmee bedoelden.

Rond 18 uur kon mijn moeder, steevast, niet op de po geholpen worden. Men was dan druk bezig. Natuurlijk snapten we dat dat een lastige tijd was, maar je zult maar 1,5 uur moeten wachten en het in je luier moeten doen.

Toen ik, eind 2006, tegen de verpleeghuisarts zei dat mijn moeder incontinent geworden was omdat ze het altijd in haar luier moest doen, ontkende ze dat ten stelligste. Dat hoorde bij het ziektebeeld.
Maar ja, dat zeiden ze bij alles.

(© Demio, 19-12-2008)

------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

'Verpleeghuizen moeten andere prioriteiten gaan stellen'

stond er, in het interview met Jet Bussemaker, in de Volkskrant van vandaag (18 dec 2007).

Op de werktafel van Staatssecretaris Bussemaker ligt de Volkskrant-ranglijst. 'Toch zijn er grote kwaliteitsverschillen tussen de huizen, erkent Bussemaker'
'Ze schrikt van de honderden, vaak alarmerende reacties die de afgelopen dagen op de website van de Volkskrant binnenkwamen. 'Klagend personeel moet je heel serieus nemen. Ik wil met de inspectie overleggen of we een toegankelijker meldpunt kunnen opzetten'.'

In 2005 opende de Inspectie voor de Volksgezondheid een meldpunt, wat nog steeds bestaat. Ik meldde daar in juli 2005 ook verschillende zaken. Soms hoorde ik niets, soms kreeg ik het advies me te wenden tot de klachtencommissie van het verpleeghuis.

Alleen calamiteiten zegt men te onderzoeken. Maar dan is het meestal te laat. Mijn klachten werden, door klachtencommissies, pas gedeeltelijk erkend toen er iets ernstigs gebeurd was, toen mijn moeder was overleden.

In februari 2006 is een rapport over het meldpunt verpleeghuiszorg verschenen.
Tussen 2004 en 2007 las ik alle rapporten die verschenen, in de hoop te weten te komen hoe ik de omstandigheden van mijn moeder kon verbeteren. Meestal tevergeefs.

Ik vind het een goed initiatief om het meldpunt toegankelijker te maken. Wanneer je, zoals ik, de ervaring hebt dat er met je meldingen ogenschijnlijk niets gebeurt, krijg je weinig vertrouwen in deze instanties.

(© Demio, 18-12-2008)
------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Ranglijst verpleeghuizen (1)

Ondanks alle kritiek, van Inspectie Gezondheidszorg en ActiZ (organisatie van zorgondernemers) heeft de Volkskrant vandaag een ranglijst gepubliceerd van verpleeghuizen.

Ik ben blij en verdrietig. Blij dat de papierwinkel van de Inspectie eindelijk op tafel is gekomen. Blij dat het verpleeghuis van mijn moeder tot de laatste dertig (slecht presterende) verpleeghuizen behoort.

Verdrietig dat we alles hebben gedaan om te achterhalen of het verpleeghuis goed was, maar dat niet lukte. Verdrietig dat we het 'verkeerde' verpleeghuis hebben gekozen, maar niet wisten of een ander verpleeghuis 'beter' was. Teleurgesteld dat het ziekenhuis ons dit verpleeghuis aanraadde.

En blij dat de Volkskrant een onderzoek heeft ingesteld. Of dat achterhaald is of niet vind ik niet belangrijk. Het staat op de kaart, eindelijk, na alle tegenwerking van instanties.

Hopelijk kunnen mijn verpleeghuiservaringen over een jaartje of wat de prullenbak in als verschrikkelijk achterhaald.

© Demio, 15-12-2008)

------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Ranglijst verpleeghuizen (2)

Over de ranglijst verpleeghuizen schrijft de IGZ (Inspectie voor de Gezondheidszorg) dit.

Helaas kan ik de voor- én tegenstanders van deze lijst en de publicaties goed begrijpen. Ondanks alle kritiek ben ik blij met deze publicaties. Ik ben dus niet de aangewezen persoon om heel evenwichtig de voor- en nadelen op een rij te zetten. Ik reageer nog met té veel inwendige boosheid op sommige onderdelen van de discussie.

Daarom haal ik slechts een aantal, voor mij belangrijke, zaken naar voren.

De grootste klacht van alle organisaties is dat de lijst van de Volkskrant hopeloos verouderd is en dat inmiddels betere gegevens beschikbaar zijn.
Het heeft echter 11 maanden geduurd voor de Volkskrant de gegevens, via de Wet Openbaarheid Bestuur, van de Inspectie kreeg. Logisch dat de lijst verouderd is. Waarom publiceren IGZ, LOC en ActiZ dan zélf geen gegevens? Nu zijn de rapporten van de Inspectie allemaal afzonderlijk op te vragen, maar daar heb je weinig aan.
Als je, als familie van een bewoner, bij die instanties klaagt geven ze je gelijk, maar vervolgens gebeurt er helemaal niets. Ook als je vraagt om informatie, of om wat je rechten zijn, word je niet of onduidelijk geïnformeerd. Die ranglijst zou mij in ieder geval 'enig' houvast bieden.

Wat zeggen de beste en slechtste verpleeghuizen vervolgens: 'Maar bewoners zijn al snel dankbaar, erkennen de directeuren in Laren en Roosendaal. Weten zij veel van beleid bij doorligwonden of het aantal fouten met medicijnen? Arts: ‘Ik vraag me af of bewoners de waarde van een lekkere maaltijd wel kunnen afwegen tegen het belang van bijvoorbeeld een goede fysiotherapeut. Als ik mijn moeder van 86 vraag hoe het gaat, zegt ze: we hebben toch zo lekker gegeten. Dat is voor haar kwaliteit van leven.’

Voor veel bewoners zal dit inderdaad gelden. Voor mijn moeder gold dat zeker niet. Als je, zoals mijn moeder, linkszijdig verlamd was hangt je kwaliteit van leven wel degelijk af van wel/niet weer kunnen staan of lopen (dus van fysiotherapie). En als je jeuk hebt, zoals mijn moeder, is dat dringender dan lekker eten.
Ik besef heel goed dat ik praat vanuit de situatie dat we mijn moeder vaak mee konden nemen naar huis en we dus zelf voor lekker eten konden zorgen.
Wat is kwaliteit van leven? Voor mijn moeder was dat naar huis en naar buiten kunnen, haar kinderen/(achter)kleinkinderen zien, kunnen lopen of staan en last but not least: geen pijn hebben. Gelukkig mag iedereen zelf uitmaken wat kwaliteit van leven is en de verpleeghuizen zouden daar rekening mee moeten houden.

Nog een veelgehoorde klacht is dat het draait om de interesse, aandacht, tijd en bejegening en niet om protocollen. Daar ben ik het gedeeltelijk mee eens. Maar zoals de Volkskrant ook schrijft: die zijn moeilijk te meten.
Juist achteraf besef ik pas hoeveel van de ellende, die ik ervaren heb, óók te maken heeft met protocollen, structuur van de organisatie, ziekteverzuim (dus invalkrachten die niet op de hoogte zijn van details), scholing (bv niet zien hoe ziek mijn moeder was en de arts niet op tijd inschakelen; niet weten dat je haar niet aan haar armen op mocht tillen). Ziekteverzuim zegt ook iets over de sfeer, over de tevredenheid van de verzorgenden.

Lees hier hoe de score tot stand kwam

(© Demio, 16-12-2008)
------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Verpleeghuizen: 20.000 fouten

Met deze kop opent de Volkskrant vandaag (14 dec 2007).

'Over de ernst van de vergissingen met medicijnen heeft inspectie geen informatie'. 'In de ruim driehonderd Nederlandse verpleeghuizen zijn in 2005 ruim twintigduizend fouten met medicijnen gemaakt.' aldus het bericht. Uiteraard is men niet blij met deze Volkskrant-meting en zeggen de verpleeghuiseigenaren dat de cijfers al achterhaald zijn. Zaterdag volgt de Volkskrant verpleeghuizenranglijst. Ik ben benieuwd.

Helaas kan ik over fouten in medicatie meepraten.
Eén keer heeft een verpleegkundige mijn moeder de medicatie van haar buurvrouw gegeven. De verpleegkundige was zo alert om dat gelijk te melden, aan ons en aan de verpleeghuisarts. Mijn moeder is die dag in de gaten gehouden.

Over alle andere vergissingen die ik meemaakte zijn waarschijnlijk geen aantekeningen of meldingen gemaakt.

Mijn moeder kreeg, sinds haar CVA, vier maal per dag medicijnen. Nadat we al in een vroeg stadium gemerkt hadden dat er veel fouten werden gemaakt, controleerden we elke middag, twee ochtenden en vier avonden haar medicatie. Ik kan de keren dat er iets ontbrak niet tellen.
Vaak ging het om medicatie die ze niet elke dag kreeg, zoals Marcoumar (bloedverdunner). Soms vroeg de avonddienst 'we hebben vanmiddag de X niet afgestreept, heeft zij die medicatie meegekregen?' Dan belde ik mijn vader en vroeg of hij zich kon herinneren of mijn moeder X geslikt had. Dat wist hij gelukkig meestal.

Tja, deze berichten verbazen me dus helemaal niet.

(© Demio, 14-12-2008)
------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

De vrouw die dood wilde

Ongetwijfeld heeft iedereen gehoord over de 80 jarige mevrouw, in verpleeghuis Eugeria in Almelo, die gevraagd had om dood te mogen gaan. De stichting vrijwillig leven heeft haar begeleid. Na haar dood zijn haar zoon en de begeleider van de stichting gearresteerd. Inmiddels zijn ze weer vrij gelaten.

Voor zover ik heb begrepen was de vrouw bedlegerig en kon ze weinig meer. De familie en vrouw waren blijkbaar wel zo wanhopig dat ze de burgemeester om bemiddeling gevraagd hebben.

De verpleeghuisarts vond euthanasie echter niet aan de orde. Als verpleeghuis bewoner heb je dan niet de mogelijkheid een andere arts te raadplegen.
Uit het verhaal kon ik niet begrijpen of dit komt omdat het in een verpleeghuis niet toegestaan is een andere arts te consulteren of omdat dit de regels voor euthanasie zijn. De stichting vrijwillig leven vindt dat het verpleeghuis de wet gebruikt om te weigeren.

De reden dat me dit raakt is niet omdat mijn moeder een doodswens had. Die had ze niet. De reden dat dit me raakt is omdat ik de machteloosheid ken die je als familie van een bewoner van een verpleeghuis hebt. De machteloosheid ervaarde ik bij heel wat simpelere zaken dan waar het bij deze familie om gaat.

Luister ook naar dit gesprek; Website Eugeria

(© Demio, 28-11-2008)
------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Boek over een vader met Alzheimer

Zaterdag kocht ik het boek 'Ik laat je nooit in de steek' van Philip Kooke. Ik heb het in één adem uitgelezen.

Terwijl zijn vader steeds vergeetachtiger wordt lijkt alles goed geregeld. Maar als hij verder achteruit gaat en bang is dat er niemand voor hem zal zorgen, komt een ex-vriendin bij hem wonen. Ze belooft voor hem te gaan zorgen.
De vader raakt geïsoleerd. Voor de familie en vrienden er erg in hebben zijn ze getrouwd. Zij zal alles erven als haar echtgenoot overlijdt.

De klacht die de zoons hebben ingediend tegen de notaris, die de huwelijkse voorwaarden heeft opgesteld terwijl de vader al dementerend was, wordt gegrond verklaard.
Jammer dat het boek daar eindigt*, want het is me niet duidelijk of de zoons door deze uitspraak weer recht hebben op (een deel van de) erfenis. De vader leeft nog, maar is opgenomen in een verpleeghuis.

Ter nagedachtenis aan de geest van zijn vader schreef Philip Kooke dit verhaal.Indrukwekkend, angstaanjagend en heel reëel.

* PS. 'Er is geen afloop, hij kan pas procederen als zijn vader is overleden.' (met dank aan Peter Louter voor deze informatie)

Nagekomen bericht: zie ook Volkskrant, vrijdag 16 november, Cicero, blz 24: 'Dement en op eigen verzoek misbruikt? (*)

(*) Alleen te lezen voor Volkskrantabonnees.

(© Demio, 13-11-2008)
------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

'Meten is weten,

maar ook zweten' luidde de kop vanmorgen in de Volkskrant * (Economie, blz 9, 9 nov 2007).

Het artikel gaat over keurmerken in de gezondheidszorg. 'De gezondheidszorg heeft last van keurmerkenkoorts. Steeds vaker eisen de verzekeraars, een kwaliteitsgarantie. Dat kost medewerkers veel tijd'
'De inspectie voor de gezondheidszorg stelt een keurmerk niet verplicht; ze kijkt of de geleverde, niet de papieren, zorg aan concrete kwaliteitsnormen voldoet'

Dat laatste klinkt heel mooi, maar ik vraag me af waar men dit op baseert. Waar staan die kwaliteitsnormen?

Als contactpersoon en dochter van een moeder in een verpleeghuis heb ik overal gezocht naar die concrete kwaliteitsnormen. Ik wilde graag weten op welke basiszorg mijn moeder mocht rekenen. Maar u raadt het al, ik kon ze nergens vinden.

De inspectie adviseerde me een klacht in te dienen bij het verpleeghuis. Iedereen die me regelmatig leest weet hoe die klachten zijn behandeld en afgelopen.

Mijn oproep luidt: alsjeblieft Volkskrant of wie dan ook, willen jullie een keer een onderzoek doen naar de verschillen tussen de papieren werkelijkheid van een verpleeghuis en de levende werkelijkheid.

In mijn boek staat (een deel van) de échte werkelijkheid, de papieren werkelijkheid van dat verpleeghuis was écht heel anders. Zij schreven in jaarverslag en in brochures dat ze cliëntgericht werkten.

*Alleen te lezen voor Volkskrantabonnees

(© Demio, 09-11-2008)
------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----

Het Medisch Tuchtcollege

Vandaag las ik in de Volkskrant (Binnenland, blz 3) dat de klacht van de zussen Emons, bij het Medisch Tuchtcollege in Den Haag, is afgewezen.'Iedereen mag de dood van een patiënt vaststellen. Daar is geen arts voor nodig' zegt het Tuchtcollege.

De moeder van de zussen Emons is in september 2005 overleden in de koelcel van het mortuarium, stellen zij. 'Onze moeder is op haar rug in de koelcel gelegd en werd later in de foetushouding teruggevonden'.

Het AD berichtte eerder over deze zaak. 'Er zouden tussen de vijf en tien aangiftes zijn van vermeende wantoestanden in de verpleeghuizen Buytenhage en REC in Zoetermeer.'

Zoals meestal in dit soort zaken, kun je als buitenstaander moeilijk beoordelen hoe de feiten precies liggen.

Ik las vandaag dat mensen liever goede berichten horen. Het goede bericht is dat ik niet naar het Tuchtcollege ben gestapt en deze ellende me bespaard is gebleven. Uitspraken van Tuchtcolleges kunt u hier vinden

(© Demio, 08-11-2008)
------------------------------------------------------------------------------ terug naar BOVEN ----

'Patiënt niet veilig meer'

las ik vanmorgen op de Voorpagina van de Volkskrant.

'In verpleeghuizen vindt zelfs de helft van het personeel dat de veiligheid in het geding is, zo blijkt uit een tweejaarlijkse peiling die is uitgevoerd door het Landelijke Expertisecentrum Verpleging & Verzorging (LEVV) en het Nivel'. 'Volgens Vogel ontstaan de risico's omdat verpleegkundigen en verzorgenden tijd te kort komen om calamiteiten te signaleren. 'Er gaat van alles mis als je haast hebt ...''
.... 'Eerder dit jaar ontstond commotie toen uit onderzoek van het Nivel bleek dat jaarlijks 6.000 mensen slachtoffer zijn van medische blunder.' (Volkskrant, dinsdag 18 september 2007)

Mijn moeder is in januari 2007 overleden nadat de verpleeghuisarts een week lang geen tijd leek te hebben om haar te onderzoeken en de verpleegkundigen een week lang niet aan de arts doorgaven dat dat noodzakelijk was.
De conclusie van de Landelijke Beroepscommissie Klachten luidde slechts: 'De commissie verklaart het beroep gegrond met betrekking tot het te laat constateren van de urineweginfectie en het niet bijhouden van een vochtlijst ....' Met die uitspraak moet ik het doen.

In Nederland blijkt dit gewoon te kunnen.

(© Demio, 18-09-2007)
------------------------------------------------------------------------------- terug naar BOVEN ----